Arabasta

Retour aux sources

2012-01-07T15:27:00.000-08:00

Ce soir, je prends la mesure de la gravité de la situation de la Tunisie.

Le pays est à sa cinquième immolation depuis 4 jours, dans 5 gouvernerats différents, et le tunisien est, comme à son habitude, digne mais pacifique, s'immoler c'est l'ultime geste de désespoir, mais surtout le plus digne, on décide de se brûler en espérant que ce feu intérieur qui nous consume depuis longtemps puisse s'éteindre avec notre chaire, on s'immole parce que l'on ne croit plus en rien, parce que l'on veut faire entendre sa voix, dire que l'on existe et qu'on utilise tous les moyens pour le monter! Mais si 5 tunisiens se sont immolés, des centaines de milliers brûlent et se consument tous les jours, par un regard d'une femme à qui on n'a pas ramené les courses pour nourrir les enfants, de la tête désespéré de l'enfant à qui on ne peut acheter ce qu'il voulait, cette peine de devoir esquiver le locataire, de voir les gens remplir leur caddies quand on ne peut soi-même s'offrir un pain, j'en passe et des meilleures...

Je ne suis nullement entrain de faire un réquisitoire contre la Troïka, certains problèmes durent depuis parfois une centaine d'années, et il serait raisonnable de demander au peuple d'assumer son silence sous les dictatures, mais je ne peux que regretter leur excès de promesses pré-électorales, comme si sans Ben Ali la Tunisie méritaient sa place parmi les pays les plus développés en oubliant (ou en faisant exprès d'oublier) la situation très précaire du pays et la crise économique mondiale et je ne peux que m'indigner face à légèreté avec laquelle se comportent nos élus, et surtout leur sens des priorités.

Les même qui encourageaient les sit-in sous le gouvernement Sebssi les diabolisent aujourd'hui, et ça sera le cas pour l'opposition actuelle si elle accédait au pouvoir aux prochaines élections, c'est aussi valable pour la situation économique désastreuse du pays.

Concrètement, même si le gouvernement est légitime, le même champs lexical compréhensible et fortement langue de bois que Ben Ali nous a servi pendant des décennies est entrain de répéter: "Plans, programmes, Mécanisme 16, investissements, crédits" etc... Mais le jeune tunisien chômeur ne comprend pas ces mots, ne veut pas les comprendre, et puis qu'elle est la différence entre un dictateur qui ne lui trouve pas de travail et un démocrate qui ne lui trouve pas de travail? Absolument aucune.

Le sens des priorités aussi: aujourd'hui la séance de l'Assemblée Constituante a été fortement perturbée par une polémique sur l'utilisation de la langue française ou l'arabe et l'identité tunisienne, je ne pense pas que ceux qui se sont immolés se sont posés la question: "Vais-je m'immoler avec de l'Essence ou du Benzine?"

Chère Troïka, chère opposition: merci de bien vouloir prendre vos responsabilité, de revenir aux sources de cette révolution si belle, si parfaite qui n'a cessé de dévier de ses objectifs d'origine: Travail et Dignité, ne pas se sentir étranger dans son pays, ne pas sentir une différence pesante avec les plus riches du pays et ne laissez pas ces écarts devenir importants entre la classe moyenne et les plus pauvres, ce jour là le pays sera définitivement perdu! Partez à l'écoute de votre peuple il n'a plus envie d'être mis sous tutelle, il veut faire parvenir sa voix et participer à trouver des solutions, à laisser de côtés ses demandes s'il trouve l'oreille attentive, assumez d'avoir tout peint en rose avant les élections et parlez nous des vrais sacrifices qu'il faudra faire, ce peuple a montré sa grandeur et sa maturité, il s'est relevé et à vous responsables de lui tenir la main pour que l'on puisse marcher ensemble vers un futur meilleur !

Vive la Tunisie !

Engagez-vous

2012-01-06T02:55:00.000-08:00

L’idée d’écrire cet appel à l’engagement m’est venue à l’esprit quand j’ai eu la chance de rencontrer Gilbert Naccache pour la première fois pour une longue entrevue, il était l’invité de notre association, on était cinq à l’attendre, il s’était assis et moi j’éprouvais beaucoup de fierté à le rencontrer, car derrière ce visage fatigué et ce corps tremblant, je voyais une grande Histoire, il traînait derrière lui 40 ans de lutte acharnée contre le despotisme, des longues années de prison et plusieurs livres, chose exceptionnelle en Tunisie et même dans le monde.
A la question “Parlez nous de vous et de votre engagement”, il avait répondu, et là j’espère ne pas avoir trahi le sens: “Mais on s’en fout de mon parcours, ce qui compte aujourd’hui c’est vous, jeunes qui vous engagez dans la société civile, c’est cette expérience qu’on a envie de connaître et de partager!”

Alors, pour faire court, et sans tomber dans des particularités, voilà ce que l’engagement citoyen (associatif en particulier) m’a apporté.

Depuis Janvier 2011, j’ai rencontré de nouvelles personnes, j’ai appris à travailler en équipe, j’ai compris que j’étais doué pour certains trucs mais pas pour d’autres, j’ai connu de futurs députés et de futurs ministres, j’ai rigolé un bon moment avec le futur président de la république, j’ai appris à animer des débats politiques, j’ai appris à servir le thé et le café avec le sourire, je me suis démonté le dos en rangeant les chaises et les tables, j’ai mis des t-shirts ridicules, j’ai du écrire des articles sous la menace et la torture psychologique, j’ai rencontré des gens exceptionnels, j’ai voyagé à Redeyef juste pour faire une interview, je ne me suis pas fait rembourser pour le voyage, j’ai appris à faire du montage vidéo, j’ai appris à faire du montage audio, j’ai fait des interviews filmées/téléphoniques sans prendre rendez-vous, j’ai fait des nuits blanches pour finir les tâches qui m’étaient assignées, je me suis fait engueuler, j’ai appris à me faire critiquer sans me fâcher, j’ai appris à proposer des projets qui n’intéressaient personne, j’ai écrit des articles que personne n’a lu, je connais par coeur les noms des partis présents à l’assemblée, je connais la moitié des visages qui y siègent, je sais faire la différence idéologique entre Watad, Mawad, 3awd, j’ai mangé du couscous dans le local d’un parti politique, j’ai rencontré des gens exceptionnels, j’ai appris à mettre en avant mes qualités et limiter les dégâts de mes défauts, j’ai compris l’importance du travail en équipe, j’ai passé 14h à dépouiller pendant les élections, j’ai passé 24 h à boire du café, j’ai assisté à des formations à des heures pas possibles, j’ai eu des discussions interminables avec toutes les idéologies possibles et imaginables, j’ai pris la mesure des limites de nos propres pensées et nos propres visions, j'ai mené à bien des projets ambitieux, j'ai foiré plein de projets réalisables, je me suis découvert des qualités et des défauts enfouis.

Bref, je me suis connu, j’ai connu les tunisiens encore plus, le tout en ayant le sentiment d’avoir servi mon pays, alors jeunes, si vous voulez servir votre pays tout en vous “élevant” personnellement, alors engagez vous, faites le pour votre famille, pour votre quartier, pour une cause qui vous tient à coeur, pour votre pays, c’est le moment ou jamais!

الأخطاء السبع الأكثر شيوعا في الميدان السياسي التونسي ما بعد الثورة

2011-08-31T15:26:00.000-07:00

لاحظت، بعد نقاشات مطولة مع عديد من الأصدقاء و المواطنين العاديين في تونس، لاحظت وجود العديد من الأخطاء الشائعة و المتكررة سواء على مستوى التاريخ، المعلومات الحالية و الفهم النظري للمصطلحات التي يتم تداولها على الساحة السياسية التونسية، لذا سأحاول في هذه التدوينة إبراز أهم النقاط التي تفسد الفهم الصحيح للوضع السياسي و تدفع نحو صراعات جانبية و تمنعنا من النقاش حول أهم المسائل الحيوية التي طرحتها ثورة الكرامة في بلادنا

1ـ التجمع يحاول الرجوع إلى السلطة

يخطئ البعض بالقول أن التجمّع "يسعى" إلى العودة إلى الحكم، فالحكم لم يخرج يوما من تحت سيطرتهم، فمثلا الأمن و الجيش كانا دوما مواليين للوزير الأول محمد الغنوشي و من بعده الباجي قايد السبسي، أما بالنسبة للوزارات و الإدارات فلم يتغير من كان يسيرها و بالتالي لم تتغير طرق عملها جذريا، لذا يبقى الهدف الأساسي هو الحصول على أغلبية إئتلافية في المجلس التأسيسي تمكن الأحزاب المنتصرة من الأخذ بزمام الأمور و تغيير ما يجب تغييره على مستوى المسؤوليات ليتوافق مع مطالب الثورة التونسية و الشعب التونسي

2ـ يكفي أن لا أنتخب الأحزاب التجمعية (كالمبادرة، الوطن، التآلف إلخ) كي أتّقي شرّ التجمعيين

بعد إنهيار حزب التجمع على المستوى القانوني و السياسي، إقتنعت نسبة قليلة منهم بأن لا مكان لهم على الساحة السياسية ما بعد الثورة، لكن السواد الأعظم منهم، مواصلا إنتهازيته المعهودة حاول الركوب على الثورة، حاول التغلغل في العديد من الأحزاب الكبرى المعارضة للسلطة المنهارة (و خاصة حزبي الديمقراطي التقدمي و حركة النهضة) و ذلك لتشعّب فروعهم، كثرة مقراتهم الجهوية و صعوبة التثتب أولا من فسادهم المالي و السياسي و ثانيا إستحالة إثبات ولائهم للنظام السابق و ثالثا تأكيد الحزبين على قبولهم "للتجمعيين الشرفاء"، و يبقى الحل قائما في التثبت من التاريخ السياسي لكل الأسماء في القوائم الإنتخابية، الإنتباه من "النكرات" السياسيين الذين يدّعون الدخول في السياسة ما بعد الثورة إلى جانب الضغط على الحكومة الإنتقالية من أجل التسريع في محاكمة رؤوس الفساد و أتباعهم و هو ما سيؤدي عمليا إلى منع نسبة كبيرة من التجمعيين من ممارسة السياسة لمدة طويلة

3ـ كلّ من كان متحصلا على ترخيص حزبي ماقبل الثورة هو حزب كرتوني

هنا يمكننا أن نشكر منصف المرزوقي و أطراف من اليسار الراديكالي على ترويج هذا الإدعاء، و قد يقول البعض أن هدفي هو تلميع صورة التجديد و الحزب الديمقراطي التقدمي، لكنني أعتبر أن من لا يعرف تاريخه و من يشوهه لا يمكنه أن يؤسس لمرحلة جديدة من مستقبله.

عمليا كانت الأحزاب القانونية و المعارضة للسلطة ماقبل 14 جانفي أحزابا إصلاحية (التقدمي، التكتل، التجديد)، أي أنها كانت تنادي بإصلاحات قد تكون جوهرية و راديكالية و لكنها ليست بثورية، و كانت تراوح مثلا بين المشاركة في الإنتخابات من أجل فضح النظام أو مقاطعتها لعلمها بالتزوير المسبق، و كانت رغم كل هذا تعمل عملا متواصلا و كبيرا (حسب معايير ما قبل الثورة طبعا) مع الأحزاب الراديكالية المنادية بإسقاط النظام و الثورة (المؤتمر، العمال، الوطنيون الديمقراطيون)، كما كانت جريدتي الموقف أولا و الطريق الجديد ثانيا شوكة في حلق النظام البائد الذي كان يحاول بكل الطرق كتم أنفاس هاته الأصوات الحرة في زمن الجمر. للأمانة التاريخية، كانت بعض الأطراف السياسية المعارضة تنادي بمقاطعة الإنتخابات و العمل السياسي العلني تحت بن علي لإعتباره إعطاء ا لشرعية تعددية صورية، وكانت الأحزاب المشاركة تعتبر أن التعددية الصورية حاصلة من خلال أحزاب كرتونية كالإتحاد الديمقراطي الوحدوي و الوحدة الشعبية و الخضر للتقدم، و شخصيا أتفهم من كان راديكاليا أكثر من هذه الأحزاب قبل سقوط بن علي في نقده لهم، لكنني لا يمكن أن أقبل هذا من من كان يربط في مخيلته بين المعارضة و العمالة للخارج و محاولة تخريب الوطن، فأن تكون ثوريا و مناديا بإسقاط النظام يوم 15/01/2011 جميل جدا، لكن من الأفضل أن تكون قد طالبت "بالأجر الأدنى الديمقراطي المضمون" يوم 16/12/2010، فالتاريخ لن يرحمنا إذا أخطئنا في معرفة من كان إلى جانبنا و من كان ضدنا

4ـ المجلس التأسيسي، الدستور القادم للبلاد و الحكومة الشرعية المنبثقة هي السلطة الوحيدة في تونس مابعد الإنتخابات

أولا، من المهم التذكير بأن الإنتخابات القادمة، و رغم الهيئة العليا المستقلة للإنتخابات التي تشرف عليها، تبقى عرضة للتزوير (قد لا يكون منظما كما كان الحال من قبل) و للتأثير و التوجيه من قبل إعلام بن علي الذي لم يتطور بصفة نوعية منذ الثورة. ما أقوله هنا ليس دعوة إلى رفض نتائج الإنتخابات أو حتى التصويت، لكنه تذكير بأهمية متابعة نتائج الإنتخابات و ما سيقوم به المجلس التأسيسي من الناحية التشريعية و التنفيذية، فلا يكفي أن يكون مثلا الرئيس منتخبا لكي تكون قراراته شعبية، و يبقى صمام الأمان الأول في ظل غياب الإعلام الهادف هو الشارع، لذا يجب أن يبقى التونسي حذرا و يقظا و أنا لا يعطي صكّا على بياض للمجلس التأسيسي، و أن إسقاط الحكومات ليس حكرا على الحكومات المنصبة بل يمكن أن يطال أيضا الحكومات المنتخبة و ذلك في إنتظار تثبيت مضادات دائمة و فعالة للنظام الحاكم و إمكانيات حياده عن المسار الديمقراطي

5ـ الماسونية العالمية، الصهيونية الرأسمالية، الفرنكوفونية الإستعمارية، وكالة الإستخبارات الأمريكية هي من يقرر كل ما يحصل في العالم

عادة ما تكون نظرية المؤامرة مرتبطة بغياب القدرة على التأثير على واقعنا المباشر (مثلا الغرب لن يسمح بديمقراطية في تونس)، فيلجأ متبنيها إليها من أجل الراحة النفسية التي تصاحبها، فعوض العمل من أجل تغيير ما يمكن أو لا يمكن تغييره في البلاد، يسهل الركون إلى الراحة و الخمول الفكري من خلال إلصاق كل أسباب التخلف في عدو هلامي و مجهول يمنعنا من تحقيق أهدافنا، وكلّما كان الطرف المقابل سرّيا و صعب الحصر، كلما سهل رؤيته في أي صعوبة تعترضنا في حياتنا اليومية، و هو الشيئ الذي جعل الماسونية (كتنظيم عاش السرية و الإنغلاق لقرون طويلة) الشماعة التي يعلق عليها العديد من التونسيين العراقيل العديدة التي تواجه بلدنا في هذه المرحلة الإنتقالية و الحرجة.

طبعا يبقى تأثير العوامل الخارجية كبيرا على سير البلاد التونسية، و قد تكون بعض الدول القوية رافضة لنسبة من التوجهات الجديدة للدولة التونسية ما بعد الثورة، لكن الكرة كما يقال في ملعب التونسيين، و هم من سيرسم ملامح تونس الغد بما أنهم هم القاطرة لثورات شعوب العالم و السباقون لتغييرات راديكالية قادمة لا محالة في عالم طفح به الكيل من قوّة أحادية، لذا علينا أن نرفع رؤوسنا و أن لا ندمّر الروح المعنوية لشبابنا التوّاق للحرية من خلال التأكيد على إستحالة التغيير و الثورة في بلادنا في كل العالم

6ـ الديمقراطية هي حكم الأغلبية و الحريات العامة يقرّرها المجلس التأسيسي أو مجلس النواب كما يريد

من أكثر الأخطاء شيوعا و خطورة هي أن الديمقراطية تنحصر في حكم الأغلبية، و الحال أن الديمقراطية هي أولا و أخيرا إحترام الأقليات، فمثلا، تحت نظام بن علي كانت الأغلبية "صامتة" و هو نظريا دليل على "موافقتها" على ما كان يقوم به بن علي، أي أن التعدي على الحريات، هرسلة المناضلين و سجن الحقوقيين هو "حق مشروع" بإسم ال 99% في الإنتخابات، قد يقول البعض أن هذا المثال لا يستقيم بما أن الإنتخابات كانت مزورة، لكن مثال إيران يبقى الأحسن، حيث قامت الثورة الإسلامية بقتل ما يقارب 30.000 شيوعي و معارض بإسم حكم الأغلبية و الدفاع عن "مكتسبات الثورة" و "الهوية"، و هو طبعا ما لا يقبله المنطق و الديمقراطية. بالتالي، يمكن قياس مدى حسن تطبيق الديمقراطية بمدى إحترام الأقليات على مستوى إحترام حرمتهم الجسدية، حقوقهم المدنية و حرية التعبير عن إختلافاتهم مع الأغلبية

الحرّيات العامّة: تتّفق نسبة كبيرة من الدول المتقدمة و قديمة العهد بالديمقراطية على أن الإعلان العالمي لحقوق الإنسان هو حجر الأساس في بناء الدول الحرة، و أن الإخلالات به بإسم الظرف التاريخي أو الخصوصيات الثقافية هي بداية الطريق نحو الدكتاتورية، فمثلا، بن علي قرّر أن الحجاب ليس من الدين الأسلامي في شيئ، أو بصفة أدق الدين الإسلامي كما يجب أن يطبّق في تونس، و بالتالي منع عددا من المواطنين من ممارسة دينهم بالطريقة التي يرونها مناسبة، و كلّ من عايش هذا الظلم عليه أن لا ينسى الشعور بالقهر عندما يحاول أن يفرض قسرا أن يتحدث شخص ما عن تصوره لدينه أو لهويته، و أن الحريات جزأ لا يتجزأ و أن بداية الحد منها هو أول خطوة في مشوار الرجوع إلى الدكتاتورية

7ـ من حق كل الأحزاب العمل السياسي و خطر المتطرفة منها ضعيف لعدم قدرتها على الإستفراد بالسلطة

من المهمّ جدّا تحديد إطار العمل السياسي في البلاد التونسية و ذلك لأهميته و تأثيره على حياة كل التونسيين، و يتمّ هذا عن طريق الإتفاق على الخطوط الحمراء في المطالب السياسية يسقط متجاوزها تحت طائلة القانون من خلال حرمانه من المشاركة في الإنتخابات و حل حزبه و في حال العود المنع من وسائل الإعلام؛ و هذه الحدود مختلفة و عديدة و يبقى أهمها الجمهورية (فلا يعقل أن نرى شقا كبيرا من القوميين يتحدث عن "الشعب العربي بتونس") و العلم التونسي (ممثل حزب التحرير على قناه التونسية إعتبره خرقة في حين أن شهدائنا ماتو حاملينه) و سيادة الشعب في تقرير مصيره و الإستقلال و الحرية و الديمقراطية و التداول السلمي على السلطة و نبذ الفوارق العرقية و الدينية و الجهوية و الجنسية و الطبقية. بإمكاننا مراجعة كل "الصراعات" الكبرى منذ قيام الثورة بين الأحزاب (العلمانية، الهوية، الإسلام السياسي) و سنرى بسهولة أن الإتفاق على أسس البلاد التونسية كان سيمكننا من تجاوز كل هذه المشاكل و ربح الوقت في تقديم برنامج إقتصادي و ثقافي للتونسيين، لكنهم اليوم و مع وجود أكثر من مائة حزب على الساحة، لا يمكنهم أن يقارنو بين 5 برامج أحزاب متكاملة، فالكل غارق في مزايدات جوفاء على الهوية و الدين و حتى في نقد الحكومة (طبعا دون تقديم حلول عملية و رفض الدخول في الحكومة الإنتقالية. كما أن الأحزاب المتطرفة تعمل على إثارة الخلافات العميقة من خلال ضرب شرائح من المجتمع بأخرى، فمنهم من يحاول تأليب "الفقراء" ضد الأغنياء، و المتدينين ضد العلمانيين و المعتزين بهويتهم ضد المغرّبين، و السكان الشرعيين ضد السكان الأصليين و غيره من محاولات التفرقة من أجل إخفاء غياب أي برنامج إقتصادي، سياسي و ثقافي لهذه الأحزاب

هذه بعض النقاط التي أراها أساسية من أجل تحسين مستوى السياسة في تونس و إعطاء أسباب جديدة للمواطنين للمشاركة في الإنتخابات و فرض مطالبهم الشرعية على الطبقة السياسية الجديدة في البلاد

Aujourd'hui je me suis inscrit

2011-07-21T08:14:00.000-07:00

Aujourd'hui je suis allé m'inscrire sur les listes électorales pour la constituante qui aura lieu le 23 Octobre prochain.
Je n'avais pas le choix, je ne pouvais pas être passif car j'étais à l'étranger et j'avais déjà changé de département depuis la dernière carte consulaire en ma possession.
A paris il y avait une file énorme, une heure et demi d'attente, j'ai sympathisé avec trois vieux qui discutaient de l'importance de la religion dans la société tunisienne post Ben Ali, et un jeune tunisien de la deuxième ou la troisième génération (avec un fort accent algérien) qui ne pensait qu'à nettoyer le pays des forces de l'ancien régime.
Mon inscription n'a duré que 5 minutes, le temps de noter certaines informations sur moi, les bureaux à l'étranger n'étant pas équipés d'ordinateurs liés à la base de données des listes électorales.

En sortant, et en tenant dans les mains le précieux sésame, je n'ai pas pu empêcher une larme de couler sur ma joue, j'ai pensé à ce mois du 17/12/2010 au 14/01/2011, devant moi défilaient toutes les photos et les vidéos partagées pendant la révolution, les braves tombés par des balles lâches et meurtrières, le désarroi d'un ami, d'un frère, d'un père transportant le corps d'une personne chère qu'il ne pourra jamais sauver, j'ai pensé aux mères pleurant leur fils et aux enfants qui ne connaîtront jamais leur pères, mais qui garderont eux une fierté immense d'avoir été les enfants de cette révolution. J'ai aussi pensé à toutes ces manifestations et surtout à la Kasbah 1 & 2, qui étaient là pour rappeler que le peuple tunisien ne se laissera jamais faire et qu'il était là à chaque fois qu'il sentait que sa révolution était en danger.

Je me suis inscrit parce que je voulais faire honneur à nos martyrs, à nos blessés et à tous ces anonymes qui nous ont offert cette révolution, pour que moi je puisse discuter librement de politique, que les partis ne soient plus persécutés par la police politique, pour que le président ne soit plus un demi-dieu, mais d'abord et surtout pour plus de dignité pour le tunisien, pour que l'on ne soit pas malmené, pour qu'il puisse se présenter aux élections, pour contrôler les élus, bref, pour qu'il devienne maître de son destin.

J'aime mon pays, et je respecte les sacrifices des nos compatriotes, alors je pars m'inscrire aux listes électorales, je me présente si je pense pouvoir apporter un plus aux tunisiens, j'attends les listes des candidats, je ne choisis que celles qui ont des programmes claires et définis pour la constituante et pour le prochain gouvernement tout en m'assurant une rupture totale avec les méthodes de l'ancien régime, je vote le 23 Octobre tout en essayant de contribuer au bon déroulement des élections dans la transparence, j'accepte les résultats s'il n'y a pas d'irrégularités et je me mets à bosser pour ma Tunisie.

ثورة 23 أكتوبر

2011-07-15T10:21:00.000-07:00

اليوم تم تفريق محاولة إعتصام القصبة 3 بالقوة، و رغم عدم تغير طريقة الأمن و إستعمالو المفرط للغاز المسيّل للدموع و العنف اللفظي، فإنو الملاحظ الخارجي بإمكانو إستنتاج غياب تعبئة شعبية كبيرة للإعتصام و عدم تجاوز العدد الجملي ل 1000 شخص، و الرقم لا يقارن مثلا ب 100.000 شخص تحولو إلى القصبة 2 مطالبين بإستقالة الغنوشي

شخصيا نفسّر الفشل هذا

بثلاث أسباب رئيسية

ـ غياب أهداف واضحة للإعتصام (عكس إسقاط الحكومة الأولى و الثانية) و وجود مطالب ضبابية من نوع (التسريع تطهير القضاء) و غير ممكنة عمليها كمطلب الضمانات لإجراء الإنتخابات يوم 23 أكتوبر
ـ تكرر المحاولات المحتشمة (هذي يمكن المحاولة السادسة لجمعة غضب/عودة/مصير/زحف/مرمز/بيوش) اللي تخلي المواطن العادي متأكد من فشل المحاولة قبل حتى القيام بها
ـ سبب موضوعي هو شراسة الأمن التونسي و رفضو للتحركات خارج السيطرة متاعو

السبب الأخير يخلينا نفكرو بكل موضوعية و دون تشنج ضوضاء الهويات: هل أنو التوانسة اليوم قادرين على إسقاط النظام برمّته و إفتكاك السلطة من أصحابها (تذكير : في محاولة تبرير الشابي لدخوله الحكومة قال أن الغنوشي كان وراءه الأمن و الجيش يوم 15 جانفي)؟ أنا شخصيا نشوف اللي الجواب صراحة لا، لكن هذا لا يعني بأي حال من الأحوال اللي يلزمنا نكتفو إيدينا و نبطلو أي تحرّكات، لكن في عوض المحاولات المحتشمة هذي نحاولو نستغلو أحسن فرصة لإفتكاك السلطة، و ما تنجّم تكون كان نهار 23 أكتوبر، وقتها تكون عندنا الفرصة باش من جهة نتسلّمو السلطة في حال كانت الحكومة الحالية (أو الظل أو غيرو) مستعدة للتعاون مع الحكومة الشرعية الجديدة للبلاد؛ و إذا لا قدّر الله ما حبوش يسلمو مقاليد الحكم (و هو موش مستبعد) يكون عندنا إمكانية شحن و تعبئة كبار لإسقاط النظام برمّته وقتها خاصة مع وجود الشرعية الإنتخابية

نقطين مهمين لازم نتفكّروهم:
300 شهيد ما "كفاوش" باش الشعب يستردّ السلطة، منطقيا موش إعتصام صغير

(أو حتى كبير، القصبة 2 أتت بالسبسي في نهاية المطاف) باش يغير الوضع جذريا

إذا الإنتخابات تكون مشوشة و أحزاب ما يساعدهاش النتيجة تشكك في المصداقية

متاعها (الجبالي من النهضة يقول إذا نجيبو أقل من 40% فهذا تزوير، و واحد أخر يقول كان يجيبو أكثر من 50% فهذا تزوير) وقتها نكونو عطينا الفرصة للسلطة الحالية باش تواصل نفوذها تحت ذريعة درأ الفتنة و الإقتتال

الحل النهائي حسب تصوري هو الإهتمام بالإنتخابات إلى أقصى حد، حث جميع الناس على الإقتراع و خاصة العمل من أجل القضاء على كل محاولات الغش و التزوير مع التحضير للعودة النهائية (إللي وقتها تكون مبررة و خاصة سهلة من ناحية حشد المتظاهرين) يوم 23 أكتوبر في حال وجود مشكل للإنتقال السلمي للسلطة

أنا تونسي: نقيّد في الإنتخابات (نترشح إذا لزم الأمر)، نساهم في الحملة الإنتخابية، نساهم في مراقبة الإنتخابات، ننتخب و نعترف بشرعيتها و بشرعيت المنتصر أو المنتصرين و نبقى ديما حذر في حال أي مشكل في إنتقال السلطة، و في كلتا الحالتين: نهار 23 أكتوبر ترجع السلطة للشعب

أطلقو سراح سمير الفرياني

2011-07-14T14:01:00.000-07:00

لأن الديكتاتور قد رحل و لم ترحل الديكتاتورية
لأن النظام البوليسي لا يزال جاثما على صدورنا
لأن وزارة الداخلية وزارة إرهابية
لأننا لا نؤمن بإصلاحاتكم الداخلية
لأننا لا نصدّق "ضرب الهجّالة في بنتها"
لأن أساليبكم لم تتغير
لأن سمير الفرياني لم يهدد أمننا بل أمنكم
لأن لا مكان لكم في تونس ما بعد الثورة
لأن سياستكم الأمنية فاشلة كرئيسكم الهارب
لأن إحترامكم لحقوق الإنسان قريب من الصفر
لأن جلّاد الأمس لن يكون حقوقي اليوم
لأن الشعب لم يمنحكم ثقته بعد
لأنكم لا تستحقون أي ثقة

إطلقو سراح سمير الفرياني، و طاردو قتلة و جلادي الشعب التونسي الذي لم تجف دماء شهدائه بعد، فتصريحات سمير الفرياني لم تقتل أحد، لم تيتّم إبن و لم تُثكل أمّا، أطلقو سراح سمير الفرياني و أطلقو سراح الشعب التونسي فهذه أخر فرصة للمصالحة معه

الأطرش في الزفّة: الشعب التونسي نموذجا

2011-06-21T11:36:00.000-07:00

صارت ثورة في البلاد؟
أيه و مبعّد؟
لشكون صارت هالثورة؟ و شنوة بدّلت في البلاد؟ و قدّاش من واحد حياتو تبدّلت في جرّتها؟

التونسي، العادي، البسيط، المواطن، شنوة تبدلو في حياتو؟

العفو التشريعي العام؟ 6000 واحد كانو يعملو في السياسة
الأحزاب؟ قداش تعرفو من مواطن بسيط حكّ راسو حل حزب؟
الجمعيات؟ اللي تكري في الصالات بالملايين زعم عملها الزوالي؟
التلافز و الراديوات؟ قداش من قلّيل جابوه مبعد أخبار الثمنية باش يحكي على "تصوراتو" و يعطي "تحاليلو" للوضع؟
الأنترنات؟ كمّلت دخلت المواطن العادي في حيط و ما عاد فاهم شي
المظاهرات؟ قدّاش عندنا ما شفنا كان الإعتصامات و الحاكم بالمطراك؟
الحريّة؟ قبل التونسي كان ذليل الحاكم توة ولى ذليل الحاكم و الأحزاب
برامج الأحزاب؟ شكون الحزب اللي يحط الإنسان قبل الإيديولوجية (الإسلامية، الشيوعية، القومية، الليبيرالية) متاعو؟
مؤسسات الدولة؟ قداش من ولاية و معتمدية و بلدية مازالت تخدم؟
الديون الخارجية؟ أش مدخلو و هو غارق في القروض الداخلية متاعو؟
محاكمة وجلب بن علي؟ أش يهمو هو ريح السد يهز ما يردّ
تونس محط أنظار العالم؟ قداش شفتو من جريح الثورة يدور بين البلدان ويحكي على تجربتو؟

الأمن؟ حتى اللي ما عنديش سرقهولي الباندية اللي تسيبت مالحبوسات و سيبها علينا الحاكم
الكرامة؟ ما يعرفهاش خاطرو يطلع في الكار الصفرة كل نهار
الحرية؟ أش معناها حرية وقت اللي ما عندكش باش توكل صغارك و تكسي مرتك؟
الهوية و العلمانية؟ حتى نلقى خدمة قبل

شنوة تبدّل للمنظّفة في سبيطار ولا في الديار اللي تخلص 150 دينار على 10 سوايع خدمة في النهار؟
شنوة تبدّل للمرمّاجي اللي يصلي ساعتين يستنى و 10 يكلت باش يخلص 10 ألاف في النهار؟
شنوة تبدّل للطفلة الي تخدم في معمل الخياطة ب 80 دينار و عرفها يتحرّش بيها و يطرّدها وقت اللي يحب؟
شنوة تبدّل للفلّاح و الحوّات اللي يشهق ما يلحق و مالفوق الناس تخزرلو خزرة دونية؟
شنوة تبدّل للموظف اللي عندو عامين في الروج و البنكاجي يذلّو على كل فرنك يهزّو؟

زعمة الطفل اللي يبيع في المعدنوس و الملسوقة في السوق و يغش خاطرو ما يصوّر شي حسّ بيها ثورة في البلاد؟

أنا ما شفت كان عباد مادة وجوها في كل بلاصة و في كل وقت و تحكي و تبقبق علينا بالثورة و الأهداف و الإلتفاف، و ما شفت كان الأحزاب اللي تذل في العباد باش تجي لإجتماعاتها بالفلوس و الكسكروتات و الجاردور، الثورة عملها التونسي العادي البسيط الزوّالي الترّ المنسّل و نحى من لحمو و عظمو باش خرّّج ديكتاتور، و مبعد الناس الكلّ طيشتو و نساتو، تفيييييييه عليكم واحد واحد

الإنتخاب على القوائم ـ التحالفات الحزبية

2011-05-20T04:24:00.000-07:00

إجابة على ملاحظة طرحها المدوّن حسين بن عامر حول خبر إتفاق التكتل الديموقراطي من أجل العمل و الحريات و حركة التجديد على التقدّم إلى الإنتخابات التأسيسية القادمة بقوائم مشتركة، و قد إعتبرها غير ذات جدوى بسبب نوعية الإقتراع القائم على أكبر البقايا، لذا سأحاول اليوم أن أعطي مثاليين إثنين يكون فيهما الإئتلاف، بإعتبار نفس عدد الأصوات، مجديا أو مضرّا للتحالف قبل أو بعد الإنتخابات

في مدينة ذات 100.000 ساكن، يكون مثلا عدد المقاعد 5، فالحصول على 20.000 صوت يتيح لك مقعدا في هذه القائمة

ستكون "إحدى القوى" مهيمنة على المشهد و ستحصل مثلا على 53.000 صوت، و تتوزع بقية الأصوات على 4 أحزاب أخرى بالطريقة التالية
ـ حزب أ 16.000 صوت
ـ حزب ب 15.000 صوت
ـ حزب ج 14.000 صوت
ـ حزب د 2.000 صوت

في هذه الحالة، سيحصل الحزب المهيمن على صوتين مباشرة (40.000 صوت) ثم ننتقل إلى "أكبر البقايا" حييث سنحصل على التوزيع التالي

ـ حزب مهيمن : الباقي 13.000 صوت
ـ حزب أ 16.000 صوت
ـ حزب ب 15.000 صوت
ـ حزب ج 14.000 صوت
ـ حزب د 2.000 صوت

و بالتالي، سوف تحصل الأحزاب التالية أ، ب ، ج على مقعد لكل رأس قائمة، و هكذا يكون الحزب المهيمن ب 53% من الأصوات قد حصل علي 40% فقط من المقاعد

لنحاول الأن أن نرى نتائج الإنتخابات بعد توحد القوائم

ـ حزب مهيمن 53.000 صوت يعني مقعدان + 13.000 صوت باق
ـ إتلاف أ ب ج 45.000 صوت يعني مقعدان + 5.000 صوت باق
ـ حزب د 2.000 صوت يعني صفر صوت + 2.000 صوت باق

و هو ما سيؤدي إلى حصول الحزب المهيمن على المقعد الثالث و بالتالي على 60% من المقاعد رغم حصوله على 53% من الأصوات

هنا نرى، حسب المثال، عدم جدوى الإتلاف في حالات معينة، لكن من جهة أخرى يكفي تبادل عدد الأصوات بين ما سميناه "حزبا مهيمنا" و "إئتلافا" كي نلاحظ أن الوضع سينقلب تماما و يصبح الإئتلاف أكثر نفعا للأحزاب الصغرى

ـ ختاما، و لكي لا يكون المقال إحصائيا بحتا، يجب التذكير أن الأحزاب لن تكون قادرة على التقدّم بقوائم إنتخابية في جميع الجهات و هنا لن تكون التحالفات الإنتخابية إختيارية، كما أن التحالفات عادة ما تقترن بتجاوز الإختلافات الحزبية البسيطة و هو ما قد يمكنها من الحصول على عدد أكبر من الأصوات. لذا، و بقطع النظر عن طريقة الإقتراع و نتائجه، نتمنّى أن تتم الإنتخابت يوم 24 جويلية و أن نمرّ بسرعة إلى حكومة إئتلافية من أجل إعادة البلاد إلى الطريق القوي بعد 6 أشهر من الثورة و الإنتقال الديموقراطي

Antimanuel de la politique en Tunisie post Révolution

2011-05-02T09:03:00.000-07:00

Ceci est la deuxième partie de l'antimanuel de la politique en Tunisie, quand j'avais écrit le premier en Novembre dernier, je ne pensais pas une seconde que la situation changerais aussi radicalement en si peu de temps, j'ai donc décidé aujourd'hui de le mettre à jour, comme d'habitude vos propositions et vos ajouts sont les bienvenus:

- Foued Mebazaâ : Ancien président par intérim de la république Tunisienne, invité régulièrement à donner des discours afin de divertir le peuple

- Mohammed Beji Caïd Essebsi : Mohammed est un musulman pieux, Beji est un as de la politique, Caïd est un caïd et Essebsi a réussi à droguer une bonne partie de la Tunisie

- RCD : Est connu pour avoir réussi le plus grand tour de magie au monde: faire disparaître 2 millions d'adhérents en une journée

- Imed Trabelsi : La première mariée qui a porté une cravate la nuit de ses noces

- Mohammed Ghannouchi : Un saint qui a réussi à transformer des rivières de sang en larmes en direct à la télé

- Rached Ghannouchi : Prône la suppression progressive des femmes et donne la priorité à la consommation de l'alcool à la maison.

- Ahmed Nejib Chebbi : A prouvé scientifiquement que l'on pouvait facilement dépasser la vitesse de la lumière, en matière de retournement de veste

- Maya Jrbi : Tentative ratée de clonage de Ahmed Nejib Chebbi, le résultat avait perdu 50 cm en taille et changé de sexe au cours de l'expérience

- Moncef Marzouki : A prouvé que les politiciens, fallait les taper pour qu'ils changent d'avis

- Abdelfattah Mourou : A aussi chanté " Et retenir les cris de haine ♪♪♪ Qui sont les derniers mots d'amour ♪♪♪" à Rached Ghannouchi

- Moncef Ben Salem : A voulu ressembler à l'imminent scientifique Stephen W. Hawking, mais n'a pu avoir que la voix.

- Kamel Morjane : Sera le premier homme politique à avoir fait le tour de la Tunisie en courant (Accompagné de Friaa et Jgham)

- Tarek Mekki : A fondé le mouvement de la deuxième république ou le M.D.R. Avec ce Mr pas besoin de dérision ou de sarcasme finalement..

- Watad, PD, TPD, PDU : Tout le monde en parle mais personne ne les a jamais vus

- Afek : Le rotary club ouvre enfin ses portes en Tunisie

- AbdEsslam Jrad : comme cité dans les textes bibliques, les "Jrad" (sauterelles) sont une des dix plaies d'Egypte

- UGTT : Union des grévistes tunisiens tout-le-temps

- Rachid Ammar : Pire qu'un casque bleu, est toujours là mais ne tire jamais

- Sihem Ben Sedrine : Pinocchio a finalement un équivalent féminin

- Hamme Hammemi : Ne sait compter que jusqu'à 17

- Slim Amemou : Samson n'est pas mort, on l'a juste casé au ministère de la jeunesse

- Taoufik Ben Brick : A montré qu'une overdose de Héroïne quotidiennement n'était pas mortelle

- Franc-Maçon : un Tunisien qui a passé plus de 15 jours en France

- Atugéen : un Tunisien qui a fait des études supérieures

- Laïcité : Une expérience qui a montré qu'on pouvait parler d'un sujet pendant un mois sans en débattre

- Journaliste : une personne qui puise ses infos et ses questions dans FaceBook

- Islamiste : Une personne qui prie dans la rue et qui fait de la politique dans les mosquées

- Yassine Ayari : Non je rigole, il ne fait pas partie du paysage politique en Tunisie

à vos propositions :)))

في الميثاق الوطني

2011-04-30T10:05:00.000-07:00

كان من المقرر أن يبدأ النقاش حول الميثاق الجمهوري و صبغته (تقريرية، أخلاقية) منذ حوالي الأسبوع، لكن مماطلات الوزير الأول باجي قايد السبسي عطلت النقاش، و أعطت وقتا ثمينا لنقاط غير ذات أهمية في المرحلة الحالية، فمحاولة إنقاذ بعض الأسماء من القانون المانع للتجمعيين من الترشح كان أقرب منه للتملق و محاولة الإبقاء على أسس النظام البائد إلى "صوت الحكمة" الذي أراد أن يكون الوزير الأول حامله، كما أن الحديث عن أشخاص أُضدهدوا في عهد الرئيس السابق بعد تحملهم مسؤوليات لا يبرر التراجع عن الإقصاء لمدة 23 سنة كاملة، فعددهم قليل و يمكن السماح لهم، إن رغبو في ذلك، الترشح للإنتخابات التأسيسية بعد دراسة ملفاتهم فردا فردا، إذن، بقي موضوع الميثاق الجمهوري معلقا في إنتظار الحسم حول القانون الإنتخابي، لذا أستغل الفرصة هنا لأبين وجهة نظري الشخصية في أهمية إقرار ميثاق وطني إلزامي و ذلك لسببين رئيسين شكلا و مضمونا

مضمونا : ما جاء به الميثاق يؤسس لدولة مدنية ديموقراطية و حرة، كما أنه يؤكد على هوية الدولة و يحافظ على مكتسباتها (حقوق المرأة مثلا) فقد لا يختلف إثنان في أن تكون تونس جمهورية، و أن تحافظ على مكانة المرأة المتقدمة نسبيا مقارنة بالعالم العربي، و يمكن إذن الجزم أن الميثاق لا يحتوي على أشياء غير مقبولة مضمونا، لكن أغلب معارضيه يهاجمونه شكليا، و هو ما يدفعنا إلى المرور إلى النقطة الثانية

شكلا : تقول بعض الأحزاب أن الميثاق مرفوض شكلا مهما كان محتواه، و أن المجلس التأسيسي سينتخب من أجل وضع دستور جديد للبلاد كما أن الهيئة العليا لا تملك الشرعية الكافية لتقرير مصير البلاد، و هنا يمكننا الإجابة على النحو التالي

ـ كل المؤسسات فاقدة للشرعية في الوضع الحالي، لكن الهيئة قررت بتشاور مع الحكومة القانون الإنتخابي و هو ما سينبني عليه المجلس التأسيسي (فالقانون الذي أُختير يعطي للأحزاب نصيب الأسد) ، فلا يمكن القول أن مجلسا يقرر طريقة البناء لا يملك الحق في إعطاء توجه عام لهذا البناء

ـ القول بإن الثورة كانت "شعبية" و "عامة" هو نوع من الدغمائية، فالإحدى عشر مليون تونسي لم يقومو بالثورة، و لم يخرجو جميعا في المظاهرات هاتفين بسقوط النظام، و لو كانت الثورة جامعة حقا للجميع لَما قمنا بمنع التجمعيين من الترشح (فمنعهم يدل على أننا نتخوف من تأثيرهم السلبي على المجلس)، و بالتالي يجب، إن كنا حقا مقتنعين بهذه الثورة بأهدافها أن نقبل على الأقل بما جاءت به الثورة و أن نحاول الإبتعاد قدر المستطاع عما نبذته الثورة، فعلى سبيل المثال لا يمكن القبول مجلس تأسيسي يمنع الحريات و لو جاء عن طريق الإنتخابات، و مجلس لا يحقق المطلب الشعبي بالكرامة الوطنية لا جدوى منه، و من يريد إضطهاد النساء أو الفقراء أو الأغنياء لإيديولوجيا أو لأخرى هو مرفوض أصلا بما أن الثورة لم تقم على الإقصاء بل كانت رافضة له، كما كانت داعية للحريات بفضل سواعد الرجال و النساء على حد السواء

لذا، و إحتراما للثورة و تقديرا لمن أستشهدو في سبيل تحرير هذا الوطن وجب علينا الإتفاق على سقف أدنى من النقاط الأساسية التي ستقوم عليها الجمهورية الثانية في تونس، جمهورية يقرر توجهها التونسيين جميعا لكن أخذين بعين الإعتبار التوجه الأصلي للثورة

Note d'espoir

2011-04-07T04:38:00.000-07:00

On est le 1ér Juillet 2016, la campagne des législatives commence dans quelques jours, si la dernière fois aucun parti n'avait dépassé les 20% et une coalition large a été mise en place pour gouverner le pays, l'enjeu est de taille cette fois car deux grandes formations émergent sur la scène politique tunisienne, les conservateurs d'un côté et les progressistes de l'autre.

Le moral des tunisiens est au plus haut, les trois dernières années l'économie a connu son rythme de croisière, nouvelle destination mondiale à la mode après la révolution, le tourisme tunisien, complètement affranchi des méthodes du passé a été le pilier de le relance: révolutionnaire, citoyen et culturel tels étaient les principes du tourisme tunisien. Mais ce n'était pas tout, les compétences tunisiennes à l'étranger, revenues en masse après la libération de leur pays ont fait de la Tunisie le nouveau pôle de la technologie dans la méditerranée, hautement qualifiés et travaillant avec acharnement pour leur pays, les tunisiens font désormais peur aux géants industriels tel la Corée Du Sud et le Brésil, et l’émergence sur le marché de nouvelles marques de téléphones et téléviseurs tunisiens ne fait que confirmer ce constat. L'agriculture a aussi profité de cet essor technologique, et la réforme agricole d'il y a 4 ans, jugée dangereuses par les analystes à l'époque, commence à porter ses fruits, en effet, la Tunisie a réussi enfin à équilibrer sa balance alimentaire, et table sur un grand excédant l'année prochaine.

La menace islamiste est bien loin, ceux qu'on qualifiait de radicaux il y a pas longtemps ne se sont jamais opposés à toute réforme pour le bien du pays, il se trouve que la décision délicate de rouvrir la mosquée de la Zitouna a largement contribué à leur entrée dans la giron républicain, cette école religieuse est désormais la plus connue du monde musulman, œuvrant pour un Islam des lumières, ses publications révolutionnaires sont entrain de bouleverser les idées reçues sur cette religion et ses spécialistes sont invités partout dans le monde, récemment, la France leur a commandé une étude sur la situation des religions en France et accepte, pour la première fois de son histoire, que des Imams reçoivent leur formation directement en Tunisie.

La culture tunisienne se porte bien, désormais les petits théâtres fleurissent un peu partout dans le pays, le cinéma a connu son apogée avec l'Oscar du meilleur film décerné à "l'éclosion d'une fleur" retraçant la vie d'un des martyrs de la révolution du Jasmin. Les tunisiens se sont finalement réconciliés avec les livres, il n'est plus choquant de les voir bouquiner dans les transports en commun et le nombre d'écrivains tunisiens ne cesse d'augmenter de jour en jour. Il est inutile de préciser que la musique, la peinture et d'autres arts ont aussi leur festivals, expositions avec une grande affluence et une aide inestimable des autorités, qui ont insisté sur l'importance de la révolution culturelle dans le changement démocratique du pays.

Il faut aussi rappeler que Ben Ali, l'ancien président est hospitalisé dans une prison tunisienne, les autorités saoudiennes ont fini par céder aux pressions tunisiennes, mais n'ont pas réussi à extrader Leila Trabelsi, qui a préféré le suicide au retour au pays déshonorée, enchaînée. L'ancien président avait passé deux ans dans les prisons tunisiennes, condamné pour crimes contre l'humanité à la prison à perpétuité, il a rapidement perdu ses capacités mentales, et il souffre désormais d’Alzheimer, il n'a sûrement pas supporté l'humiliation dont il a été la cible durant toute cette période, les médecins ne lui donnent que quelques mois à vivre encore.

Aujourd'hui, le tunisien peut enfin relever la tête et se dire fier d'appartenir à cette grande nation, à cette nouvelle démocratie, tout en ayant une pensée émue à tous les martyrs qui se sont sacrifiés pour nous...

Bilan à mi-chemin des acquis de la révolution

2011-04-06T04:50:00.000-07:00

Ne pouvant plus supporter ces appels à la "deuxième révolution" qui fleurissent un peu partout sur le net, ni ces appels au calme absolu comme si le pays était devenu le plus démocratique du monde, j'ai décidé de faire un petit inventaire des acquis de la révolution et des points qu'il faudra arracher au gouvernement actuel.

+ Fuite de Ben Ali, fin de la main mise du clan familial sur l'économie
+Amnistie générale, voulue depuis des dizaines d'années, libération des prisonniers, retour des exilés
+ Dissolution du gouvernement et son remplacement par des nouveaux non liés au RCD
+ Dissolution du parlement et du Sénat
+ Élections d'une assemblée constituante le 24 Juillet
+ Nouveau code électoral (en cours de validation)
+ Nouvelles lois pour la presse (en cours aussi)
+ Levée totale de la censure sur internet
+ Libération des médias
+ Liberté de rassemblement (sauf exception)
+ Légalisation de 51 partis

- Absence de procès publiques pour les piliers de l'ancien régime (au niveau politique)
- Absence de procès publiques pour les corrompus de l'ancien régime
- Aucune information n'a filtré à propos des meurtres au cours de la révolution (320 morts, snipers, ouverture des prison etc..)
- Aucune information fiable sur la déroulement de la journée du 14 Janvier
- Le maintien de la police politique
- Le maintien de la même politique policière: Grossièreté, répression, passage à tabac des manifestants
- Absence totale de reformes des médias, qui restent toujours pro-gouvernement
- Une opacité troublante sur les manières de faire du gouvernement
- Une difficulté d'accès à l'information, communication proche du zéro du gouvernement
- Une dégradation notable de la sécurité (alors que personne n'a été officiellement viré) et un ralentissement de la vie économique

C'est une liste non exhaustive certes, mais elle est là pour rappeler aux nouveaux révolutionnaires qui vivaient dans leur bulle et ne savaient pas de quoi souffrait vraiment le pays de se remettre en question, et aux anciens "complices" (par le silence au moins) que le chemin est encore long avant l'instauration de la démocratie en Tunisie.

à bon entendeur!

Propositions pour la semaine du 4 Avril 2011

2011-04-04T00:39:00.000-07:00

J'ai décidé de lancer une chronique politique hebdomadaire dans laquelle je listerais les listes des actions et décisions politiques qu'il faudra prendre pour faire avancer les choses en Tunisie, il ne s'agit nullement de "programme électoral" (je n'ai aucune intention de me présenter ... seulement si le peuple me réclame :p ) ni une tentative de donner des leçons aux acteurs politiques tunisiens, il s'agit de ma vision personnelle, je vous invite à l'enrichir et à la critiquer comme bon vous semble.

- Conférence de presse du nouveau Ministre de l'intérieur expliquant sa stratégie, les raisons de sa nomination et ce qu'il pourra apporter par rapport à l'ancien ministre.

- Conférence de presse de l'ancien Ministre de l’intérieur expliquant les raisons de son limogeage et ses fonctions dans la HCDLHLF.

- Vote de la loi électorale (prévu Lundi) par la commission Ben Achour, Mr Yadh devra faire une conférence de presse, publier le texte sur internet (on attend toujours son site web), se faire inviter au journal de 20h, proposer le texte en consultation dans certains endroits (toutes les délégations par exemple) dans les deux langues et aux consulats à l'étranger, proposer des spots qui passent régulièrement à la télé rappelant cette lui et en expliquant les grandes lignes.

- Communication de la date exacte de l'ouverture publique du procès de Ben Ali et les piliers de l'ancien régime et tout ceux qui ont commis des meurtres.

- Communication sur l'état d'avancement des enquêtes sur la corruption.

- En conséquence des deux points précédents, proposer une manière stricte mais juste de l'interdiction du travail politique pour les membres de l'ancien régime (élus, élus au RCD, Ministres etc...).

- Un point presse quotidien des ministères (une ministère par jour) afin d'éclaircir la situation dans chaque domaine (sécurité, économie, affaires sociales etc...).

- Lancer la semaine "Judiciaire" et inviter les juges & les avocats à se prononcer sur la réforme su système judiciaire en Tunisie, en demandant au gouvernement de juste "appliquer" les décisions prises par les deux instances représentatives et démocratiquement élues de ces deux corps.

- La libération des ondes.

à la semaine prochaine :)

مسؤوليات

2011-04-02T08:39:00.000-07:00

اليوم حبيت نحكي شوية على بعض المشاكل اللي طايحة فيها البلاد، و اللي أهمها القصبة 3 أو ما يسمى بإذا عدتم عدنا، و القمع اللي صار على الشباب اللي حاول يشارك في الإعتصام هذا، أما قبل ما نبدى نحب نركّز على نقطتين شبه متناقضين: الأولى اللي التوانسة ما عملوش ثورة، للسبب البسيط أنو الشعب موش هو اللي خرّج بن علي مالبلاد؛ و الثانية هي أنو مبعد ما صارت "الثورة" هذي، الصراع تحول من صراع ثوري إلى صراع سياسي، كمثال بسيط، لجنة تقصي الحقائق في عهد بن علي ما كان عندها حتى معنى، لكنها توة ينجم يكون عندها نفع للبلاد

إذن نتعداو للمسؤوليات، و باش نقسمهم إلى مسؤوليات "الحكم" و مسؤوليات المعارضة أو أي إنسان ماعندوش سلطة تنفيدية/تشريعية/قضائية في البلاد

ـ مسؤولية الحكومة

الحكومة الحالية ما عندها حتى شرعية، إلا شرعية "مواصلة الدولة" و اللي قليل يرفضوها (الدولة موش الحكومة)، عندها نوع من الشرعية "الشعبية" بما أنو إعتصام القصبة 2 و الي جمع في يوم ما أكثر من 100.000 شخص قرر أنو يتفض بعد خطابي المبزع و السبسي، لكن الحكومة هذي عندها دور أساسي هو التحضير لإنتخابات 24 جويلية التأسيسية، و هذا يمر عبر ثلاث نقاط أساسية

ـ إرجاع الأمن، وللأسف نلاحظو أنو الأمن ما رجعش لوضعو العادي رغم العدد الرهيب لأعوان الأمن في تونس، و أهم من هذا الكل، القناصة و كل من قام بقتل التوانسة قبل 14 جانفي ما توقف فيهم حتى حد على الأقل "علنيا" و هو ما يخلي العلاقة بين الأمن و المواطن ما تتطورش بالطريقة المطلوبة. و طبعا العقلية متاع البوليس التونسي مازالت ما تبدلتش، العصا و الڨاز هوما الحل، قلة الإحترام للمواطن و غيرو من الأشياء اللي لازمها تتبدل بقرارات سياسية (عقوبات و غيرو) و بداية رسكلة الأعوان عن طريق مساعدات خارجية خاطر الوضع الحالي موش مقبول حتى طرف

ـ تطهير الإعلام و إعادة تأهيله بحيث يتماشى مع متطلبات فترة ديموقراطية و إنتخابات حرة و نزيهة، لكن للأسف الإعلام قاعد في منطق معا مع الحكومة، اللعة الخشبية متواصلة، و حتى مجلة الصحافة الجديدة مشروعها أقل ما يقال عنو أنو مضحك، نصف القوانين تحكي على العقوبات و هذي أكبر العراقيل أمام تحرير الصحافة

ـ الجانب التقني للإنتخابات، و ممكن أحسن حاجة الحكومة قاعدة تخدم عليها برئاسة السيد عياض بن عاشور، رغم أنو ما فماش إعلام على الإقتراحات و نتائج المداولات فإنو القانون الإنتخابي قريب يحضر و يكون عمل هيئة الإصلاح السياسي إنتهى و نتعداو للمرحلة الموالية للتحضير للإنتخابات

ـ مسؤولية القضاء

في النقطة هذي باش ندخل المحامين و القضاة في نفس العجّة، الزوز عندهم هياكل تمثيلية منتخبة و ينجمو، عند طريق التنسيق مع الحكومة (موش إنتظار رحمتها) أنهم يعزلو القضاة الفاسدين و يسرّعو القضايا المصيرية في البلاد، خاصة محاكمة القتلة في البلاد (بن علي و القلال و غيرو) و الفاسديين الماليين (من التجمع الديموقراطي) باش من جهة الشعب التونسي يرتاح على مصير القتلة و من جهة أخرى تصير نوع من المصالحة مع التجمعيين اللي يثبت القضاء براءتهم من دم و فلوس التوانسة، و لهنا الدور كبير و كبير جدا للقضاء في تخطي المرحلة الحساسة هذي عن طريق عدالة لا تتنتقم و لا تسامح

الباب الثاني هو مسؤوليات العباد اللي ما خارج منظومة الحكومة لكن عندها التأثير متاعها على الوضع العام في البلاد

ـ الأحزاب و خاصة الراديكالية منها : غياب المواقف إذا ما كانتش مواقفهم تدعو إلى تدخيل البلاد في حيط، فمثلا عديد الأحزاب الجديدة و القديمة قاعدة إتطالب بتأجيل الإنتخابات التأسيسية و بالتالي أي إنتخابات أخرى، و المشكل أنو، مثلا، 5 % معارضين للحكومة الإنتقالية ينجمو يقلقو أكثر من 49% لحكومة منتخبة، إذن تأخير الإنتخابات هو إعطاء أكثر وقت لحكومة غير شرعية وخطر ينجم يهدد محاولة بناء الديموقراطية

ـ النقابات و لهنا ما نحكيش كان على الإتحاد أما على كل منظمة نقابية تنادي بالإضرابات و الإعتصامات من أجل مطالب قطاعية، كيما الزيادة في الشهرية، الترسيم أو الإنتدابات، صحيح بعض المؤسسات عندها الإمكانيات (شركة فسفاط ڨفصة) لكن ديما من الأفضل إنتظار إنتخاب حكومة جديدة و معرفة التوجهات الإقتصادية متاع البلاد باش أي قرار في شركة ما تنتجش عليه مشاكل كبيرة مبعد ستة شهور و إلا عام و خاصة أنو بعض الإضرابات أجبرت بعض المؤسسات على غلق أبوابها: الميت و خسارة الكفن

ـ المنادين بالإعتصامات، و لهنا نحب نأكد و بشدة على الفرق الكبير بين المظاهرات و الإعتصامات، من حقك أنك تتظاهر وقت اللي تحب وين تحب، أما الإعتصام لازمو في أي بلاد عباد تساندو بقوة خاطر الهدف الأساسي متاعو هو شل الحركة متاع منطقة معينة لإجبار المسؤولين على إتخاذ قرار معين، و ما يسمى بإعتصام القصبة 3 كان متعارض مع القصبة 2 اللي طالبت بمجلس تأسيسي و وافقت مبدئيا على حكومة السبيسي و بقاء المبزع (و هذا ما يعنيش أنو صك على بياض) إلى جانب أنو المطالب متاعهم كان فيها إقتراح لأسماء قيادات و هو نوع من فرض الرأي مرفوض فالشرعية الإنتخابية هي الفيصل الوحيد بين التوانسة، و كيما نتذكرو الإعتصام واحد و ثنين ما كانش في مطالبهم أي إسم معين و كان رفضهم للغنوشي عقلاني بما أنو كان الذراع الأيمن لبن علي

هذي رؤيتي الشخصية للمسؤوليات المختلفة في البلاد، من السهل جدا إتهام الحكومة بكل إخفاقات ما بعد الثورة، لكن قليل من العقلانية واجب من أجل تجاوز هذه المرحلة الدقيقة من تاريخ بلادنا

اللقاء التلفزي مع الباجي قايد السبسي ـ إقتراح بعض الأسئلة

2011-03-30T04:24:00.000-07:00

الليلة الأربعاء 30 مارس 2010 الوزير الأول باجي قايد السبسي باش يعمل لقاء تلفزيوني مع ثلاثة صحافيين توانسة، لقيت المقال هذا في كابيتاليس، و للأسف كي العادة ما فماش أي سؤال ماهواش فضفاض، كما لو أن الأسئلة "نعم أو لا" ممنوعة في تونس، لذا حبيت نقترح بعض الأسئلة

ـ هل إستقال فرحات الراجحي؟
ـ إذا كان قد أقيل، ماهي الثلاث أسباب الرئيسية لإقالته؟
ـ إذا كان قد إستقال، ما هي الثلاث أسباب رئيسية لإستقالته؟
ـ هل فرض أعوان الداخلية شخصا من "داخل المنظومة"؟
ـ كم عدد الأعوان في الداخلية؟ كم عدد أعوان البوليس السياسي؟
ـ لماذا لم يبقى الإنتشار الأمني في تونس مطمئنا كما في السابق و خاصة في الليل؟
ـ هل تعتبرون أن إلحاق الحرس بالجيش هو "محاولة إضعاف للداخلية" من قبل رشيد عمار؟
ـ كم عدد القناصة الموقوفين؟ كم عدد الأعوان الموقوفيين بسبب جرائمهم أو المسؤولين على إعطاء الأوامر ما قبل 14 جانفي؟
ـ هل سيتم بث محاكمات السرياطي و القلال و غيرهم على المباشر؟
ـ متى سيتم الإفصاح عن نتائج التحقيق مع رؤوس النظام السابق؟
ـ متى ستبدأ محاكمة بن علي؟
ـ متى ستبدأ التحقيقات الفعلية مع أعضاء الديوان السياسي للتجمع؟
ـ هل هناك برنامج مصالحة وطنية؟ هل سنعاقب كل المرتشين؟ ما هي المعايير التي سيتم إتخاذها في المصالحة أو العقاب (رشوة، سرقة، تعذيب، قتل)؟
ـ هل هناك إجراء ات عملية لإصلاح الإعلام في تونس؟ هل أنتم مع شراكة دولية لإصلاح الإعلام في تونس؟ لماذا لا ننسخ مجلة الصحافة على دول حرة؟
ـ ما هي الإجراء ات العملية لإصلاح المنظومة الأمنية؟ هل توافقون على شراكة دولية لإعادة رسكلة الأعوان؟
ـ متى ستنتهي حالة الطوارئ؟
ـ ماذا فعلتم لإصلاح سلك القضاء؟ هل ستتواصل وصايتكم على المجلس الأعلى للقضاء؟
ـ هل تعتبرون تواصل الإضرابات و الإعتصامات فشلا شخصيا لسياستكم؟ ماهي أهدافكم كوزير أول (من أجل المحاسبة)؟ هل ستستقيلون إذا لم يرجع الهدوء للبلاد؟

المقامة الثوريّة

2011-03-22T06:28:00.000-07:00

خاطبني مُحَدّثي قال: في بعيد المكان و الزمان، في بلد الدستور و عهد الأمان، بلاد بنزرت و بن ڨردان، عاش شعب قيل أنه جبان، و أمام بطش حاكمه رهدان، يتبول في سرواله عند رؤية الأعوان، فالملك في الترهيب فنان، أذاقهم العذاب ألوان، لكنّ صاحب النظر السديد، و الأمن العتيد، الضارب بالنار و الحديد، زلّ ذات يوم في سيدي بوزيد، فأنتفض الأهالي الصناديد، فأذاقهم من المرّ المزيد، لكن الشعب كان عنيدا، و ملّ من عهد كان يسمى جديدا، فبقي شهرا مرابطا شجاعا شديدا، حتى جاء يوم سيصبح مجيدا، هرب فيه الديكتاتور بعيدا، تاركا البلاد تعيش مخاضا عسيرا

فقاطعت محدثي قائلا: "و هل إصطلح حال السياسة بعد ذلك؟ أم لازلت في سيرك تخالك؟" فأبتسم و أجاب "صبرك يا أخا العرب، فستسمع مني كل العجب، إذا رجع إلى البلاد كل مغترب، و تكلّم كل من خاف و هرب، و أما العامل قد أضرب، و البطّال و التلميذ قد أقصب (فعل جديد مشتق من القصبة للضرورة الشعرية)، و البورجوازيي قد أقبب، و كل من أراد قد تحزّب، و أنقسمت البلاد إلى أربعة جمعيات، أما الأولى فكانت الإسلامية، تدعو في ظاهرها إلى إقامة الشعائر الدينية، و تتنزه عن الأهداف السياسوية، و تتباكى على السنوات القمعية، و أما محركها فهو السلفية، و أقصاها الحركات الإرهابية، و قائدها صاحب الطريقة الغنوشية، و قيل أنها من أنصار التسكبينية، تدّعي تبني الديموقراطية، لكنها في الأصل تكفيرية، تستعمل الدين مطية، و المساجد منابر سياسية. أما الثانية فهي الشيوعية، وقيل أيضا الماركسية، و الماوية و اللينينية و التروتسكية، و القومية العربية، منها البعثية و الناصرية و الصدّامية، و هي بالأساس غوغائية، تنادي بالعدالة الإجتماعية، و تؤمن بالصراعات الطبقية، بعد عشرات السنين من فشل النظرية، و هي كسابقتها شعبوية، لا ترى الداء إلإ في الرأسمالية، ولا تنقد تجاربها الشخصية، و تدّعي التقدمية، ولكنها في الأصل تقهقرية. أما الثالثة فهي تجمعية، و إن إدعت الوسطية، أو حتى الوطنية، فهي تكتّلات بالأصل دستورية، فرغم سنواتها التلحيسية، و قدراتها التطبلية، و قربها من الديكتاتورية، تقلب معطفها بكل أريحية، و وقاحة خيالية، و تقدّم وجوها تدعي النظافة السياسية، و هي ذات مواقف حِرباوية، تتلون مع الأغلبية، فهي لا إسلامية لا علمانية، و لا شيوعية ولا رأس مالية، لا مطلب لها إلا المقاعد البرلمانية، و لما لا حتى الرئاسية". فقلت مبتهجا : "يبدو أن الرابعة هي الأفضل إذن"، سالت دمعة حزينة على وجنتيه و أجاب : " إن الرابعة هي الأتعسُ حاليا، فهي جمعية التنبيرية، المرابطة الفايسبوكية، صاحبة الفيديوات الغبية، و المقالات السطحية، و التفاهات الكونية، و النضالات الفتوشوبية، و الإشاعات الإفتراضية، و المحاكم الشعبية، و الإتهامات الجزافية، و الحقائق الغبية، و الإنتقادات الإعتباطية، يذكي نارها فروخ المدارس الإعدادية، و تساعدهم أحيانا فيراجات المكشخة و الإفريقي و السواحلية، و تساعد على نشر النعرات الجهوية، و الفروقات الجنسية، و المشاكل المذهبية، و تنظم للمسيرات الإفتراضية، و الإعتصامات ال"ملحائطية"، و تغيب الروح النقدية، و تشجييع السطحية،و البهامة التسطيكية ".. فقاطعته ثانية قائلا " كفانا لقد أصابني الإحباط بطريقة كلية، فمالك لم تتحدث عن الطريقة المكية؟" فقهقه حتى بانت نواذجه و قال "ليحفظ لنا الله طار المكي من كل شرّ، فهو مضحكنا و كوميدي تونس الأغر"ه

Lybie: Droit d'ingérence ou droit à la dignité?

2011-03-15T06:30:00.000-07:00

Depuis presque un mois, une autre révolution voit le jour en Libye, l'impression qu'on avait au départ était que le scénario Tunisien puis Égyptien devait inéluctablement se reproduire, on a vu les même scènes de joies dans "les villes libérées", les portraits du "Guide Suprême" arrachées et ses résidences saccagées. Mais c'était sans compter sur la folie et la mégalomanie du Rois des Rois d'Afrique et sur les spécificités de la Libye.

Il est bien sur utile de rappeler que "Gaddaf Eddam" (les cracheurs de sang) est la plus grande tribu de Libye et que si le Colonel a pu se maintenir au pouvoir pendant 42 ans c'était surtout parce qu'il avait l'appui de sa tribu, son fief étant Tripoli et ses régions avoisinantes, il n'était donc pas difficile d'y maintenir l'ordre, s'y replier quand tout semblait perdu et même de montrer, comme ce fût le cas en Tunisie et en Egypte, les partisans du dictateurs l'acclamer et le remercier pour ses discours et ses actes.

En plus de la force tribale, Mouammar n'a pas hésité à sortir l'artillerie lourde, au sens figuré comme au propre, l'Histoire (ou plutôt sa poubelle) le retiendra comme le premier despote à avoir bombardé des manifestations avec des avions de chasse, à avoir utilisé des canons anti-aériens (et non à eau) pour les disperser. Les vidéos horribles qui filtrent au compte goûte du pays montrent parfois des dizaines de soldats exécutés à la va vite pour avoir refusé de tirer sur les manifestants, bref, la situation est catastrophique et au plus haut point, rien de très choquant quand même de la part d'un terroriste "repenti", mais terroriste tout de même, les attentats de Lockerbie et de l'UTA sont la preuve que cet homme n'aurait jamais du être "pardonné" pour ses crimes passés.

En ce qui concerne l'ingérence, le premier à avoir demandé la tête de Kadhafi était le prédicateur musulman très influent Youssef El Karadhaoui, lançant une Fatwa contre lui en directe incitant ses plus proches collaborateurs à le tuer le plus tôt possible afin de cesser le bain de sang, et plus les horreurs étaient visibles au monde entier plus les condamnations de ce régime ont été nombreuses, après les sanctions de l'ONU, le différend avec la Ligue Arabe, plus rien ne semble arrêter la répression sanglante qui s'abat sur le peuple libyen, rien sauf peut-être une action militaire.

Une telle action serait certes à effets immédiats très bénéfiques, et permettra la mise à l'écart d'un des despotes les plus dangereux du dernier siècle, mais malheureusement sera très nuisible au processus démocratique dans la région, les Tunisiens et les Egyptiens n'ont eu besoin d'aucune force militaire pour déloger Ben Ali et Moubarak, il n'y a absolument aucune raison pour que ça ne soit pas pareil en Libye, l'exemple Irakien est là pour nous rappeler que la démocratie ne pouvait en aucun cas instaurer une vraie démocratie, dire le contraire c'est insulter la dignité et l'intelligence de tout un peuple, qui devra malheureusement payer en sang et en larmes le prix de sa dignité et de sa liberté. Et même si le régime libyen semble de plus en plus maître de la situation ces derniers jours, il n'en demeure pas moins qu'il devra changer sa méthode de gouvernance et donner les libertés au peuple libyen meurtri mais conscient. Alors laissons le continuer son apprentissage, ne nous érigeons pas en donneurs de leçons et continuons à supporter tout ceux qui fuient les combats et se réfugient à nos frontières.

Vive la Liberté et vive le Chemin vers la Liberté!

تنحيلي شرعيتي إنحيلك شرعيتك: مجلس حماية الثورة نموذجا

2011-02-25T04:58:00.000-08:00

الثورة هذي اللي بدلت برشة حاجات في المجتمع التونسي للأسف ما بدلت حتى شي في المعارضة متاعنا، يكفي أنك تشوف الأشخاص اللي كانو يتكلمو بإسم الأحزاب هذي قبل ما يطيح بن علي باش يعرفو أنو حتى شي ما تبدل و أنو، بخلاف سليم عمامو في الحكومة ما فماش حتى حاجة تقول أنو الثورة هذي ثورة شباب، و بما أنو الأحزاب هذي من قبل ما كنتش نحملها فإني موش باش نطول عليها الحديث لكن باش نهتم شوية بوضعية مجلس حماية الثورة اللي مرجونا بيه "ثلة من مكونات المجتمع المدني و الأحزاب السياسية" اللي تعتبر روحها الممثل الشرعي لمتطلبات الشعب

ـ المجلس هذا يعتبر أنو الحكومة غير شرعية، و أنو الدستور الحالي اللي مكّن فؤاد المبزع من الرئاسة لا يمكن القبول به، لكن في نفس الوقت يطلب "الإعتراف" من نفس الحكومة هذي
ـ إذا الحكومة هذي عندها صلاحيات تشريعية و تنفيذية فإنو المجلس يطلب زادة صلاحيات قضائية
ـ جمعية القضاة كانت من المنتميين للمجلس هذا، و هو ما يعتبر خيانة عظمى لإستقلال القضاء و تكريس للتداخل بين السلط اللي عانينا منو مدة 50 عام
ـ إعتبار أنو المجلس هذا هو ممثل لطموحات الشعب في حين أنو هناك نسبة محترمة من التونسيين ما يدافعوش على المجلس هذا و نسبة أخرى ما هياش معارضة للحكومة، و من ناحية النزاهة، الحكومة الحالية على الأقل تعترف بهذا
ـ التناقض مع "مطالب الشعب" في القصبة المنادية بإسقاط الحكومة في حين أنو المجلس هذا ما عندوش موقف واضح منها و طالب منها كان الشرعية
ـ طبعا غياب أي مقترحات عملية للخروج من المشاكل الحالية أما هذا موش غريب على اليسار التونسي

تحليلي الشخصي للوضعية هذي هو التالي: ما يسمى مجلس حماية الثورة هو عبارة عن مجموعة من الجبناء السياسيين (من ناحية العمل)، مبعد ما شافو أنو أي إنسان يكون في الحكم هو عرضة للنقد و التشهير و خاصة عرضة لخسارة الرأي العام، المجلس هذا قرر أنو يبقى متخبي وراء كلمة رنانة كيما حماية الثورة و يتنصل من زوز مسؤوليات كبار لأي إنسان يحترم نفسو في الوضع الحالي اللي هوما تقديم أفكار و طرق عمل من ناحية نظرية و العمل على الميدان من ناحية عملية، على سبيل المثال ساهل تقول إنظفو الداخلية لكن عمليا العملية معقدة شوية. كنت نفضل أنو المجلس هذا يتحمل مسؤولياتو التاريخية و ينقص علينا من الدمغجة اللي ما توصل لشي، إذا الحكومة ماهياش قاعدة تخدم على أحسن وجه (وهو الحال الأن) فإنو المنطق يقول أنو المجلس يطالب بحل الحكومة كاملة و يقدم حكومة أخرى مكانها (وكان لزم أسماء للولاة و رؤساء المؤسسات الكبرى مثلا) و يقول أنو مستعد يخدم بلادو في بلاصة الناس اللي يعتبرهم موش أكفاء و ينقص علينا من التنبير الفارغ اللي ما ينجم يأدي إلى إلا فراغ يعرف يستغلو حزب سرطاني كيما التجمع عفانا و عافاكم الله

التداخل بين المؤسسة السياسية و الدينية في تونس: مفتي الجمهورية عثمان بطيخ نموذجا

2011-02-21T04:32:00.000-08:00

بعد أن إعتبر مفتي الجمهورية التونسية أن محمد البوعزيزي مات منتحرا و أنه لا يجب الصلاة عليه، هاهو يطل علينا بكل ثقة في النفس موجها رسالة إلى لجنة الإصلاح السياسي مطالبا إياها ب"إعادة الاعتبار للإسلام في هذه الديار"، متناسيا دوره في تبرير الديكتاتورية لمدة سنوات عدة سواء عن طريق الصمت أو من خلال التبرير كما قلنا سابقا و هو دليل واضح على التداخل المرفوض بين المؤسسة السياسية و المؤسسة الدينية في بلادنا و ذلك لسببين:

ـ نرفض أن تستغل السلطة السياسية الدين الإسلامي لتبرير تجاوزاتها و أن تسمتد شرعيتها منه، فمفتي الجمهورية لا يتمتع بإستقلالية تمكنه من إعطاء أراء محايدة دون خوف من عقاب أو فصل

ـ نرفض أن يتدخل مفتي الجمهورية في مجال الإصلاح السياسي "من موقعه" فهو ليس من الخبراء في القانون الدستوري كما أن تونس دولة مدنية و ليست بالدولة الدينية (السلطة تُسْتَمَدُ من الشعب؛ الحاكم ليس بخليفة الله في الأرض)ه

يبقى الحل في فصل الدين عن الدولة و المؤسسات و ليس فصل الدين عن المجتمع (ثورتنا ليست ماوية مثلا) و إحداث مجلس أعلى يتمتع بإستقلالية تامة عن الدولة حتى لا يتم إستغلاله سياسيا كما في العهد السابق مع تحديد مجالات صلاحيته و إلتزامه بالحياد التام على المستوى الحزبي و السياسي

رسالة مفتوحة من مفتي الجمهورية إلى أعضاء لجنة الإصلاح السياسي

إعادة الاعتبار للإسلام في هذه الديار

"السلام عليكم ورحمة الله وبركاته، وبعد...
إن المهمة الجسيمة الموكولة إليكم في إجراء الإصلاحات الدستورية والسياسية التي من شأنها أن ترقى ببلادنا الى طموحات الثورة المباركة والى آمال الشعب التونسي في أن يعيش حياة حرة كريمة ديمقراطية، وعلى ضوء الحوار القائم اليوم في مختلف أجهزة الإعلام بمختلف مكوناتها والذي يتسم بالحرية والصراحة في التعبير عن الرأي بمختلف أطيافه وأطروحاته الفكرية، واعتبارا لأهمية الدستور في حياة الشعوب المعاصرة والذي يجب أن يعبر بالضرورة عن خصوصيات الشعوب الثقافية والدينية والحضارية، فإني من موقع مسؤوليتي الدينية في البلاد، أهيب بكم:

1) أن تصونوا هوية الشعب وعراقته الثقافية والدينية، بالحرص على عدم المساس بالفصل الأول من الدستور الذي ينص على أن تونس دولة دينها الإسلام ولغتها العربية، فالإسلام يبقى دوما المقوم الأساسي لثقافة هذا الشعب ودينه المتبع للغالبية الساحقة من التونسيين، وتبقى اللغة العربية دوما هي اللسان الناطق لهذا الشعب.
2) على أن ذلك لا ينفي حرية التدين، وهو المبدأ الذي نص عليه القرآن الكريم كحق مكفول لجميع الناس " لا إكراه في الدين قد تبين الرشد من الغي " ( سورة البقرة : الآية 256 ).
3) وعلى الدستور أن يضمن مع ذلك حرية ممارسة الشعائر الدينية وحمايتها من كل أشكال التسلط والتعدي والعنف الذي تأباه الأنفس الأبية الحـرة في كل مكان من الدنيا.
ومن الواجب الديني لكل مسلم ومسلمة أن يرعى هذه الحرية في نطاق الاحترام المتبادل بين أصحاب الديانات المختلفة. وقد عرفت هذه الأرض منذ الفتح الإسلامي، هذا التعايش الراقي بين المسلمين وأهل الكتاب، قياما على مبدأ قرآني أصيل " لكم دينكم ولي ديــن " ( سورة الكافرون : الآية 6 ).
4) كما أدعو من موقعي هذا، التفعيل الحقيقي للفصل الأول وعدم تركه حبرا على ورق مثلما كان الشأن منذ ما يزيد عن خمسين عاما، بأن يكون له تفريعات قانونية وتشريعية تكفل عمليا حرية التدين وحرية ممارسة الشعائر الدينية دون خوف أو وجل.
5) أن يضمن الدستور حرمة المساجد والقائمين عليها من كل أشكال الوصايـة أو التهميش، وحفظها من الفتن والتجاذبات السياسية والمذهبية لقوله تعالى " وأن المساجد لله فلا تدعوا مع الله أحدا " ( سورة الجن : الآية 18 ).
6) وحري في نظري، أن يدرج في نطاق القانون الدستوري صياغة جديدة لقانون المساجد يحفظ حرية الكلمة على المنابر، ولا يضيق على الناس أداء شعائرهم فيها.
7) وتفعيلا للفصل الأول من الدستور، لا بد من إصلاح جذري لكل الهياكل والمؤسسات الدينية في البلاد بما يجعلها قادرة على أداء المهمة الدينية الموكولة إليها حتى تكون معبرة أصدق تعبير عن قضايا الناس ومشاغلهم.
8) أردت بهذه الرسالة الموجهة الى أنظاركم، أن تكونوا مبادرين الى إعادة الاعتبار للإسلام في هذه الديار، وعدم حصره في زاوية ضيقة تبعده عن الحياة العامة والخاصة، بعد أن كان هيكلا خاويا لا روح فيه منذ ما يزيد عن نصف قرن.
وفقكم الله، وأعانكم على القيام بهذه الأمانة التاريخية، لترجمة تطلعات الشعب التونسي ووفاء لمبادئ ثورة العزة والكرامة وتكريما لأرواح الشهداء الأبرار.
والســــلام".
عثمان بطيخ
مفتي الجمهورية التونسية

http://www.babnet.net/cadredetail-32942.asp

مفتي الجمهورية : المنتحر لا يصلي عليه الأفاضل من

الناس استنكارا لما صدر عنه وزجرا لغيره
Samedi 08 Janvier 2011

وقال سماحة الشيخ عثمان بطيخ مفتي الجمهورية، في تصريحات نشرتها اليوم السبت جريدة "الصباح" "الانتحار ومحاولته جريمة وكبيرة من الكبائر، ولا فرق شرعا بين من يتعمد قتل نفسه أو قتل غيره".

وأضاف: " سيان، أكان القتل بسم أو بسلاح أو بحرق أو بغرق، فكله عمل شنيع، ومحاولة ذلك جريمة يعاقب عليها الشرع والقانون، والمنتحر مرتكب كبيرة وليس بكافر فيغسل ويصلى عليه ويدفن في مقابر المسلمين ولا يصلي عليه الأفاضل من الناس استنكارا لما صدر عنه وزجرا لغيره".

وتابع أنه: "على المرء أن يكون عاقلا مسيطرا على انفعالاته متغلبا على الصعاب بالصبر والجد والاجتهاد ولا يستنكف من أن يعمل أي عمل شريف لئلا يكون عالة على غيره، وعلى المرءألا تهزه العواطف والأقاويل المغرضة، والتعاطف مع ضعفاء الحال لا يكون بالبكاء والصراخ وإنما بتقديم ا لمساعدات المادية لهم".

وأضاف: "ولو أخرج الأغنياء زكاة أموالهم ووزعوها بالعدل على المناطق الأكثر احتياجا وفقرا، لكان خيرا لهم ولغيرهم".

http://www.babnet.net/cadredetail-29880.asp

Révoultion dites vous?

2011-02-18T08:11:00.000-08:00

Non, ce n'est pas une révolution!

Je dis ça parce que je le vois, une révolution ne se contente pas de virer un président et son clan mafieux, elle ne laisse pas le même premier ministre qui a été aux ordres de l'ancien dictateur pendant 11 ans, elle ne permet pas au président d'un parlement non voté démocratiquement de devenir président, peu importe la vie qu'il a eu, Mebazaâ a fini comme couturier des lois pour assoir l'emprise de Ben Ali sur un pays déjà au bord de l'asphyxie, Mr Mohamed Ghannouchi peut très bien chialer pendant des heures à la télé, cela n'enlèvera rien au fait qu'il fut un exécuteur d'ordres de Ben Ali, lui, qui interviewé par un journal oriental il y a quelques années sur ses ambitions politiques, affirmait qu'il espérait pouvoir appliquer à la lettre les consignes de son Excellence le président de la république.

Il n'y a pas eu de révolution, même en Égypte, le despote déchu a eu le temps d'avoir la pression de la rue et surtout une pression internationale avant qu'il ne se décide de donner le pouvoir à ses proches et rester en Égypte. Ben Ali en tant que personne a été soutenu jusqu'au bout même par ceux qui furent les premiers à se réjouir de son départ.

Il n'y a pas eu de révolution, Ben Ali ne s'est jamais senti menacé par la population, ou je dirais plutôt que la foule n'a jamais cru qu'elle pourrait le 14 Janvier réussir à le coincer et le juger pour ses innombrables crimes. Ben Ali a probablement été poussé vers la sortie, les contestations sociales l'ont certes rapproché de la sortie, mais ne l'ont pas mis dehors, l'absence de "tout message d'adieu" ou bien une remise des pouvoirs d'une manière ou d'une autre dans les mains du PM ou de Mebazaâ montrent que Ben Ali n'avait pas le choix dans un tel départ précipité, l'histoire nous apprendra plus sur ce chapitre.

Il n'y a pas eu de révolution, on peut toujours trouver des explications "constitutionnelles" à la présence de Mebazaâ à la tête de l'état, mais aucune à celle de M.Ghannouchi et encore moins à celle de son premier gouvernement, composé majoritairement d'anciens membres du RCD, avant de se rétracter et de proposer un gouvernement potable, mais excluant quand même une bonne partie des partis politiques "influents" tunisiens et gardant à sa tête un Ghannouchi récalcitrant, qui concentre depuis presque un mois toutes les critiques contre ce gouvernement de transition 2, je ne parlerais pas de "l'implication franc-maçonne" de Hakim El Karoui et ses liens supposés avec trois ministres Tunisiens, c'est seulement ceux qui ne connaissent pas l'Atuge qui pourront sortir de telles inepties. La contestation menée par la jeunes n'a ramené qu'un seul jeune dans un poste important dans le nouveau gouvernement, Slim Amamou sera probablement l'exception qui confirmera règle du non changement dans ce pays.

Il n'y a pas eu de révolution: à la tête de l'UGTT campe toujours Abdeslam Jrad, symbole de la bureaucratie pourrie et opportuniste, celui qui exhortait Ben Ali à se présenter en 2009 se prétend aujourd'hui être un des leaders du mouvement de contestation générale, oubliant qu'une bonne partie des responsables UGTT était directement liés au RCD, étant parfois des députés de l'ancien parti au pouvoir.

Il n'y a pas eu de révolution, les partis dits de l'opposition n'ont toujours pas changé, ils sont certes plus libres, mais rien ou presque dans leur discours a changé, seulement peut-être pour Ahmed Nejib Chebbi qui a malheureusement changé vers le pire, sapant en quelques semaines un travail construit pendant 40 ans avec tant de larmes et de sueurs, allant même jusqu'à utiliser le même discours de l'ancien régime, qui considérait que l'opposition était "néfaste à la bonne marche du pays".

Il n'y a pas eu de révolution, les députés et sénateurs n'ont pas compris la leçon, avant même d'attendre une dissolution du parlement qui tarde toujours à venir, ils auraient tous du présenter leur démission un par un, s'ils étaient conscients que le pays a changé et qu'ils n'avaient plus aucune légitimité, ces démissions en masse devrait aboutir à partir d'un certain seuil à la dissolution du parlement et au respect du choix des tunisiens, mais au lieu de faire ça, au lien de fermer leur gueules ce qui auraient été le minimum syndical, ils ont osé essayer de se justifier en disant qu'ils n'avaient pas tous (encore) participé aux pirouettes de Ben Ali, c'était vraiment prendre les enfants du bon dieu pour des canards sauvages, personne n'est dupes quant à la manière de nomination des députés Tunisiens de l'ère Ben Ali, encore moins les députés eux même. En période transitoire on pourrait très bien se passer du parlement, mais pas du gouvernement qui doit quand même prendre quelques décisions pratiques et non théoriques par rapport à la situation du pays (ministère de l'intérieur par exemple), et à notre grande surprise on se retrouve avec des parlementaires qui essayaient d'attaquer le gouvernement en lui rappelant son illégitimité.

Il n'y a pas eu de révolution: La Tunisie était une mafia policière, la Mafia est partie, mais pas la dictature policière, après un mois, personne ne sait ce que font les 150.000 agents de sécurité dans le pays, on a aucune idée sur le sort des dizaines de milliers d'indics et autres proches du pouvoir, le RCDGheriani libre de tout mouvement, un Morjane en présidentiable sérieux et soucieux de l'avenir de la Tunisie, comme s'ils n'avaient joué aucun rôle dans sa mise à sac, dans sa décadence et appauvrissement.

Depuis deux mois, la Tunisie est entrain de vivre un moment historique par son intensité, mais aussi par son importance pour la suite des événements, le sang a coulé et en abondance, les larmes des mères meurtries ne séchera pas aussi facilement, les faits sont là, on n'a pas trop avancé depuis le 17 Décembre au niveau macroscopique, mais heureusement, au niveau microscopique, Le Tunisien est né, il s'est formé, il a grandi et désormais il hausse la tête et rempli ses poumons avec un air libre, sur les pavés il a compris le sens de l'amour, dans les manifestations il est devenu citoyen, dans le sit-in a El Kasbah il est devenu Homme, plus rien ne le retiendra désormais, il a réussi à briser ses chaînes, il a dit définitivement non à la servitude, ça lui arrive de gueuler un peu plus fort que prévu, avec excès diront certains mais ce n'est qu'un dommage collatéral de cet apprentissage douloureux mais nécessaire, il trébuche, il tombe parfois mais se relève aussi tôt, le Citoyen Tunisien est né, il est même devenu adulte et peu importe la situation politique actuelle, c'est avec persévérance et acharnement que le tunisien arrivera à la balayer car plus rien ne lui résistera, rien ne résiste aux personnes conscientes, surtout quand la conscience a été acquise au prix cher du sang et des larmes, cette situation est transitoire, mais l'avenir de la Tunisie est radieux, la révolution n'a pas eu lieu en Tunisie, mais elle a eu lieu dans la tête de tout les Tunisiens qui savent que désormais cette Patrie leur appartient, que plus rien ne sera comme avant. Mesdames et Messieurs vous êtes prévenus: l'Homme Tunisien vient de se relever et plus rien ne l'arrêtera!

نحبّك يا تونس

2011-02-14T07:41:00.000-08:00

نحبّك يا تونس تزيدني في الشهرية
نحبّك يا تونس ترسّمني في خدمتي
نحبك يا تونس تخلّيني نغور على الأراضي
نحبّك يا تونس تخليني نِبني منغير رخصة
نحبّك يا تونس تقربلي الخدمة مالدّار
نحبّك يا تونس تجيبلي مدير على كيفي
نحبّك يا تونس تجيبلي أستاذ يعاملني
نحبّك يا تونس تخليني نحرق وإلا نحرق
نحبّك يا تونس ترخّصلي في الأسوام
نحبّك يا تونس تزيدني في العطل
نحبّك يا تونس تجيبلي معارضة جديدة
نحبّك يا تونس تحطّلي وزير أنا نختارو
نحبّك يا تونس تخرج عليا الوالي و المعتمد
نحبّك يا تونس تحسّن في الطقس
نحبّك يا تونس تردّلي مرتي أحلى
نحبّك يا تونس تعرسلي اليوم
نحبّك يا تونس تشريلي دار
نحبّك يا تونس تعطيني منحة
نحبّك يا تونس تخليني نحط نصبتي وين يجي
نحبّك يا تونس ما تدفّعنيش في الضرائب

و نحبّك و نحبّك و نحبّك و نحبّك و نحبّك و نحبّك

إييه أنا نحبك يا تونس تعملي برشة حاجات و نحبّك كل نهار موش كان في الفالنتان

أقدم مهنة في التاريخ

2011-02-12T06:30:00.000-08:00

موضوع اليوم سبيسيال شوية و هو "المواخير" العامة في تونس و الشي اللي دفعني باش نكتب عليه هو أنو كيما موجود في الفيديو أعلاه، تم غلق زوز مواخير في باجة و القيروان و الغلق ما كانش بمرسوم بلدي و إلا أمني و لكن "بالقوة الشعبية"، لذا نحب نقسم اليدوينة اليوم إلى زوز نقاط كبار، الأولى هي محاولات الغلق بالقوة و الثانية هي مشكلة المواخير هذي و شنوة الحل معها

إذن، النقطة الأولى هي ما يسمى برغبة الشعب في "سد أوكار الرذيلة" أو "التصدي لما يقوض الهوية العربية الإسلامية" و الرغبة هذي تنجم تكون مشروعة 1000% لكن ما تنجمش تكون في أي حال بالطريقة الفوضوية هذي و ذلك لسبب بسيط أنو حاجات كيما هذي إنجمو نعرفوها وين بدات و مستحيل نعرفوها وين توفى، يعني اليوم مازلنا في حاجة ينجم يكون فيها رفض شعبي (تبقى هذي حاجة قابلة للنقاش) و هي بيوت الدعارة لكن غدوة تنجم تولي هجوم على حانة بدعوى التخلص من "حاجة مخالفة للدين الإسلامي" و مبعد ينجمو المتعصبين يتطاولو على النزل التونسية و علاش لا تولي بعض الجامعات مستهدفة خاطرها تقري في الشرك كيما الفلسفة أو الجغرافيا و ممكن زادة تجر إلى ردود أفعال و العباد اللي حست روحها متضررة تنجم زادة تولي تهجم على المساجد أو نفس المتعصبيين ينجمو يحاربو مسجد أخر بدعوى أنو ما هواش مسلم 100% و طبعا هذي الكل فرضيات موش متأكدين من وقوعها لكن السماح لحاجت كيما صارت أعلاه بالتكرار ما تنجم كان ترجع بالوبال على مجتمع كامل يستمد، إلى حد الأن قوتو من تجانسو و لحمتو و قدرتو على التعايش السلمي في كنف الإحترام المتبادل. بلغة أخرى: لا لسلطة الشعبوية و اللي عندو مشكلة لسبب أو لأخر لازمو يتظلّم عند القضاء اللي أكيد باش ينصفو بما أننا قاعدين نبنيو في دولة القانون و المؤسسات موش يستعمل القوة باش "يحل" مشكل و يخلق عشرة أخرين

هذا اللي يوصلنا للنقطة الثانية: هل أنو الوضع الحالي سليم؟ اللي يحب يعرف فكرة مثلا على سيدي عبد لله ڨش ينجم يشوف الرابط هذا، و على فكرة، حسب ما قريت مرة أرتيكل للطاهر الفازع، ظاهرة المواخير العمومية بدات في أول القرن العشرين و بمباركة من رجال الدين خاطر في الوقت هذكا كان الكبت الجنسي متاع التوانسة كبير بسبب عدم قدرتهم للوصول للمرأة المثالية اللي هي المرأة ألأوروبية، الكبت هذا كان النتيجة متاعو إنتشار المثلية (اللواط) بشكل كبير مما خلى راجل الدين ما يتصدوش للظاهرة هذي اللي إعتبروها "أقل الضررين" و هذا رد على كل من يعتبر الأماكن هذي "من مخلفات الإرث العلماني البورڨيبي و البنعلي"، رغم النقاط الإيجابية في التجميع هذا من خلال الحفاظ على الأمن و الصحة، إلإ أنو المشكل مع الدعارة في العالم كامل هو عادة عدم القدرة عن الخروج من الوضع بسب النظرة الإجتماعية و ثقل الماضي، أولا نتصور أنو هذا ينجم (أو يلزم) يكون محل نقاش عام خاطر الحلول القطعية ما تنجم توصّل لشي، شخصيا نميل أكثر للنظام الفرنسي، في إطار الحريات الشخصية من حق أي إنسان "إستعمال" بدنو كيما يحب و ما فماش علاش القانون التونسي ما يعاقبش العلاقات الجنسية دون مقابل باش يعاقبها بمقابل، لكن في نفس الوقت النظام الفرنسي يمنع "القوادة" (البروكسينيتيزم) و هو ما يقطع مع العبودية و إستغلال النساء في إطار شبكات البغاء المنظم (اللي تنجم تتطور إلى حد إختطاف الأطفال إلخ) و القانون الفرنسي زادة يمنع المراودة في الطريق العام و بالطبع يجرّم تعاطي البغاء مع البنات القصر بمقابل، هذا رأيي الشخصي و من توة نقول أني موش باش نجاوب على التعاليق من نوع "المنع هو الحل" و "ديڨاج يا خماج" خاطر في السعودية مثلا، اللي كل شي فيها مسكر نلقاو أكبر نسب متاع اللواط المرضي و حالات التحرش، في مصر زادة تنجمو تتذكرو حالات التحرش في الشارع ببنات فت وضح النهار و الأمثلة برشة و عمرنا ما ننساو أنو موش بتجاهل المشكل إنجمو نحلوه، و ننتهز الفرصة باش ننصحكم تقراو الأرتيك الهايل هذا باش تعرفو مشكلة الوضع الإجتماعي للنساء هاذهم اللي برشة عباد يتصوروهم مشكلة الأمة في حين أنهم هوما جزء من الحل

إعتراف حركة النهضة بمسؤوليتها في أحداث باب سويقة

2011-02-08T12:41:00.000-08:00

الإعلان عن هيئة تأسيسية لحركة النهضة برئاسة علي العريض

تونس 7 فيفرى 2011 (وات) - أكد راشد الغنوشي رئيس حركة النهضة في أول لقاء للحركة مع وسائل الإعلام بعد الثورة أن المهمة الأولى للحركة هي المساهمة في ترجمة أهداف الثورة في العدل والحرية إلى واقع يعيشه كافة أبناء تونس دون استثناء مبينا انه لولا التضحيات الجسام للشباب التونسي وثورته على نظام الحكم السابق ما كان سيتاح لهذه الحركة أن تطلق مشروعها النهضوي مرة أخرى.

وذكر خلال ندوة صحفية انعقدت صباح يوم الاثنين بالعاصمة بأن الحركة تقدمت يوم غرة فيفري الجاري لوزارة الداخلية بطلب لبعث حزب، معربا عن أمله في أن يكون الرد على هذا الطلب إيجابيا بعد فشل المحاولة مع النظام السابق.

ومن جهته أفاد حمادي الجبالي أمين عام الحركة أن الهيئة التأسيسية انتخبت لدى اجتماعها يوم الأحد 6 فيفري عبر الاقتراع السري المباشر علي العريض رئيسا للهيئة التأسيسية وعبد اللطيف المكي رئيسا للجنة الإعداد للمؤتمر القادم إلى جانب انتخاب الأعضاء الثلاثة عشر للمكتب التنفيذي.

وردا على سؤال احد ممثلي وسائل الإعلام بشان عملية تركيز الهيئة التأسيسية وعملية انتخاب المكتب التنفيذي ذكر أعضاء الحركة بأنه سيتم مزيد تمثيل الجهات ودعم هيئات الحركة بالكفاءات التي ستحتاجها خلال المرحلة القادمة وبالكوادر الشابة فضلا عن الاعتناء بالجانب الإعلامي.

أما بخصوص موقف الحركة من الحكومة المؤقتة فقد أكد راشد الغنوشي أن الحركة على اتصال مع جميع الفرقاء السياسيين واتصلت مرتين بالوزير الأول بعد سقوط النظام السابق معتبرا أن الحركة ليست مع أو ضد الحكومة المؤقتة غير أنها تعتبرها امتدادا للحكومة السابقة.

وعبر عن رفضه لمنطق الإقصاء الذي تم أتباعه عند تشكيل هذه الحكومة وتكوين اللجان الوطنية وتعيين الولاة.

وفي سياق آخر اعترفت الحركة بمسؤوليتها عن أحداث باب سويقة مؤكدة أنها أخطاء فردية من قبل بعض شباب الحركة الذين كانوا يعانون من القمع وفي ظل غياب قيادات الحركة سواء بالنفي أو بالسجن.

ومن جهة أخرى أكد عديد الأعضاء في مداخلاتهم على ثبات موقف الحركة من مسالة احترام حقوق المرأة ومجلة الأحوال الشخصية التي تندرج في إطار الاجتهاد الإسلامي لاسيما وان مسودتها الأولى أعدها نخبة من شيوخ الزيتونة.

وأصدرت الحركة اثر اللقاء بيانا أكدت فيه التزامها بالإسهام مع كل الأطراف الوطنية دون استثناء في انجاز المشروع الحضاري الوطني وتشبثها بالنظام الجمهوري القائم على الفصل بين السلطات واستقلال القضاء وتمسكها بالديمقراطية وباعتماد المنهج النضالي المدني السلمي.

http://www.tap.info.tn/ar/index.php?option=com_content&task=view&id=35051&Itemid=175

العلمانية في تونس في سبعة أسئلة

2011-02-07T05:09:00.000-08:00

منذ نجاح الثورة في تونس و بعد عشرات السنين من التبعية الفكرية للزعيم الواحد و القائد المهم، أصبح من الضروري أن يتمكن التونسيون من تقرير مصيرهم و إختيار بعض التوجهات الأساسية لدولتهم في العديد من المسائل المهمة و المصيرية. إحدى هذه الخيارات هي العلمانية و لاحظت في العديد من المرات سوء فهم لأسس العلمانية و إعتبارها كفرا و إلحادا وبل تهجما على الدين الإسلامي و لذا قررت، عوض إعطاء تعاريف مبهمة للعلمانية، أنا أجيب عن بعض الأسئلة التي تطرح عادة حول العلمانية في تونس و كيفية تطبيقها في بلدنا العزيز

1. هل سيصبح الدين الإسلامي ممنوعا؟

طبعا لا، فالعلمانية تفرض على الدولة الحياد "الديني" فلا تفرض دينا و لا تحارب دينا أخر ولن تستعمل الأقليات الدينية في تونس كاليهود و المسيحيين كوسيلة دعاية أمام الإتحاد الأوروبي، فالأقليات الدينية في تونس هي تونسية بالأساس و لا تحتاج إلإ للأحترام على أساس المواطنة و المساواة دون إعتبار للدين

2. هل سيمنع التوقيت الرمضاني و تصبح أيام العيد أيام عملٍ عادية؟

العلمانية تنبع دائما من وضع إجتماعي معين، فمثلا فرنسا لاتزال تعتبر أعيادا مسيحية "كالفصح" و "كلنا قديسون" أعيادا وطنية، و لذا لن تتغير مثلا هذه الثوابت بعلمانية الدولة فالدولة التونسية حتى في الوضع الحالي لا تفرّق بين الأعياد الدينية (المولد أو رأس السنة الهجرية مثلا) و الأعياد الوطنية كعيد الشهداء أو الجمهورية

3. هل سيمنع تدريس الدين الإسلامي ممنوعا في المدارس و المعاهد التونسية؟

كلا. قد يقول البعض أين هو فصل الدين عن الدولة إذن؟ بسبب غياب "كنيسة" في الدين الإسلامي، لا يمكن تفويض التعليم الديني كليا "للمساجد" لذا يمكن أن يصبح هذا التعليم إختياريا لكل تلميذ أو أن تتطور مادة "التربية الإسلامية" إلى "التربية الدينية" حيث تؤسس أيضا للتأخي و التحابب بين المواطنين على إختلاف دياناتهم

4. هل ستغلق المساجد و يمنع بناؤها؟

في تونس كانت الدولة تقوم ببناء عديد المساجد، لكن المواطنين أيضا كانو يساهمون بصفة كبيرة في التمويل و نظرا لعدد المساجد المرتفع في تونس لن يكون إشكالا إن تخلت الدولة عن هذا الدور و إكتفت بإسناد رخص البناء للمساجد كبقية البناءات الأخرى. و يقرر الدخول إليها حسب الوضع الأمني و توافد الناس إليها، ففي العديد من الدول تغلق بعض المساجد إلإ أوقات الصلاة و تفتح الأخرى كامل اليوم للزيارة إلى جانب العبادة

5. هل ستصبح المساجد منابرا سياسية؟

أستعملت المنابر من قبل للتطبيل و التهليل للرئيس السابق، و يتخوف العديد من أن يتكرر هذا الأمر أو تصبح المساجد ناطقا رسميا بإسم أحزاب الإتجاه الإسلامي، لكن التوجه العلماني للدولة يطلب من الأإمة الحياد السياسي، كما أنه يسعى إلى تكوينهم مدنيا. و من المنطقي أن لا يقوم الإمام بالدعوة لحزب على حساب أخر في ظل مناخ حريات دينية تضمنه العلمانية في أسسها

6. هل سيمنع الحجاب و اللحية؟

تدخل هذه المسائل في نطاق الحريات الخاصة، فلا وصاية للدولة على لباس أو مظهر أو دين أو رأي سياسي و لن يُراقب من يصلي الصبح حاضرا في المسجد كما كان الوضع سابقا، فدور الدولة (علمانية كانت أو لا) هو أساسا الحفاط على الأمن العام ولكل الحرية في ممارسة دينه أو عدم ممارسته، فالحريات الشخصية هي الأساس و منعها الإستثناء

7. هل سيُغَيَر الفصل الأول من الدستور؟

نوعا ما، فالتنصيص على "دين الدولة" غير مقبول عمليا، لكن التذكير بالجذور الإسلامية لبلادنا ممكن. كما يتسائل البعض عن نقطة دين الرئيس التونسي و الذي يتوجب أن يكون الإسلام، و هنا نذكر أن لا أحد بإمكانه التثبت من هذه النقطة عمليا ولذا يفضّل أن يلغى هذا الشرط و أن يترك للتونسيين حق الإختيار حتى نتجنّب المغالطات و نبني مشهدنا السياسي على الصراحة و الشفافية

في نهاية المطاف، أريد أن أوكد على أهمية العقد الإجتماعي في دولة القانون و المؤسسات و أن التشريع، حتى و إن كانت مستوحى من الدين الإسلامي(إرث، حريات عامة مثلا)، لا يمكن أن ينبثق إلا من إرادة الشعب وحده و أنه، في المجال العام، تبقى علوية الدولية على الدين هي الأصل و لكل شخص الحرية في إختيار دينه و ممارسته في المجال الخاص، دون تضييق أو مراقبة

تونس ما قبل و ما بعد الثورة

2011-02-06T02:30:00.000-08:00

ما قبل و ما بعد الثورة

أحداث عنف وشغب في تالة تسفر عن قتيلين و8 جرحى

تونس 9 جانفي 2011 (وات) - ذكر مصدر مأذون بوزارة الداخلية والتنمية المحلية أن أحداث عنف وشغب جدت في حدود الساعة الثامنة والنصف ليلا من مساء السبت بمدينة تالة من ولاية القصرين حيث قامت مجموعات من الأفراد بمهاجمة محطة وقود والفرع المحلي للإدارة الجهوية للتجهيز والإسكان والتهيئة الترابية ومركز الشرطة مستخدمين في ذلك الزجاجات الحارقة والرشق بالحجارة . ثم توجهوا إلى مقر المعتمدية الذي كان تحت حماية أعوان الأمن فتمت محاصرته ومهاجمة الأعوان باستعمال الزجاجات الحارقة والعصي والحجارة.

وقد قام أعوان الأمن بصدهم عن ذلك متوجهين نحوهم في مرحلة أولى بعديد التحذيرات بإطلاق النار في الهواء إلا أن هذه المجموعات واصلت هجومها محاولة اقتحام مقر المعتمدية بالقوة مما دفع بالأعوان إلى استعمال السلاح للدفاع الشرعي عن النفس.

وقد أسفر ذلك عن مقتل اثنين من المهاجمين وإصابة 8 منهم بجروح متفاوتة. كما أدى ذلك إلى إصابة عديد أعوان الأمن بحروق وجروح مختلفة منهم ثلاثة في حالة خطيرة.

http://www.tap.info.tn/ar/index.php?option=com_content&task=view&id=33018&Itemid=28

ما بعد الثورة

توضيحات حول ما جد في ولاية الكاف

تونس 5 فيفرى 2011 (وات) - علمنا من مصدر مأذون من وزارة الداخلية أن حوالي ألف مواطن تجمعوا عشية اليوم السبت أمام مقر منطقة الأمن الوطني بالكاف وهاجموها برمي الحجارة والزجاجات الحارقة. ورغم التحذيرات المتكررة ودعوتهم إلى التفرق إلا أنهم واصلوا مهاجمة المنطقة وعمدوا إلى حرق سيارتين إحداهما تابعة لمنطقة الشرطة والثانية على ملك احد المواطنين.

وأمام إصرار المهاجمين على اقتحام المنطقة لم يجد أعوان الأمن من حلول، بعد نفاذ ذخيرة الغازات المسيلة للدموع، سوى استعمال الأسلحة المتاحة وذلك بإطلاق الرصاص في الهواء أولا، ثم على المهاجمين في مرحلة ثانية، مما نتج عنه وفاة شخصين وجرح 17 آخرين من بينهم أربعة أعوان أمن.

وأذنت وزارة الداخلية بالتعاون مع وحدات الجيش الوطني بإيقاف رئيس منطقة الأمن الوطني بالكاف حينيا وجلبه إلى مقر وزارة الداخلية للتحقيق معه حول مستجدات الحادث.

كما تم الإذن بتحول التفقدية العامة لوزارة الداخلية إلى الكاف لسماع الشهود العيان.

وتدعو الوزارة بهذه المناسبة كل الشهود العيان إلى الإدلاء بشهادتهم مساهمة منهم في الكشف عن الحقيقة.

http://www.tap.info.tn/ar/index.php?option=com_content&task=view&id=34949&Itemid=67

Avis aux journalistes

2011-01-26T22:32:00.000-08:00

C'est cette vidéo là qui m'a fait sortir de mes gonds, les deux minutes de l'intervention montrent une qualité exceptionnelle d'analyse et de synthèse de la part de la dame au téléphone, des demandes claires et précises, un cri du cœur qu'on ne peut que admirer et respecter, et voilà que notre cher présentateur, qui était aussi en charge d'interviewer un des candidats les plus sérieux à la présidence du pays, le Dr Moncef Marzouki, le voilà avec la superbe idée de lui demander si elle cuisinait(sic). Je crois que là on peut facilement écrire une thèse sur les différentes explications à cette question existentielle, en commençant par la simple misogynie jusqu'à la simple débilité profonde!

Vous croyez que c'est une exception? Non, loin de là, essayez juste de suivre en entier une conférence de presse d'un responsable Tunisien: aucune qualité dans les questions, ils colportent des rumeurs et veulent que les responsables y répondent, n'ont aucune connaissance du domaine en question, font du populisme, on n'arriverait jamais à les distinguer d'un simple citoyen à qui on a demandé de poser une question à un responsable.

Je crois que c'est surtout du au fait, que ces même journalistes, dépassés pendant la révolte par les "citoyens-journalistes", ont cru bon -au lieu d'essayer de s'améliorer- de niveler par le bas, de récupérer leur questions et leurs analyses chez les facebookers et les twitteurs. S'il est compréhensible que 23 ans de censure ait fait autant ravages, il est inadmissible qu'ils n'essayent pas de se libérer chaque jour un peu plus, mais malheureusement c'est exactement cle contraire qui est entrain de se passer !

Au delà des conférences de presse, nos chères journalistes ont aussi la lourde tâche d'interviewer les hommes politiques, qu'ils soient de l'opposition qui a refusé de participer au gouvernement transitoire, celle qui a accepté ou bien ceux du RCD, et on ne peut être que désolés en voyant leur médiocres prestations, on a l'impression que personne n'a lu le moindre programme de ces hommes politiques (si si, ils ont des programmes), qu'ils n'ont aucune information fiable sur leur parcours, croient que leur alliances n'ont aucune importance, ils n'ont aucune vision à long terme ni de la politique ni de la société, jamais on verra un journaliste poser des questions sur les vrais clivages de la société, aux aboies, ils sont généralement dans la connivence et la sympathie, posent des questions incluant déjà les réponses, bref un désastre total !

Je lance donc cet appel aux journalistes:

- Bossez vos dossiers
- Renseignez-vous sur vos invités
- Ne posez pas de questions débiles
- Soyez objectifs
- N'ayez pas peur des hommes politiques
- Ayez une vision globale de la politique en Tunisie
- Posez les questions qui fâchent: celles qui obligent l'homme politique à affirmer ses choix et non celles qui fâchent tout court

J'en oublie certes des recommandations, mais n'oubliez pas que vous êtes désormais les "garants" de cette révolution quand tout le monde retournera à la normale, ne laissez pas les "citoyens-journalistes" faire votre travail, le quatrième pouvoir doit prendre ses responsabilités, sinon les cinquième sera dans l'obligation de bouger au risque de noyer encore plus l'économie déjà vacillante de ce pays!

à bon entendeur!

Grèves et manifestations

2011-01-25T04:38:00.000-08:00

J'ai voulu écrire ce court texte afin d'éclaircir certains points par rapport aux grèves et aux manifestations, le pays est dans une période transitoire et délicate, peu importent les divergences, il ne faut jamais aller vers la confrontation ni le dénigrement, on doit rester soudés pour le moment, on pourra plus facilement s'affronter dans les prochaines élections.

Les grèves: l'UGTT est entrain de faire des grèves un peu partout, tout le monde est entrain de l'attaquer, mais je tiens à rappeler que le taux de syndicalisation ne dépasse que rarement les 10% en Tunisie, et que si c'est leur droit d'appeler à des grèves, c'est aussi votre droit de ne pas y répondre, je dirais même que vous avez tellement de fois refusé d'y participer sous Ben Ali, je ne vois pas pourquoi vous ne le feriez pas aujourd'hui. L'UGTT a une légitimité historique et populaire, mais n'est ni l'initiateur de cette révolution ni son protecteur, ni même le porte-parole de tout les tunisiens! Donc si vous êtes contre les grèves, allez bosser ou bien faites en sorte d'avoir un autre syndicat (c'est important aussi, faut arrêter avec le syndicat unique), mais sachez que même dans ce cas de figure, l'UGTT aura le droit d'appeler à la grève quand il le vaudra, même si 98% des Tunisiens sont contre (un petit clin d'oeil à ANC), c'est la règle du jeu!
Pour sortir un peu d'exemple Tunisien, vous devez savoir qu'en France, quand 5 personnes de FO ou CGT décident de faire grève dans les transports en commun, c'est 8 millions de parisiens qui en bavent pendant des jours entiers, c'est ça la démocratie, et il faudra s'y habituer, ni plus ni moins.

Les manifestations (et sit-in): je ne vais pas parler des relents nauséabonds de régionalisme et de racisme qui accompagnent une bonne parte des critiques du sit-in devant El Kasbah, ces Hommes là qui ont fait des kilomètres à pied, qui sont les proches des martyrs, qui sont les habitants dans villes et villages martyrisés, ces citoyens là ne font que continuer la demande populaire de faire chuter ce régime, de déboulonner le RCD, car comme on peut comprendre que certaines personnes puissent rester dans le gouvernement (chacun a son avis), il est tout à fait normal de voir certaines personnes refuser de voir des personnes très influentes du RCD aux commandes de tout les ministères importants, et même si de bons signaux ont été donnés par le nouveau gouvernement, certains ont le droit de ne pas accepter et de continuer jusqu'au bout le combat qui a commencé pour un changement radical de la situation du pays. Il est donc légitime de laisser les gens manifester dans le calme sans essayer de les dénigrer, les accuser de jouer le jeu de "islamisto-ugtt-pcotistes" etc.. La nouvelle démocratie que nous sommes laisse la possibilité aux gens de manifester contre le gouvernement, de ne pas l'accepter et donne aussi les droit au gouvernement de ne pas céder (malgré son illégitimité) au risque de perdre le peu de crédibilité qui lui reste au sein de la population qui n'a pas manifesté.
Et en parlant de "voix du Peuple" et "Voix de la Rue", il ne faut jamais oublier que 500 manifestants dans la rue pour la "sauvegarde des bébés phoques à dos rayé dans le pôle sud" ont plus de poids et de voix que un million qui sont contre mais qui ne sortent pas dans la rue.

Finalement, je voulais parler aussi de la fameuse "Manifestation de Soutien au Gouvernement Transitoire", et même si je vais éviter de juger ceux qui y participent, je dirais qu'elle est un contre-sens total: Ghannouchi demande aux gens de bosser pour "le soutenir", et non pas de manifester, à fortiori de ne pas manifester quand on est sensés bosser. Ce gouvernement n'a aucune légitimité sauf celle des actions qu'il va entreprendre, ne lui donnons pas une légitimité qu'il ne mérite pas, au plus laissons le travailler sans aller à la confrontation avec ceux qui ont tout donné pour faire la révolution, et non quelques bobos qui ne veulent pas perdre leur acquis de l'ère Ben Ali.

Pour résumer: assumons le peu de démocratie qu'on est entrain de découvrir, et comprenons les règles du jeu!

à bon entendeur...

الأحزاب في تونس من وجهة نظر إيديولوجية

2011-01-19T09:05:00.000-08:00

مع تسارع الأحداث في بلدنا و مع التغييب القسري للحراك السياسي في الفترة الأخيرة لحكم الرئيس السابق، أرى من واجب و من واجب كل شخص إطلع و لو بصفة جزيئة على الحياة السياسية في تونس أن يحاول تبسيط المفاهيم و إعطاء المفاتيح اللازمة لفهم الوضع السياسي في تونس للشباب الذي أبرز عزيمة و إصرارا كبيرين على نيل الحرية لكنه يفتقر اليوم للأدوات اللازمة لفهم اللعبة السياسية و توظيف طاقاته في أحزاب و جمعيات و نقابات و غيرها من مكونات المجتمع المدني.

لذا سأحاول إعطاء نظرة محايدة (و ليست الوحيدة) لهذا الوضع السياسي في الوقت الراهن مع "سقوط" التجمع الدستوري الديموقراطي، كنت تحدثت من قبل عن التقسيم السياسي المتعارف عليها عالميا و هو "يمين/يسار" و لهذا أقدم لكم اليوم نظرة من ناحية الإيديولوجيا السياسية للوضع في تونس رغم صعوبة التحديد أحيانا

ــ اليمين المتطرف : و هو قانونيا إلى حد الأن شاغر، فكريا يدين بالولاء "للأمة الإسلامية" و يطمح عادة إلي تطبيق القرآن و السنة مكان الدستور و يرى في الجمهورية و الأحزاب و غيرها بدعا تتسبب في تأخر الدولة، عفوا، الأمة.
كان حزب النهضة بقيادة راشد الغنوشي من مناصري هذا التوجه الفكري، لكن موجة الإعتقالات و التقارب من اليسار قد يدفعهم إلى الإنحياز "يسارا" (سياسيا) و الإنخراط في عملية دمقرطة البلاد في إطار الجمهورية

ــ يمين اليمين إلى اليمين المعتدل : يجب هنا التذكير أنه من ناحية سياسة، كان التجمع الدستوري الديموقراطي مالئً كل المجال من يمين اليمين إلى الوسط و حتى ويسار الوسط
في حال إنقسام الحزب الحاكم سيملأ هذا الفراغ حزبا جمهوريا محافظا و تتميز هذه الأحزاب عادة برفضها لكل أنواع التجديد على المستوى الثقافي و الإجمتاعي و السياسي و قد تشوبها أيضا خلفيات دينية تدعو إلى الحد من الحريات الخاصة و العامة

ــ اليمين الليبيرالي: و وهو ماكان يحكم الإقتصاد التونسي في ظل الحكم السابق و هو ما يعني التشجيع على الإستثمار الخاص و التفريط في الشركات الحكومية بإعتبار أن الدولة "متصرف سيئ" و لا يجب الخلط بين البيع للخواص و البيع للعائلة المالكة و هو ما كان كارثيا على الإقتصاد التونسي في الفترة السابقة، من الناحية الإجتماعية تتميز هذه الأحزاب بليبراليتها دون أن تكون تقدمية في الغالب، فلا تطالب بإلغاء الإعدام و بالمساواة في الإرث مثلا

اليسارو يمكن تحديده حسب نسبة مداخيل الدولة التي ترصد من أجل المصاريف الإجتماعية (كالصحة و التعليم و النقل)، فمثلا لا يمكن الحديث تقنيا عن يسار في الولايات المتحدة الأمريكية، أما في تونس فالأطياف السياسية متعددة و كثيرة و ذلك للثقل التاريخي الذي كان يملكه اليسار التونسي منذ الإستقلال، و رغم الإرث الشيوعي لغالبية هاته الأحزاب يمكننا تقسيمها بطريقة غير دقيقة إلى يسار و أقصى يسار

ــ اليسار: و كما قلت سابقا، يخصص نسبة كبيرة من مداخيله من أجل التغطية الإجتماعية، و يغلّب الإستثمار من أجل الأنسان و تكون هذه الحركات مثلا من أجل تنظيم أكبر للسوق و رفع للمراسيم للمؤسسات الكبرى، ضرائب عالية على الأغنياء إلخ... كما تكون هذه الأحزاب عادة تقدمية و تطالب بإصلاحة إجتماعية جذرية و تدعم الحريات الشخصية بصفة عامة، و يمثلها اليوم في تونس الحزب الديموقراطي التقدمي و الحزب اليساري الإشتراكي و المؤتمر من أجل الجمهورية و التجديد

ــ أقصى اليسار أو اليسار الراديكالي و يتمثل أساس في حزب العمال الشيوعي التونسي و يمكن أن نضيف تعسفا الأحزاب الإيكولوجية، و هي على ثورية أفكارها و شبه إستحالة تطبيق برامجها في عالم يعيش الرأسمالية و أقتصاد السوق بشكل مطلق، فإنها تستقطب عددا كبيرا من الأشخاص بسبب قوة ضغطها على الحكومات و قدرتها على إبراز مساوئ أنظمة الحكم القائمة (في العالم بصفة عامة) على الإستثراء الفردي و الفروق الإجتماعية الكبيرة و عادة ما تكون أحزاب اليسار مرتبطة بالنقابات و مدافعة عن العمال و حقوقهم

هذه لمحة أيديولوجية للمشهد السياسي التونسي اليوم و نطرة لما يمكن أن ينتظرنا في القريب العاجل، كما أنصحكم بزيارة هاته المدونة الصديقة لمزيد من المعلومات و التحاليل العميقة

في "إجتثاث" التجمع

2011-01-17T07:16:00.000-08:00

من عام 2003 و الكلمة هذا تضربلي على السيستام، بدات كيما تعرفو مع حزب البعث العراقي و التدخل الأمريكي اللي فرض الواقع هذا عسكريا، و شخصيا، رغم كوني ضد التمشي هذين فإني نتصور أنو حاجة مشابهة لازمها تصير في تونس

أولا، البعث كان عندو إيديولوجية (قومية عربية) على عكس التجمع اللي تحول في السنين الأخيرة إلى ماكينة بروباغاندا لبن علي

ثانيا، تفكيك حزب الدستور موش باش يكون بالسلاح، لكن عن طريق الإقتراع

التفكيك باش يكون أولا داخلي، عديد من "المنخرطين" دخلو بالإكراه و بالترغيب، و بقطع النظر عن "الرؤوس الكبيرة" اللي لازمها تتحاسب، باش نلقاو رواحنا قدام قرابة المليون منخرط في الحزب هذا. المطلوب إذن:

-إجبار الديوان السياسي للتجمع على تحديد "توجه سياسي" واضح

-المنع من المشاركة في إنتخابات واحدة (رئاسية + برلمانية + بلدية) للحزب الدستوري و كل من حصل على مقاعد نيابية أو بلدية في الدورات الفارطة

*الهدف هو أولا دفع العديد من الأشخاص إلى الخروج من الحزب الحاكم لأسباب إيديولوجية (يمين/يسار؛ محافظ/تقدمي إلخ) و تكوين أحزاب أخرى تملأ الفراغ على مستوى اليمين في تونس

*الحماية من خروج مكثف للتجمعيين من أجل بناء حزب مشابه أو الترشح كمستقليين

-إسترجاع كل ممتلكات الحزب الحاكم (ككل ممتلكات العائلة المالكة) و التقرير في مصيرها في البرلمان القادم، الإقتراحات عديدة منها إعطائها للأحزاب حسب أصواتها في الإنتخابات أو تحويلها إلى قاعات سينيما و مسرح إلخ

*هذا هو تصوري الشخصي لحل أزمة التجمع دون الوقوع في الهدم العشوائي مع الحماية من المرور من ديكتاتورية بن علي إلى ديكتاتورية التجمع الدستوري الديموقراطي

La transition

2011-01-17T01:57:00.000-08:00

Le peuple a dit son mot, le peuple a pris sa parole, plus personne ne pourra la lui retirer.
Après avoir viré Ben Ali, le mécontentement des tunisien a pu aussi virer Ghannouchi, considéré comme pantin du despote déchu, El Mbazzaa ne pourra constitutionnellement, pas tenir plus que 60 jours avant les prochaines élections.

La priorité n'est pas à la politique, mais à la sécurité, certes il y a eu des pillages et de la casse, mais tout semble rentrer dans l'ordre à ce niveau, ce qui dérange, c'est les sbires de Ben Ali qui continuent à mener la vie dure aux tunisiens, ils sont sur-entraînés, sur-armés et surtout savent qu'ils n'ont aucune place dans le nouveau qui est entrain de se concrétiser, c'est tout à fait normal qu'ils soient si persévérants et qu'ils ne veulent rien lâcher, c'est donc à l'armée et aux forces de l'ordre de les dégager et au plus vite. Il est claire que la population n'a plus aucune confiance dans la police & la sureté nationale (après le nombre de morts dans la répression de la révolte), mais il faut savoir que l'on ne pourra pas construire le futur sans elle, rien que parce qu'elle comporte à peu près 200.000 agents, armés et qu'il serait contre-productif d'essayer de la mettre en dehors du circuit au moins en ce moment précis.
Donc, on peut conclure:

1. Il faut liquider les sous-fifres de Ben Ali afin de restaurer l'ordre républicain dans les plus brefs délais.

En ce qui concerne la transition politique, la création d'un gouvernement de coalition n'est pas une mauvaise idée sur le principe, mais concrètement il faudra que le premier ministre (vu la nature de l'ancien régime, on ne pouvait tolérer un PM fort ou impliqué dans la politique, Ghannouchi reste un technocrate qui devra assurer juste la transition) donc le premier ministre doit l'affirmer haut et fort: la présence des RCDistes au gouvernment n'est que provisoire afin de faire tourner l'économie et les institutions du pays, que ce même RCDistes sont conscients que le peuple les rejette et qu'ils partiront dès que les conditions de leur remplacement sont réunies. Je trouve aussi la participation de certains membres de l'opposition au gouvernement de coalition très importante, exclus du rouages du pouvoir depuis longtemps, ceci ne pourra que leur faire du bien et les habituer à la gestion de certaines dossiers importants du pays dans la perspective de gérer tout l'état après, ce même gouvernement devra aussi nous dire ce qu'il en sera du RCD, des biens de la famille Trablesi & Ben Ali (qu'il ne faudra plus piller mais nationaliser), et je ne crois pas en une "suppression" totale de ce parti qui nous a toujours opprimé, mais en son éclatement en petits partis, bien sur après la nationalisation de tout ses biens et bureaux et leur partage entre tout les partis politiques après les élections en fonction du score de chacun, c'est ce qui permettra une meilleure dynamique de la vie politique Tunisienne

On pourra donc conclure concernant la transition politique

2. Déboulonner le RCD, affirmer le caractère très provisoire et technique du nouveau gouvernement et une transparence totale au niveau de l'agenda politique du pays dans les mois à venir

Socialement, je crois qu'il n'y a plus rien à dire, le peuple a fait sa révolution, sur ce point là, je ne peux que recevoir des leçons de ce grand peuple, le sentiment national est très fort, l'optimisme est de rigueur même pour ceux qui ont souffert directement en perdant des proches. Il serait aussi prioritaire de créer une caisse nationale afin de dédommager ceux qui ont perdu des biens matériels et soigner les blessés de la révolution, pour nos martyrs, ceux qui ont fait la révolution devront avoir un traitement spécial, en plus de la reconnaissance nationale (noms de rues/places/institutions etc..), il faudra leur créer un système spécial (en France c'est "pupilles de la nation"), leurs enfants et familles devront avoir le droit de se soigner, de se déplacer et d'étudier à vie gratuitement en plus de la prise en charge nécessaire qui ne sera jamais à la hauteur de leur sacrifices, cette idée reste bien sur à creuser.

Donc conclusion partielle :

3. Le peuple saura faire sa transition citoyenne et décidera du nouveau paysage de la société tunisienne, ne lui donnons pas de leçons.

Comme conclusion finale:

Il faudra régler le problème sécuritaire, faire confiance aux forces de l'ordre et liquider les restes du régime policier en essayant de revenir à la vie normale (économie& éducation) le plus tôt possible, régler le problème du RCD sans le remplacer dans la gestion politique du pays par l'armée qui doit rester comme dernier rempart de la république et fixer un agenda politique claire et expliqué sur nos médias nationaux.

Engoufrez-vous !!! Ne Laissez rien Passer !!!

2011-01-14T03:26:00.000-08:00

Un brèche a été ouverte hier soir, Ben Ali a capitulé, contrairement à ce que disent certaines, il ne nous a pas fait un "cadeau", le peuple a exigé sa démission, il la présente avec un sursis, on a imposé plus de liberté, il a donc avoué ses erreurs!

La tâche est lourde aujourd'hui et je ne peux que comprendre les résistances de certains: la liberté est un lourd fardeau, le sang des martyr n'a toujours pas séché et on a une responsabilité historique devant tout les peuples opprimés du monde, on a donné l'exemple, il est temps de continuer dans l'excellence!

Mais ne soyons pas dupe, le retour du bâton peut-être très fort et inhumain, il faut continuer la lutte et surtout investir tout les domaines ou une brèche a été ouverte, je résume:

- Liberté politique? Allons déposer les demandes d'autorisations des partis politiques et médiatisons notre affaire, l'internet au moins est libre aujourd'hui et donc à fortiori les autres médias, le combat pour 2014 devra et sera très violent politiquement contre le RCD
- Liberté individuelle? Remettons sur table les dossiers des prisonniers d'opinion et réclamons pour eux même des dédomagements
- Liberté individuelle? Ceux qui n'ont pas de passeport ou ne peuvent pas rentrer aujourd'hui doivent le faire au plutôt, toujours en médiatisant l'affaire
- Liberté d'expression? Les demandes de radios et journaux qui ont été refusées doivent être remises sur table et en toute urgence, ne laissons pas passer l'occasion
- Liberté d'expression? Ne nous tournons plus vers internet, exigeons nos places naturelles comme plumes reconnues par nos lecteurs dans les journaux, dans les médias

Le régime vient de baisser les bras, il est très important de saisir l'occasion et toujours demander plus, occupons ce qui peut-être occupé aujourd'hui et mettons ce régime devant le fait accompli!

à bon entendeur

عندما مات حشاد مرتين

2010-12-05T05:11:00.001-08:00

Ce blog est censuré en Tunisie, pour accéder à cet article je vous propose de suivre ce lien miroir
http://arabasta3.blogspot.com/2010/12/blog-post.html

اليوم، و بمناسبة الذكرى ال 58 لوفاة فرحات حشاد، حبيت نحكي على زوز نقاط هامين في موروث القائد النقابي الأعظم في تاريخ تونس

النقطة الأولى هي إغتيال حشاد و عدم قدرتنا بعد قرابة ال 60 عام إلى التوصل إلى أسماء القتلة و الجهة التي أصدرت الأمر بالإغتيال (يعني أمر قضائي موش بحث صحفي) و النقطة هذي وراها موضوع أعمق و أشمل و هو الفترة الإستعمارية و الجرائم اللي قامت بيها فرنسا مدة 80 عام، طبعا الهدف موش الحصول على تعويضات كيما قال الأخ (ربي) إينوبلي، لكن بفضل إعترافات شكلية الخروج من منطق المستعمَر و نظرية المؤامرة و بناء دولة مستقلة ثقافيا و فكريا قبل الإستقلال الإقتصادي، و هذي حاجة طبعا يلزمها وقت طويل و يكفي أنك تشوف وضعية البلدان المستقلة حديثا باش تعرف أنو الوقت مازال طويل قبل ما نتخلصو من الفكرة هذي

النقطة الثانية و الأهم هي "إغتيال حشاد من طرف التونسيين" و "الجريمة" هذي تتمثل في القضاء على الإتحاد العام التونسي و الشغل، حكيت مرتين على الموضوع لهنا : حشاد و الإتحاد

و اليوم أكثر من نهار أخر الإتحاد قدام قضية مصيرية و تاريخية و هي الترفيع في سن التقاعد، "الصدام" بالمعنى النقابي لازم يصير و قاعد يصير (مفاوضات، إضرابات، مفاوضات) و هذا اللي وقع في جميع بلدان العالم ما يلزمش تونس تشذ عن القاعدة و النتيجة متاع المفاوضات تنجم تكون لصالح الدولة (و لهنا لازم نفرقو بين الدولة و النظام، يعني لغة وينهم فلوس التقاعد سرقتوهم ما عندها حتى معنى) لكن لازم المفاوضات تصير بطريقة موحدة، و غياب قيادات عليا في الإتحاد قادرة على توحيد الصف و التفاوض بإسم كل النقابات هو عبارة عن إعطاء أوتوروت (طريق سيارة) للدولة لتمرير كل قراراتها و قوانينها و باش تخلي إحساس بالظلم عند شريحة كبيرة من التونسيين اللي ما عندهم نقابات قوية لإسباب تاريخية أو أسباب موضوعية (الإطارات العليا مثلا) و يحسو بأرواحهم متروكين و متخلَى عنهم

الحل ما يتمثلش إذن في "شن حرب" على فرنسا للإعتراف بإغتيال حشاد، القائد النقابي يكون مرتاح أكثر في قبرو وقت اللي يشوف نقابات تدافع عن الشغالين الكل دون إستثناء، في إتحاد يتكلم كلمة واحدة هي كلمة العمال، خاطر الإنسان اللي يعرف أنو حقوقو محفوظة و فمة شكون باش يدافع عليها ما ينجم يكون إلا صاحب إنتاجية أعلى و ينفع روحو و بلادو أكثر، إذن إذا تحب تحيي ذكرى حشاد: إنخرط في النقابة متاع خدمتك، دافع عن حقوقك و إخدم على روحك باش تنفع بلادك

أنونيم ولا موش أنوينم

2010-11-23T10:03:00.001-08:00

Ce blog est censuré en Tunisie, pour y accéder veuillez suivre ce lien

http://arabasta3.blogspot.com/2010/11/blog-post.html

اليوم حبيت نحكي على الأنونيما أو إستعمال الأسماء المستعارة على الإنترنات و خاصة في مجال التدوين، أو بالأحرى كان في مجال التدوين خاطر هذا موضوعنا اليوم

لاحظت أنو برشة عباد عندها مشكلة مع "التخفي" هذا و يحصروه للأسف في نوع من "الخوف" و "عدم المسؤولية " و "غياب الإقتناع" بالمواقف اللي نعبرو عليها

حبيت إذن نفسر أنو الحكاية هذا لا عندها لا ساس لا راس من زوز أبواب كبار

أول باب هو جاي من مشكلة عندنا أحنا العرب بصفة عامة و التوانسة بصفة خاصة و اللي هي عدم قدرتنا على النقاش من أصلو و مقارعة الحجة بالحجة، يعني إذا أنا باش نحكي معاك لازم قبل نلصق عليك تيكا فيه "مرا/راجل" ، "فقير/غني" ، "كلوبيست/مكشخ" ، "قاري /موش قاري" ، "متدين / موش متدين" إلخ، وبالطبع وضع الناس في خانات محددة يسهل علينا "النقاش" اللي عادة ما يتحول إلى تبرير لإتخاذ موقف لأسباب أخرى غير الإقتناع، في مثال بسيط : الحاكم وقت اللي ضرب جمهور الترجي، عندك الإختيار في تونس بين أنك تكون مكشخ و تحب قوات الأمن تاكل على راسها و إلا تكون موش مكشخ و تحب الجمهور متاع الترجي ياكل المسبط و هذا في موضوع موش مصيري و حساس كيما مثلا في السياسة (الإختيار بين لحّاس للتجمع و لحّاس للخارج) و إنطلاقا من هذي فمة برشة عباد عندها مشاكل كبيرة في أنها تتناقش مع بسودو (إسم مستعار) و بالتالي تعكش و مخها ياقف خاطر ما عندهاش إمكانية تفعيل الميكانيسم متاع شخصنة الحوار و تغييب الفكرة، لذا، من الناحية هذي إستعمال أسماء مستعارة ينجم يطور في عقلية التونسي و يتعلم أنو الأساسي في النقاش هو المواقف موش الأشخاص

الباب الثاني هو أنو العباد أول حاجة تضرب في مخها هي "الهروب من سلطة القانون" وهذي أكبر غلطة تنجمو تعملوها في الميدان هذا، إذا إنت تخالف القانون بشكل مباشر، أي دولة في العالم عندها الحق باش تطلب من الشركة اللي قاعد تنشر عندها في لمخالفاتك للقانون باش تعطي للقضاء معطياتك الكل و من أي بلاصة قاعد تدخل، و اللي ما يصدقش ينجم يحل موقع ينشر فيه دعوات للبيدوفيليا و يشوف قداش من ساعة باش يبقى قبل ما يشيلوه، هذا في دول العالم الكل، خلي يا في تونس اللي و الحمد لله اءومورنا في الزينڨا من الناحية هذي، يعني قبل ما تخمم باش تهبط حاجة ممنوعة تلقى روحك ديجا تبحث (في 99 مالحالات تكون إنت هو اللي وصلت القوادة على روحك)، يعني المشكلة هذي موش مطروحة على الأقل على المدى البعيد

إذن، يقول القايل شنوة يخليك ما تحكيش بإسمك الحقيقي؟
عادة السبب المهني هو اللي يمنعك لن هذا، خاطر ينجم ما يكونش عندك الحق باش تحكي في موضوع معين (طبيب، فرملي، محامي، ديواني) و لكن تحب تنشر حاجات شفتهم من غير ما تذكر الأشخاص المعنيين بالأمر و بالتالي تغيير الأسماء واجب (فلان عندو المرض لفلاني أو المتهم قالي أنو مذنب إلخ) و يحمي الكاتب كيما يحمي العباد المذكورين في القصة، المثال ينجم يكون ساعات أقل خطورة كيما إستاذ يحب يحكي على مشاكلو في المعهد أو بطال ما يحبش يخدم أو حتى زوجة عندها مشاكل مع حماتها

في نهاية الأمر، نجمو نقولو أنو الأنونيما حاجة باهية، تخليق تقول حاجات عمرك ما كنت تنجم تقولهم خاطر كنت تحشم ولا تخاف و لا تربط موقفك بمكانتك الإجتماعية و تولي تعبر بكل حرية، أما ما يلزمناش ننساو أنو المسؤولية واجبة و أنو عرمنا ما يلزم نربطو الأنونيما بالثلب المجاني و التهديد و الدعوة إلى العنف و إلخ

أخيرا، حل بلوغ، أنونيم ولا لا، مرحبا بيك

En solidarité avec Tawfik Ayachi (et tout les journalistes)

2010-11-12T11:37:00.001-08:00

Pour ceux qui ne le connaissent pas, Tawfik El Ayachi est un journaliste au Journal Al Tarik Al Jadid (Organe du mouvement Al Tajdid), et c'est d'abord avec le journaliste que je voudrais affirmer mon soutien, notre ami a été attaqué par trois inconnus hier, il a été passé à tabac et on lui a volé des papiers et son téléphone portable, cette fois je n'irais pas jusqu'à accuser n'importe quelle personne ni groupe d'avoir fait ça, mais je voudrais m'insurger contre un problème presque mondial qu'est la précarité du travail d'un journaliste, la précarité se traduit dans plusieurs domaines, d'abord parce que leur travail est d'abord de critiquer, de décortiquer, de pointer les mauvais points d'un programme, de mettre les responsables ou les personnes connues devant leur contradictions, et surtout le fait d'aller dénicher les informations là où on leur interdit d'aller chercher, toutes ces raisons les rendent vulnérables et de plus en plus cibles des plus forts, une autre raison est un état d'esprit généralement répandu chez le "peuple": un journaliste est rarement intègre, il ne cherche que la petite bête afin de se faire un nom et faire parler de lui, c'est en faisant en sorte que l'éducation explique à nos enfants que les médias sont un des piliers de la démocratie, c'est même un 4éme pouvoir dans certains pays (quand les trois premiers sont bien en place et bien séparés). La protection physique des journalistes est une obligation pour un pays qui veut construire une démocratie. Au delà de ça, un journaliste doit avoir droit à la protection du secret des sources et ne doit jamais être condamné à de la prison ferme, au Maroc par exemple, il est interdit de toucher au Roi, des journalistes ont été condamné à de lourdes peines et à de la prison avec surcis, ce n'est certes pas un pays LIBRE totalement, mais il fait ce qu'il faut pour trouver un juste milieu entre son passé dictatorial et son futur (je l'espère) démocratique. En plus de toutes ces protections, la protection de l'emploi est un point souvent oublié, c'est très important qu'un journaliste soit capable d'écrire ses articles sans pour autant avoir peur de se faire licencié à la fin de son contrat, de se sentir obligé de suivre la ligne éditoriale du Journal, des contrats à durée indéterminée sont un des garants de la liberté de la presse, de même des salaires dignes de ce nom peuvent aussi contribuer à une large indépendance du journaliste qui ne se trouvera jamais obligé de "vendre" sa plume et ou de faire plaisir aux puissants afin de prétendre à des privilèges.

Un doigt de la main avec la quelle il écrit a été malheureusement cassé

Pour plus d'infomations sur l'histoire de notre ami Tawfik Ayachi, vous pouvez voir ce lien (censuré en Tunisie malheureusement)

Article de Nawaat sur l'affaire TA

Antimanuel de la Politique en Tunisie

2010-11-11T07:06:00.000-08:00

Ce blog est censuré en Tunisie, vous pouvez y accéder en suivant ce lien
http://arabasta3.blogspot.com/2010/11/antimanuel-de-la-politique-en-tunisie.html

Je tiens d'abord à préciser que ce post a juste un but satirique en proposant des définitions décalées des différents acteurs de la politique en Tunisie, ne lisez pas la suite si vous n'avez pas de 2éme (3éme ou même 10ème) degré, vous pouvez ajouter vos propres définitions si vous voulez

- Zine El Abdine Ben Ali : président de la république Tunisienne, en même temps la personne la plus populaire et la plus impopulaire du pays
- RCD : -déf1- Rassemblement constitutionnel Démocratique : Parti de 1,5 millions d’adhérents dont le but est d'expliquer la légitimité d'une seul personne
-déf2- Parti de 300.000 actifs dont le but est d'expliquer que 50 personnes sont irremplaçables
- Bureau politique du RCD : Shadow Cabinet mais de la majorité au pouvoir
- Ministres : personnes mises en place pour exécuter les ordres du chef de l'état, virés pour ne pas avoir exécuté les ordres du chef de l'état (phénomène mondial, pas typiquement tunisien)
- Parlement : chorale de presque 200 personnes qui réussit à chanter d'une seule voix
- MDS : le gyrophare de la politique Tunisienne
- PUP : Parti de l'unité avec le président
- UDU : parti qui a réussi à voyager dans le temps, on dit qu'il est dans les années 60 et toujours nassérien
- Ettajdid : Un des derniers partis communistes de l'univers, a adopté la couleur bleu parce qu'il est au bord de l'asphyxie (la thèse du voyage dans le temps, 1917, se tient aussi)
- PVP : Plus royalistes que le roi, mettent les photos du président sur fond vert et non sur fond mauve
- PDP : Parti qui a plus de membres qui risquent la prison que non, objectif pour 2050: trouver d'autres leaders et un accord sur l'idéologie du parti
- FDLT : autant de membres que d'initiales
- Ennahdha : Principe: Tuez les tous, Dieu reconnaîtra les siens
- PCOT : à l'instar du PDP, a plus de membre qui vivent dans la clandestinité que non
- 18 Octobre : N'ayant pu rassembler plus de 10 personnes, la gauche tunisienne réunie a du récupérer des islamistes à la sortie d'une mosquée, première tentative scientifique de mélanger l'eau et l'huile
- Opposition depuis l'Europe : Slogan : Ne jamais désespérer, notre mauvais Karma finira pas déteindre sur eux
- Journaux officiels (Renouveau & Al Horreya) : journaux payant distribués gratuitement servant à nettoyer les vitres des administrations tunisiennes et éventuellement celles des maisons de particuliers
- Journaux de l'opposition "modérée" : n'existent pas, lisez le Renouveau c'est moins fatigant pour nous
- Journaux de l'opposition "radicale" : Presse écrite et lue par tout ceux qui savent ce qui se passe dans la vie politique en Tunisie, on n'arrive toujours pas à démontrer sa valeur ajoutée
- Cyberdissidence : Être trop fatigué pour descendre dire ce qu'on pense dans la rue/dans le café/etc
- Blogueur cyberdissident: voir ci-haut + la croyance d'avoir du mérite de pouvoir écrire deux phrases de suite sans se couvrir de honte
- "Brigade" anti cyberdissidence : Essaye d'éteindre un petit feu avec de l'essence
- 7 Novembre : contrairement aux autres fêtes nationales où l'on cuisine un truc spécial, ce jour on ne fait que réchauffer des trucs déjà cuisinés
- 20 Mars : Youpi, un Week-end Prolongé, et en tout cas on a eu notre indépendance sans nous fatiguer
- 9 Avril : c'est un lycée? Une Avenue? Non c'est la date du prochain concert de Balti
- 13 Aout: c'est bon il va nous autoriser à avoir une deuxième femme?
- Statistiques : Montrent tout mais cachent l'essentiel, comme les strings. Ne sont publiés que s'ils sont favorables au gouvernement (mondial aussi)
- Manifestation : attroupement de personnes afin de soutenir une cause Arabe ou Musulmane, jamais Tunisienne (on est pourtant arabes et musulmans)
- Manifestation 2 : Sortie massive de gens dans la rue en soutien au président afin de montrer qu'ils n'y a pas de tensions dans la zone concernée
- Elections présidentielles : Un chiffre qui diminue de 5 tout les 5 ans
- LTDH : organisation qui a oublié le premier droit de l'Homme en Tunisie selon Chirac: Avoir un logement
- Observateurs externes : de mauvaise intention quand ils ne sont pas choisis par le gouvernement
- Tarek El Mekki : non je rigole, il fait pas partie du paysage politique de la Tunisie

N'hésitez pas à proposer des corrections et des améliorations, elles sont les bienvenues :)

سبعة صنايع و البخت ضايع

2010-10-28T08:57:00.001-07:00

ce blog est censuré en Tunisie, vous pouvez y accéder grâce à ce miroir
http://arabasta3.blogspot.com/2010/10/blog-post_28.html

أيمن ولد سوق كيما يقولو عندنا في تونس، وليدها، بحبوح، رجّال، يقضي للعباد الكل، يكره الكذب و القلبة، القراية و هو ما تفاهموش على بكري، قرى للسنة رابعة إبتدائي و بطّل و ما تعلم كان الحساب و قراية عناوين الجرايد، عمرو ما ندم على المدرسة و أياماتها، قعد عامين يتهومل في الحومة و مبعد دخلو بوه باش "يتعلم صنعة"، بداها بخدمة الحوت، يهز، يقشر، ينظف و مبعد هزوه للبحر، خدم غطّاس، خدم شوفار أو أم و مبعد متاع لوكاسيون، عمل كرهبة يكري فيها من تحت حس مس، دارت الأمور و عمل كات كات باشي، كرهبة الكراء تعبت ولى يخدم عليها في الكونتره (تهريب من الديوانة) أما متاع إيسونس خاطر ما فيهاش ريسك، ما زهرلتوش و تشدت الكرهبة مبعد عام خدمة، حط أحكامو لربي و بدل الدومان جملة: جزار، عامين مسلخ بلدي و مبعد في حانوت، اللحم غلى و ماعادش يتقرب و عوضو العظم (ما تبعوش التلفزة ياخي؟)، عمل نصبة في السوق هزتها البلدية، العيلة كبرت و الصغار دخلت للمكتب، قعد يسمسر في الكراهب و الأراضي، يعرف البايع و الشاري و شاشية هذا على راس هذا و ديما بعض حاجة في الجيب أما موش حاجة قارة، دخل في الإخر لشركة سخانات شمسية، شهرية ضعيفة أما نسبة على كل سخان يركب، بدات معاه بالباهي، كمل أثث الدار اللي بداها عندو خمسة سنين أما بسرعة البلاد تعبات بالسخانات و كثرت المنافسة و قلت الخدمة

قابلت أيمن مبعد عام، مازال بدنو صحيح أما الوجه تبدل، الشيب سرح في اللحية، العينين طفات و الضحكة مشات، المادام حبلى، يحب يولدها في كلينيك أما ما عندوش باش، ستة شهور ما خدم شي، قتلو أش صار جديد و أنت قبل ديما زاهي و أمورك في العنبر، قالي ماعادش كيما قبل، الدولاب تسكّر، اللي كانو شادين السوق تبدلو، ما عادش تنجم تاكل معاهم خبز، باش نخلي الصغيرات و المرا مع الشايب و العزوز و نحرق

...

عمرك متاع حرقان ياخي؟

...

Propositions pour l'opposition en Tunisie

2010-10-20T04:38:00.000-07:00

Ce blog est censuré en Tunisie, vous pouvez y accéder à cette adresse miroir

http://arabasta3.blogspot.com/2010/10/propositions-pour-lopposition-en.html

Suite à une discussion avec un ami du PDP sur l’intérêt d'une grève de la faim d'un jour entamée par 130 "personnalités politiques et syndicales" en soutien à la cause très juste par ailleurs du journaliste emprisonné et malade Fahem Bou Kadous (4 ans de prison pour avoir couvert les évènements du bassin minier), j'ai posté ce commentaire, que je partage avec vous (après qqes corrections mineures), et je vous promet pour bientôt des propositions pour le RCD aussi (avec ses 10 millions d’adhérents et autant de sympathisants, il a aussi besoin de qqes "restructurations"), bonne lecture et n'hésitez pas à corriger/donner vos propres propositions!

même si j'estime qu'il n'est pas de mon rôle de proposer des "formes de contestation", n'étant affilié à aucun parti politique, mais les solutions sont diverses même s'il leur faut du temps pour être mises en oeuvre:

1. Arrêter de faire des trucs ridicules (des grèves de faim d'une journée, c'est vraiment risible)

2. Utiliser les nouvelles technologies d'une manière plus "intelligente": radio kalima, après 3 minutes d'écoute, j'ai envie de m'ouvrir les veines avec une boite de sardines, aucune page "d'opposition" de plus de 2.000 fans, les blogs des opposants ressemblent aux murs des facultés des années 70, j'en passe et des meilleurs

3. Refuser l'alliance avec les islamistes et revenir sur l'accord malheureux du 18 Octobre (sans pour autant accepter la répression illégitime contre les emprisonnés pour des raisons purement politiques)

4. Se fixer UN programme ECONOMIQUE, je crois que c'est pas encore décidé mais vous êtes encore au stade "économie du marché ou pas" (sa77a ennoum on est en 2010), certains qui croient encore en la révolution ouvrière voir même paysanne devraient être réveillés et bien secoués pour les mettre devant leur responsabilités, et surtout devant leur siècle

5. Étant un parti reconnu, NE PAS BOYCOTTER la mascarade des élections, profiter de cette marge de liberté de deux semaines voir plus tout les 5 ans, c'est déjà pas mal, montrer que l'on existe, qu'une autre voie est possible, se lamenter pour des élections qu'on ne pourrait pas gagner dans des conditions de démocratie optimale n'a absolument aucun sens

6. Améliorer ses relations avec les syndicats, les soutenir, les aider pour les trouver quand il le faudra, pousser les gens à aller se syndiquer sans pour autant faire l'amalgame entre le travail politique et le travail politique et le travail syndical

7. Ramener des "tunisiens moyens" au partis d'oppositions, débaucher des rcdistes tout en les maintenant en vie en tunisie, c'est des "prises de guerres" au sens politique, ça ne devrait pas être difficile vu l'état du RCD, les "placardisés" sont trop nombreux vu la taille du parti

8. Sortit de votre bulle tuniso-tunisoise, y a-t-il un bureau PDP/tajdid par exemple à Redeyef? Si vous n'allez pas chercher vos supporteurs ils ne viendront pas tous seuls. Pour les bureaux régionaux, ne pas mettre "les mauvais élèves" loin de Tunis (parce que oui, en voyant certaines réactions on a le droit de penser qu'ils mettent les pires éléments dans les bureaux régionaux)

9. Ce point sera une conclusion : Penser à créer un Parti de Gouvernance et non d'opposition: aucun parti sauf le RCD n'est capable de fournir une liste de noms (une 100 de personnes très hautement qualifiées MINIMUM) pour tenir les postes clés du pays (ministères, secrétaires d'état, gouverneurs), c'est quand un parti d'opposition aura un bon programme, une idée pour la Tunisie et des hommes capables de la mettre en oeuvres qu'il commencera vraiment à peser dans la vie politique et fera la longue marche de démocratisation du pays!

à bon entendeur...

نحبّ نعرّس

2010-10-02T09:36:00.000-07:00

Ce blog est censuré en Tunisie, pour y accéder veuillez visiter ce lien

http://arabasta3.blogspot.com/2010/10/blog-post.html

مازالت تحب ترقد ناقصة ثلاث أيام نوم، البارح عدات ليلة كاملة على الأماسان و الفايسبوك، أما كيف العادة أمها تعدات للبيت و حلت الشباك: "قوم النهار راح.. عندك خدمة.. الفطور حاضر.. شكون يعاوني أنا في الدار.. ووه علي"، خرجت مالفرش بالسّيف، عملت طلّة على البورتابل، ما فمة حتى ميساج "والدين بوه.. ماعندوش صولد زعمة؟.. ولا بعثني"، قعدت تخمم هكة و هي تستنى في خوها يخرج مالبانو، دخلت تلقى الدنيا مزرزقة بالماء والشاس موش مجبود، سبّاتو مليح و كي العادة طفاها، وقفت قدام اللافابو و بدات تتفرج على وجهها، جيوب زرق تحت العينين، بوسة خال و حبّة طالعة جديدة، إستعوذت مالشيطان و بدات تفهم علاش الراجل طفّاها، حل عينيه على الروتانا و الأم سيس، "الزين" التونسي ماعادش يمالو عينيه، كملت التولات متاعها و بلحطت خليقتها باللي كتّب نيفيا و شيرلي و خلطت على بوها يخطف في الكرهبة و قاصد ربي، ركبت معاها و كي العادة ما قاللها حتى كلمة كان خزرات متاع وقتاش ترتاح و ترتحني، كلات بعضها بيناتهم خاطرها تعتبرو هو السبب في فسخ الخطوبة الإخرة و الوحيدة متاعها، حطها قدّام الخدمة و مشى، دخلت، العرف كي العادة يتضومر أما هالأيمات مسيبها و مكبش في سكريتيرة جديدة، زملائها كل واحد لاهي في نوارو، بعثت الشاوش على ديراكت و جريدة و كي العادة زادة حب يقلبها في 100 فرنك، عملت رشفة و طلة على حظك اليوم ـ مزفت كي العادة ـ و أكتيفات البروموسيون متاع الساعة بدينار، ما تحبش تطلب صاحباتها المعرسات خاطر فلقولها مررارتها بحكايات صغارهم و رجالهم

ـ ألو

ـ ألو، أهلا فلانة! عاش من سمع صوتك

ـ يعيشك، وينك يا طفلة؟ خدامة؟

ـ أيه، هاني قاعدة نفصص في الجلبانة، أمي شادة الفرش هالأيامات

ـ لاباس؟

ـ لا عادي تخلط عليها ماء و زيت، توة قلب و سكّر، ربي يستر

ـ نشالله لاباس، و بوك شنية أحوالو؟

ـ كي الجن الأرقط، كان تتوفى أمي ياخو أخرى غدوة

ـ ههههه، اللطف عليها، هو يعاود مرتين و أحنا نتفرجو

ـ شفت ماو، ما تفكرنيش، أنا الدار باش يهججوني في جرّة العرس

ـ أش صار جديد؟

ـ بنت خالي ولدت هالأيمات، كرهوني في روحي، نهار اللي أنا خذيت الباك هي تعرفت على راجلها في بواتة، لا عمرها شقات ولا تعبت

ـ سعود

ـ شفت ماو

ـ أنا تعرفت على زوز على الفايسبوك، فمة خيط

ـ صحة ليك، أنا نحاولي الأورديناتور مالبيت وحطوه في الصالة و العيون ديما فيها، أحكيلي؟

ـ فمة واحد تونسي، حليلتو على التصاور أما يظهر نهار و يغيب عشرة، قالي عندي أفاريات، أما ظاهر فيه يلعب بذيلو

ـ رد بالك منّو، الرجال التوانسة ما فيهمش أمان

ـ باش تقلي؟

ـ أيه، و الثاني؟

ـ الثاني فرنساوي، إسمو جون مارك و أكبر مني بعامين و عندو دار و كرهبة و

ـ وه وه وه؟ هذاكا حد نيتك؟

ـ شنية المشكلة؟ موش خوك حرق هكة العام اللي فات مع عزوزة؟ و كانك على الدين قالي يطّهّر ما يقلقوش

تضامنا مع المدون البحريني المعتقل علي عبد الإمام

2010-09-14T09:04:00.000-07:00

هذه المدونة محجوبة في تونس، يمكنكم النفاذ إليها عن طريق هذا الرابط

http://arabasta3.blogspot.com/2010/09/blog-post_14.html

تدوينة رمزية من أجل المطالبة بالإفراج عن المدون البحريني المعتقل منذ أكثر من أسبوع علي عبد الإمام، من المحيط إلى الخليج تبقى مطالبنا التحررية واحدة، و سنتمكن يوما من القضاء على كل الدكتاتوريات في منطقتنا و لو طال الإنتظار
صبرا يا أخي و إن لم أعرفك و أقرأ لك يوما، فتضحيتك ستبين لنا خطوات الحرية الأولى

الرجاء الإلتحاق بهذه المجموعة و زيارة الصفحة التضامنية، قد لا يعني كل هذا شئيا لمعتقليه، لكنه مهم لعائلته و أصدقائه و قرائه، شكرا

إصلاح منظومة التقاعد في تونس

2010-09-11T08:06:00.000-07:00

Ce blog est censuré en Tunisie, vous pouvez y accéder via ce lien

http://arabasta3.blogspot.com/2010/09/blog-post_11.html

في وسط الزخم الهائل متاع المناشدات و المبايعات ل 2014، فمة موضوع أخر على المدى البعيد قاعد يتبرمج في تونس وهو إصلاح منظومة التقاعد، قبل كل شي نحب نأكد على إنو التغيير في منظومات التقاعد حاجة طبيعية بسبب إرتفاع أمل الحياة عند الولادة يعني الإصلاح مطلب شرعي، لكن السؤال المطروح هو التالي: كيفاش نصلحو؟

من المتعارف عليه في دول العالم الكل أنو إصلاح المنظومة يصير عن طريق واحد من التغييرات التالية

الترفيع في عمر التقاعد

أو

الترفيع في نسبة الإقتطاع

أو

التخفيض في أجور المتقاعدين

يقول القايل علاش نعملو هكة؟ ساهلة برشة، في تونس عندنا نظام يسمى التقاعد عن طريق التقاسم: اللي قاعد يخدم توة يخلص جرايات التقاعد اللي قاعدة تتصب توة، في النظام الأخر تعطي فلوس لمؤسسات مالية و تسترجعها وقت اللي تتقاعد. من الواضح أذن أنو في حالة وجود مثلا 3 ملاين متقاعدين و مليون عامل الوضع ما يستقيمش هذاكا علاش نلوجو على ما يسمى بالتوازن الداخلي لنظام التقاعد

الحكومة التونسية بدات بجس النبض عن طريق المقترح هذا

طبعا ما فمة حتى بلاد في العالم يخطرلها باش تعمل زوز من الثلاث نقاط المذكورين أعلاه و هاو علاش

الترفيع في سن التقاعد عندو زوز نتائج أساسية: أولا غلق باب سوق الشغل للمتخرجين الجدد و رفع نسب البطالة اللي مترفعة ديجا في تونس، يعني البطال باش يزيد من 2 إلى خمسة سنين و هو يستنى في مواطن الشغل باش تفرغ، النقطة الثانية و المهمة هي أنو المتقاعد هو أحسن مثال للإستهلاك: عادة عندو الدار و الكرهبة (إذا يستحقها) و مخلص قروضو الكل و ما يدخرش يعني يصرف فلوسو كاملة و يدفع بقوة عجلة الإقتصاد و النمو في البلاد، يعني باش تحرم البلاد من مستهلكين مدة سنوات و بالتالي باش تضر الإقتصاد الوطني قبل كل شي

نسبة الإقتطاع: حسب المقترح متاع الحكومة فمة نسبة باش تتثقل على المشغل و الأخرى على الشغيل، يعني من جهة باش تنقص شهريات المواطنين (اللي عندهم مشاكل متاع قدرة شرائية) و من جهة أخرى باش تطلب من المشغلين (الخواص خاصة) دفع أكثر فلوس على كل إنسان يخدم عندهم، يعني باش تطيح القدرة التنافسية للمؤسسات التونسية و باش تخليهم يحاولو تجنب التشغيل إلى أقصى حد مما يرجعنا للمشكلة الأولى متاع البطالة

تخفيض أجور المتقاعدين: يمكن ربطها بالنقطة الأولى متاع الإستهلاك لكن تبقى النقطة الأساسية لهنا هي أخلاقية بالأساس، موش معقول إنسان يفني 40 عام من عمرو في الخدمة باش في الأخير ما ينجمش يرتاح و يحفض كرامتو في عقاب عمرو

شنوة الحل إذن؟ زوز حلول أساسية موجودة و يلزم العمل من أجل تحقيقها

التشغيل الشامل أي تقليص نسب البطالة إلى أقصى حد من أجل رفع نسبة العاملين أمام نسبة المتقاعدين

رفع الإنتاجية لدى العامل التونسي بصفة عامة من أجل تحسين مردودية الإقتصاد

طبعا تبقى طروحات أخرى من نوع البحث عن موارد أخرى لسد حاجيات الصناديق أو الترفيع في الضرائب للطبقات العليا أو غيرها، تبقى قائمة الذات و بالإمكان دمجها مع غيرها من المقترحات الأخرى

هذي محاولة متواضعة لتفسير الإطار العام لأي إصلاح لمنظومة التقاعد في تونس اللي لازم يكون فيها تنازلات من الأطراف الكل من أجل تحقيق عدالة و نظام إجتماعيين للناس الكل و نبقاو في إنتظار وين باش توصل المفاوضات بين الحكومة و الإتحاد العام التونسي للشغل

عشرة ملاين حبيناه

2010-09-09T13:26:00.000-07:00

Ce blog est censuré en Tunisie, vous pouvez y accéder via ce lien
http://arabasta3.blogspot.com/2010/09/blog-post.html

Ce que pourrait voir un conducteur avant de déraper

Cette fois, les appels à la candidature de Ben Ali n'ont pas tardé à faire leur apparition sur à peu près partout sur les médias acquis à la cause mauve, prenant même à contre pied tout les observateurs qui s'y attendaient à plutôt mi-mandat comme ça a toujours été le cas. Bien sur, on nous a bassiné avec cette histoire de volonté du peuple et son choix libre: Hier 65, aujourd'hui 1000 et demain 10 millions voir plus si c'est possible et on remarquera que pour le moment, le RCD n'a toujours pas souhaité publiquement la candidature de Ben Ali en 2014 (qui sait, peut-être qu'ils ont un autre candidat), on permettra ainsi à la mayonnaise de prendre avant de la resservir une énième fois à des tunisiens las de revoir un spectacle qu'on pourrait qualifier de tragicomique.

Deux grands enseignements sont à tirer de cet épisode:

- Le ridicule ne tue plus: après avoir bidouillé comme bon lui a semblé la constitution en 2002, le régime chercher à donner une légitimité inexistante à ce changement, s'il était visionnaire, il aurait pu enlever la clause de la limite d'âge dès le départ, pourquoi se couvrir de ridicule deux fois sinon? Un autre ridicule est que cette "demande populaire" et après un petit calcul stipule que depuis 1940 jusqu'à 1974, la Tunisie entière n'aura pas été capable de mettre au monde une personne capable de tenir les rênes dans ce pays, que l'ont doit supplier quelqu'un qui aura 79 ans pour continuer "la marche"; rien de plus insultant aussi pour le RCD, parti de l'indépendance et de la construction, il n'aura pas été capable de préparer un successeur, fort de millions d'adhérents (officiellement bien sur), il se trouve obligé de présenter pour la 6 éme fois le même candidat, c'est à se demander ce que font les militants depuis 22 ans...

- Le deuxième point, un peu plus amer et nettement plus important, c'est surtout la composition de ces fameuses listes, peu importe la présence d'artistes, ce qui nous frappe c'est le nombre d'hommes d'affaires puissants et bien implantés dans l'économie tunisienne, en tête de liste on trouvera bien sur le gendre du président et ses nombreuses entreprises dans différents domaines, une analyse superficielle dira que c'est normal de vouloir assurer ses acquis quand on est un homme d'affaires, mais personnellement j'y vois une compatibilité totale entre régime en place et tout ceux qui font en sorte que l'économie du pays tourne (et elle tourne, faut l'avouer), le temps de Bourguiba est définitivement révolu, un pays qui continue à vivre presque normalement le jour d'un coup d'état médical est désormais un rêve lointain, l'état de "la loi et des institutions" n'est plus, l'amalgame entre le régime et ceux qui le défendent est de plus en plus facile à faire, rien plus ne les séparent...

Conclusion: ne soyez plus surpris par n'importe quelle action du régime tunisien, et Ben Ali en 2014 ou pas, en 2019, soyez certains de vous retrouver avec le même régime, il suffira de lui enlever un peu de maquillage pour le reconnaître...

Télévision

2010-08-22T14:21:00.001-07:00

Le tunisien est bien servi en matière de télévision en cette période du Ramadan, après l'appel à la prière et des louanges datant des années 70, on se retrouve devant le désormais inévitable Cheikh El Machfer, maniant un langage très directe et proche du niveau de compréhension du tunisien moyen à une culture religieuse très respectable, il essaye tant bien que mal de déminer un terrain qui a été trop longtemps laissé aux prédicateurs islamistes du proche orient, le discours est bon mais derrière il n'y a pas une volonté affichée de casser le dogme wahabite, l'intervention qui dure environ 15 minutes se termine sur un rappel de l'origine du programme "offert" par la radio privée Zeitouna, tout le monde devrait la remercier mais on oublie vite que c'est plutôt de la publicité gratuite pour la radio religieuse (un must désormais sur les véhicules de transports en commun, commerçants et même certaines grandes surfaces), mais ce n'est pas grave, on est en famille. Une dose extrêmement excessive de pub nous est par la suite servie, mais on commence à s'habituer, l'industrie de l'agro-alimentaire et les télécommunications se portent bien, aucun signe annonçant l'avénnement d'une vraie société de consommation, le tunisien consomme certes, mais il le fait généralement en empruntant chez la dizaine de banques en Tunisie, et personne n'a pu rater l'arrivée en fanfare de la nouvelle banque portant le même nom de la radio religieuse (même propriétaire peut-être?), le mot "islamique" est enfin prononcé à la télé publique, les plus fervents exultent, ceux qui n'aiment pas cette déferlante de "reborn muslims" voient d'un œil sceptique cette installation définitive d'une institution "100% Chariaa Islamique". La publicité présente le client de la banque islamique comme un tunisien normal, juste soucieux de ne pas déplaire à Dieu en n'empruntant pas Halal, "pour que mon cœur se rassure",une assurance religieuse comprenez, le message ne s'adresse plus aux cerveaux, on sait déjà qu'on est dans l'obligation de prendre un crédit, mais il s'adresse désormais à l'émotif, le cœur étant symboliquement le lieu de foi et d'émotions, on explique les grands principes, mais personne ne nous explique que cette banque, pour des raisons évidentes de concurrence, aura les même "taux d'intérêts" que les autres banques, mais chut, il ne faut pas parler d'usure, la "bénficitiation" (murabah'a: tu me fais gagner de l'argent quand tu m'empruntes de l'argent) elle est 100% halal. Le tunisien continuera entre temps à s'endetter pour s'acheter des pâtes ou un yoghourt. Puis c'est au tour du célébre Habib Migalou d'entrer en scène, Cactues Prod. est toujours présente avec le talentueux Sami El Fehri qui se met cette fois à table pour écrire le scénario. La forme est toujours la même avec des guignols, le style du langage ne change pas, des blagues qui font au plus sourire et on plus on doit se retrouver avec un bon deux tiers de football dans l'émission, oui bien sur, on ne critique que les footballeurs en Tunisie et encore, l'épisode Mghirbi Vs Kammoun montre que l'on ne peut toucher un président en Tunisie fut-il celui d'un club de football, mais la scène la plus importante fut celle de la caricature de la chaine d'Al-Jazeera (que je vomis par dessus tout que cela soit dit en passant), on montre le responsable de cette chaine comme un manipulateur qui ne veux que du mal au paradis sur terre qu'est notre pays, l'allusion à reporters sans frontières est flagrante et les plus radicaux sentiront une insulte directe et une assimilation de "RSF" à "CSF": chiens sans frontières, on n'est plus étonné après de voir le nom de Sami El Fehri dans la liste des personnalités publiques souhaitant une candidature de Ben Ali en 2014 (j'y reviendrais), et ses vaines tentatives de faire un semblant de critique perdent toute crédibilité, comme on dit chez nous: "c'est la veuve qui tape sa fille", aucune conviction et surtout aucun effet.
Entre temps, on a le choix entre les deux concurrents de la chaine mauve: sur Hannibal TV, on ne change pas une équipe qui gagne, Tunisie 2050 continue sur sa lancée avec un sponsoring plus poussé allant parfois jusqu'à s'incruster dans les dialogues, c'est frais, marrant mais pas plus, le concept aurait pu être nettement mieux exploité mais il y a un grand travail qui saute aux yeux, l'audace est timidement présente mais jamais absente, c'est parfois le seul moyen de critique acceptable en Tunisie: on peut très bien critiquer le passé puisqu'il n'existe plus, puisque personne n'est responsable et surtout parce que notre situation s'est tellement améliorée qu'il nécessaire de trouver le passé médiocre. Les producteurs ont réussi à récupérer deux grandes voix (Dhafer El Abdinie & Lassaad sans plomb), on peut donc affirmer que cette émission a un très bon avenir, seule crainte, c'est de se retrouver en 2050 et se rendre compte que rien n'a changé depuis, que l'on a toujours pas trouvé l'origine de nos maux.
Sur Nessma TV, le feuilleton "Ma belle-mère" s'articule autour de la trop classique confrontation entre le mari et la mère de se femme, mais le scénario est bien ficelé et les acteurs ont un jeu qui frole la perfection parfois, la grande Mouna Noureddine s'est faite sfaxienne de l'ancienne génération, agaçante mais sympathique, son accent a causé plus d'un problème, les sfaxiens se sont sentis visés alors qu'il n'y avait aucune raison de l'être, je ne veux pas polémiquer autour de sujet mais je veux juste rappeler que "Babboucha" est originaire du KJB, son accent est authentique et personne n'a jugé bon de condamner Nessma pour un anti-"nord-ouest" latent. Sofiene El Chaari est sorti de la peau de la tête à claque et le rôle du chef lui va à merveille, le beau-frère de Babboucha est lui aussi exceptionnel, les blagues fusent et les rires sont là, un bon plat très facile à digérer malgré quelques lourdeurs de la Pub, une émission comme on aimerait bien en voir souvent, surtout avec l'ajout d'une composante algérienne, l'audience veux ça certes mais ça nous rappelle que certains liens nous unissent encore et nous enrichissent dans la différence.

Le point d'orgue de la soirée est bien sur le feuilleton, vous avez le temps d'aller faire un tour avant le début de "Casting" tellement il y a de pub, il faudra un jour penser à réglementer le secteur, Sami El Fefhri, encore lui, est aux commandes et nous filme ce qui devrait être la vie des acteurs après la fin du tournage de "Maktoub" (2008 & 2009). Tout s'articule autour de deux principaux lieux: le tournage d'un film et ceux qui gravitent autour; le théâtre et ses amoureux ainsi que les interactions entre ces deux mondes, si certains acteurs sont talentueux, le niveau moyen est moyen voir médiocre, personne n'est vrai dans son jeu, aucune chaleur n'est dégagée, faut peut-être le petit SDF mignon comme tout. En ce qui concerne les sujets abordés dans le feuilleton, on est d'abord choqué par leur petit nombre, car si l'on exclue le problème de santé de l'Héros et la fugue du petit garçon, on se retrouve avec des problèmes purement sexuels ou presque, tout le monde couche avec tout le monde et l'amour est trop souvent relègue au deuxième plan, l'escort girl qui se fait entretenir par un riche homme d'affaire veux se mettre avec le beau-gosse de l'histoire (ça ne vous rappelle pas Hend Sabri dans Maktoub 2), le playboy qui léve toutes les filles du tournage et même celles de FaceBook et enfin le mec marié avec femme enceinte qui dépucèle la jeune fofolle de 17 ans, la scène est grotesque: il se réveille et passe une demi heure à se rendre compte qu'il a couché avec elle, une insulte au bon sens puisqu'il n'a pas pu aussi facilement oublier sa nuit ou bien avec qui il l'avait passée, l'acte sexuel est donc exposé sans pour autant être banalisé, il est à obligatoirement à cacher et on n'arrive pas à s'en souvenir parce qu'il naturellement flou dans nos esprits, il est le non défini, je trouve que ce feuilleton contrairement à ce que peuvent penser une majorité de tunisiens ne cautionne pas une vie sexuelle libre ou libérée, mais au contraire, la présente comme douloureuse et aux conséquences trop grave (Prison, problèmes familiaux, suicide [Maktoub 2]) et soyez sur qu'on ne montrera jamais un couple heureux vivant en concubinage en Tunisie. En ce qui concerne la forme, on ne sort pas de l'auberge: les villas sont toujours aussi luxueuses, le bling-bling est toujours de mise et on se demande parfois si ces gens là viennent de la même planète que nous, d'autres parts, on voient finalement des familles moyennes qui ne tombent pas dans la médiocrité (le cuisinier, le Héros) mais qui ne font que confirmer qu'un grand schisme est entrain de se dérouler, que cette fierté d'avoir une population composée de 90% de gens appartenant à la classe moyenne est entrain de s'envoler, on sera à long termes un agrégat riches et de pauvres qui vivront sur le même sol, et qui regarderont les mêmes télévisions!

Sûreté économique

2010-06-16T07:15:00.000-07:00

Comme prévu, notre chambre de députés a adopté un projet de loi pénalisant toute personne portant atteinte à la "sûreté économique" du pays, une chose est sure, en ces temps de crise et de problèmes économiques, mieux vaut se donner tout les outils pour ne pas sombrer et se retrouver dans état aussi grave que celui de la Grèce par exemple.
Mais il ne faut pas oublier que cette décision d'adopter cette loi vient après le refus de l'union européenne d'accorder le statut de "partenaire avancé" à la Tunisie, ce qui lui aurait permis d'avoir un très grand nombre de privilèges à la Tunisie en général et donc d'abord aux tunisiens et aussi au régime qui est un peu trop souvent épinglé par différentes ONG spécialisées dans le domaine des droits de l'homme.
Ne soyons pas dupes, pour avoir droit à ce statut, la Tunisie s'était engagée à respecter certaines normes de droits de l'homme et de bonne gouvernance, l'accord n'étant pas exclusivement économique, l'union européenne ne s'est pas laissée avoir par un seul succès relatif économique tunisien, mais s'est penchée plus sur le dossier des droits de l'homme et du citoyen et a découvert des choses pas très plaisantes ce qui l'a poussée à nous refuser ce statut.
Ne soyons pas dupes aussi, certains tunisiens ont "aidé" à ce refus en allant se plaindre auprès d'ONG internationales et même directement auprès de l'UE afin de rappeler les manquements aux droits de l'homme au pays des Jasmins, si je ne suis pas d'accord sur de tels agissements, j'aurais d'abord préféré qu'on n'aie pas de tels problèmes en Tunisie, et à défaut, la possibilité de se plaindre en Tunisie, il se trouve que ceci n'est pas sans dangers pour tout militant des droits de l'homme.
Si une part de responsabilité est à mettre sur le dos de certaines personnes qui se plaignent à l'étranger, il ne faut pas oublier que le problème vient principalement de la Tunisie et son régime qui ne respecte pas suffisamment les droits de l'homme, qui veut s'imposer de force chez les avocats ou les journalistes, qui ne laisse pas le champs libre pour les partis d'opposition, qui censure à tout va les sites web, et on a beau nous sortir tout les discours sur une "démocratie naissante", il y a plusieurs points qui sont inadmissibles et que le bon sens réprouve, et que si la Tunisie voulait que personne n'aille se plaindre à l'étranger, il faudrait qu'elle empêche ces "pseudo-traîtres" non pas en promulguant des lois pour incriminer "les atteintes à la sûreté économique", mais en faisant en sorte que les droits de l'homme soient très bien respectés en Tunisie, que la société civile respire un peu plus et se débarrasse de l'hégémonie du RCD que l'on retrouve partout, que les partis d'opposition ne soient plus harcelés/censurés etc...

En d'autres termes et pour faire court: au lieu de punir ceux qui remarquent nos erreurs, il serait nettement plus judicieux de régler ces même problèmes, on réglerait le problème à la source...

إعادة نشر : يمين، يسار، جباد

2010-06-09T09:19:00.000-07:00

في غياب أي حاجة تشجع على الكتابة و التدوين هالأيام هذي، و إقتناعا مني بأنو أحادية اللون في مختلف وسائل الإعلام التونسي حاجة يجب محاربتها، قلت نوفق بين لثنين عن طريق تسخين شوية بايت، مقال بسيط و توضيحي للسياسة بصفة عامة الهدف منو إعطاء نظرة واضحة لبعض الشباب اللي ما عندو حتى مفهوم سياسي و هو ما نلاحظه عند نسبة كبيرة من الشباب

المقال كتبتو في إطار مرصد إفتراضي للإنتخابات في 28 سبتمبر الفارط

اليوم و في إطار المرصد الإفتراضي للإنتخبات التونسية و بسبب غياب أي نوع من النقاش الإنتخابي لإسباب لا يكفي الوقت لذكرها و أيضا بسبب غياب البرامج الإنتخابية لكل المترشحين للرئاسية رغم غلق باب الترشحات، إذن اليوم قررت ناش نعطي صورة مبسطة للمواطن التونسي عن المشهد السياسي بصفة عامة، خاطر الناس الكل تبدى تسمع في كلام لا عندو لا ساس لا راس، من نوع يساري كافر، يميني متزمت ولا رجعي، ليبيرالي ملحد و شويوعي بولحية. و نظرا لغياب نظرة سياسية شاملة للمواطن، قررت باش نكتب التدوينة هذي و نتمنى أنها ما تحتويش أخطاء مفهومية:

أول حاجة نبدو بالأصول التاريخية لليمين و اليسار، يا سيدي قالك في فرنسا في عهد الملكية كان فمة برلمان، كانو العباد اللي يحبو الملكية يقعدو على اليمين في البرلمان و اللي يحبو الجمهورية يبنكو على اليسار، يقال زادة اللي التصويت على رفض الملكية تربح بصوت واحد، و من وقتها الناس "الرجعيين" يتسماو يمين و "التقدميين" يسار، صحيح التصور هذا خاطئ بصفة عامة، لكن يبقى اليسار في العالم الكل هو محرك التقدم و التغيير رغم غياب قدرتو في أغلب الأحيان على الحكم و تميزو على مستوى المعارضة

بالطبع العالم تغير في 200 عام و المشهد السياسي إتطور معاه، لكن حافظنا على التسميات القديمة، و بالتالي مازلنا نلقاو اليمين بأطيافه، اليسار بأطيافه و الوسط

بالنسبة لليمين و اليسار فمة المتطرفين منهم، على سبيل المثال، الخوانجية في تونس يتسماو يمين متطرف (يرزيكم فيهم بجاه هالنهار) بالظبط كيما الجبهة الوطنية في فرنسا (FN)

من الأحزاب المعروفة بتوجهاتها اليمينية هي النازية و الفاشية. لاحظوا معايا مدى خطورة اليمين المتطرف في بلدان العالم الكل؛ شخصيا نعتبر أخطرها حزب شاش (ولا شاس) الإسرائيلي. شنوة اللي يربط بيناتهم تقول إنتي هالأحزاب الكل؟ ساهلة برشة : وطنية و إلا تدين كبير برشة، إنغلاق على الذات و نبذ الأخر، كره الإنفتاح، التشبث بالدين من أجل خلق لحمة بين أفراد الشعب كامل، سياسة عائلية تتسم بالمحافظة، البحث عن الحروب من أجل فرض الإيديولوجيا و خاصة التخوين، كل ما تلقى حزب يمين متطرف لازم يلقالك حد يعلق عليه أخطائه و يتهمو بالعمالة و الخيانة، كيما اليهود مع النازية، الشيوعية مع الخوانجية إلخ

اللي جدير بالذكر اللي عادة ما تكون الأحزاب هذي على دنائة مواقفها عندها قاعدة شعبية كبيرة و خاصة في غياب التعليم و الإنفتاح

يبقى توة اليمين الجمهوري أو اليمين المعتدل، هذا يؤمن بالسوق والرأسمالية، يرفض تدخل الدولة في الشركات الكبرى، و ينقسم إلى فئتين، الأولى من أجل رأسمالية غير مشروطة و غير مقيدة و تسمى بالنيو ليبرالية، الثانية تؤمن بتقييد السوق و عندها أكثر تعاطف مع الأفراد و الإنسانية، مثلا تنجم تطلب من شركة أنها ترفع حقوق المكلية علي دواء باش تنجم دول فقيرة تصنيعو، من أشهر الشخصيات من هذا الصنف من اليمين هوما الجنرال ديغول و جاك شيراك، و إتسمو الزوز بسياستهم المنحازة للقضية العربية

كل ما تزيد المطالبة بتقييد الرأسمالية كل ما يصبح الحزب يساري، و اليسار معروف على الأقل بمطالبتو بالعلمانية إذا ماكانش يرفض الأديان، الرفض هذا موش جاي من إسلاموفوبيا ولا حاجة أخرى، لكن جاي من تفضييل لكل ديانة لمتبعيها عن الأخرين و هو ما يتعارض مع أسس اليسار و خاصة الإنسانية. اليسار الجمهوري يتوقف عند الإشتراكية الطوباوية اللي تنادي بقاء الدولة في كل القطاعات العامة و الإستراتيجية دون نبذ الرأسمالية

اليسار الراديكالي مختلف الأطياف و التوجهات، أكبرهم الشيوعية و التروتسكية
الشيوعية تنادي بملكية الدولة لكل شيئ و جعل كل البروليتاريا عمالا غير مظطهدين عندها؛ تنادي أيظا بدكتاتورية الأغلبية ضد الأقلية أي عكس الرأسمالية اللي تستعبد فيها أقلية ماسكة براءس المال بقية المواطنين. التروتسكية هي شيوعية ثورية تنادي بتصدير الثورة و كانت دائما في خلاف مع الشيوعية

فمة زادة الخضر، و هوما يناديو بالإهتمام بالإيكولوجيا و الأرض في السياسة التوجه هذا جديد و مزال موش متكامل، لذا رغم أنو محسوب على اليسار الراديكالي فأنو بسهولة يتم إلصاقو في برنامج إنتخابي يميني جمهوري، و التيار هذا قاعد ياخذ في أهمية كبيرة في العالم بسبب الوضعية المزرية اللي وصلتلها الكرة الأرضية

يبقى التيار الأخير هو الفوضوية و التحرر و اللي يرفض من الأصل وجود دولة و يشوف فيها أم كل الشرور، التوجهات هذي هي بالأساس توجهات رافضة و معارضة لكل شيئ، من قواعدها رفض الأديان و القوانين و الخضوع

أخيرا نحب نذكر اللي فمة برشة حاجات تختلف و إلا تكون مشابة بين الأحزاب حسب الدولة و الظرف و منها السياسة الخارجية، نوعية البرلمان، إلخ

في نهاية المقال هذا نلاحظو الإختلافات الكبيرة بين الأحزاب في دولة واحدة و إستحالة وجود شخص واحد بإمكانو لم شمل جميع مكونات المجرمع المدني، في هذه الحالة ماعادش يتسمى يمين أو يسار، يتسمى جبـــاد، الحق ما لقيتش ترجمة
(uppercut) كلمة

Back to basics & bribes à propos de la manif du 22 Mai

2010-05-28T14:38:00.000-07:00

Après la censure du 2éme blog qui contentait tout les articles "incriminés" par la censeurs en Tunisie déjà une fois ici, j'ai décidé de revenir à mon adresse initiale (question d'affinités), car de toutes façons on ne pourra pas échapper aux ciseaux de la censure, qui, malgré tout ce que l'on pourrait dire, ne frappe ni aveuglement ni aléatoirement, mais a une tendance systématique à exclure tout ceux qui ont même le moindre écart par rapport au mode de pensée général, mais, on ne va pas passer notre vie à essayer de régler ce petit problème: la censure, faut la contourner tout en la combattant. De même, les groupes de signalement massifs ont eu raison de mon compte associé au blog, vous trouverez un lien pour le deuxième dans mes liens en bas à droite, c'est aussi un preuve que la censure est un problème bien plus grave qu'une Agence Tunisienne de l'Internet qui croit avoir le droit de penser à la place des tunisiens.

En parlant de censure, tout les surfeurs tunisiens (ou au moins ceux qui utilisent un proxy) n'ont sûrement pas loupé la manifestation ou plutôt son organisation sur le web tunisien. Il faut dire qu'on a pu assister à une nouveauté dans l'engagement citoyen tunisien, une action qui n'avait au départ aucun leader, juste une envie de dire qu'on avait marre de cette censure arbitraire qui s'abattait sur nous, je dis arbitraire, car oui, il y a une censure non arbitraire, il y a même une censure "acceptable" en Tunisie, acceptable c'est à dire au même niveau que le manque de démocratie et de pluralisme (socio-politico-ethno-éthique et tout ce que vous voulez) que nous vivons dans notre cher pays. Cette censure arbitraire se manifeste notamment dans la censure de deux sites web de l'opposition légale et qui sont le pdp et Altariq Al jadid, peu importe les contenus qu'ils proposent, ça n'a absolument aucun sens de les censurer quand on les a accepté en premier lieu. Donc, cette manifestation qui a commencé par un simple mouvement citoyen sur la toile avec les fameuses photos "Sayyeb Saleh" et qui a rapidement atteint 20.000 adhérents, l'initiative "Nhar 3la 3ammar" (Ammar le censeur va passer une sale journée) a vu le jour, gérée en toute transparence et ouverte à tout le monde, elle a eu un succès très honorable auprès des tunisiens et le groupe comptait plus de 10.000 adhérents le jour J-1. Sans vous raconter l'histoire que vous connaissez déjà, on sait bien que malgré un suivi méticuleux (1, 2, 3) des procédures légales de la part de Slim et Yassine (que je salue pour leur courage), ils ont fini au poste accusés de vouloir organiser une manifestation illégalement, je voudrais revenir sur deux points importants, d'abord, le "peuple" tunisien, qui a trop cru à l'histoire après n'y avoir pas cru de tout. Au départ on voyait des personnes qui se foutaient de la gueule des organisateurs et les traitaient d'utopiques, à la fin on voyait des personnes qui croyaient à la révolution et qui étaient parti casser du policier (derrière les écrans certes). Entre les deux, on voit qu'une majorité de tunisiens est "politiquement apte" à exercer ses droits, certes avec le minimum de risques pris, mais au moins dans la légalité et contre toute absurdité ou arbitraire, deux mythes ont été cassés grâce à cette tentative d'organisation: non, le peuple tunisien, malgré ses défauts, n'est pas un peuple de couilles molles qui a oublié ses droits ou à qui on n'a jamais rien appris, le tunisien n'est pas poltron où un complexé de l'autorité, les images des tout ceux qui ont participé à Sayyen Salah en attestent, l'autre mythe cassé est celui d'une machine de répression sans égal et impénétrable qu'est le régime tunisien, non, ce système peut-être mis à défaut, que la censure et la répression ne sont jamais infinis, et pour ce faire il faut toujours une très bonne communication et l'appui de certaines personnalités publiques, j'ai une pensée à la merveilleuse Sawsen Maalej, au Mr de Mosaique Fm ou l'excellentissime chanteur Mounir Troudi pour n'en citer qu'eux. C'est en somme le constat qu'on peut tirer de cette belle tentative qui montrait que "l'on respirait encore sous les décombres".

Je tiens à préciser que les manifestations en dehors de la Tunisie ont aussi été un succès (surtout en France) et que les t-shirts blancs ont fleuri un peu partout le 22 Mai sur l'avenue malgré tout...

La deuxième partie concernerait plutôt les tentatives de récupérations de part d'autres de cette organisation de manifestation et le fameux problème du "politique" et "apolitique" de cette manifestation.

Je ne vais pas donner des liens ou des personnalités politiques plus ou moins connues tentent de s'approprier cette manifestation ou d'autres qui veulent reprendre le flambeau de force, tel n'est pas le point, ce qu'il faut ce mettre à l'esprit, c'est d'abord que tout mouvement citoyen n'est pas obligatoirement politique ou politico-politicien si l'on veut préciser, un tel mouvement ne devrait pas être politisé ni politique, on n'a pas besoin d'être de l'opposition pour faire partie de cette marche, je dirais même qu'on peut très bien être un rcdiste corps et âme et être contre la censure (parce qu'on aurait subi la censure, une pensée à notre HBJ national hhhhhhhh). Et même si j'ai parlé de deux mythes détruits par cette manifestation, je n'oublie pas le fait qu'une bonne majorité de tunisiens n'a aucune envie d'être comptée dans les rangs de l'opposition (encore une histoire socio-machintruc) et aussi, le régime tunisien n'est pas encore arrivé au stade de tolérer une action citoyenne d'une grande envergure et qui serait obligatoirement reprise dans différents médias, "pluralisme" certes, mais on préfère être seul quand même. C'est pour toutes ces raisons là que la politisation de cette histoire n'avait absolument aucun sens en ne pouvait que porter préjudice à la manifestation et c'est ce que confirmera le déroulement des évènements plus tard. D'autres parts, les partis politiques en Tunisie n'ont toujours pas su s'adapter aux exigences du moment et surtout aux outils de répressions et de censure du régime tunisien, c'est un peu dommage pour ces partis, qui sont sensé (très) théoriquement être en mesure de tenir le pays et de le diriger en cas de victoire aux élections, c'est dommage pour eux de n'avoir jamais pu autant galvaniser un aussi grand nombre de personne, de n'avoir jamais réussi à marquer des coups médiatiques sans sacrifier personne et sans prises de risques énormes, la confrontation frontale n'est jamais une très bonne idée, pour comparer cette action du 22 Mai et le travail de certains partis, on ne peut que remarquer qu'en total, les organisateurs ont eu disons à eux deux ensemble 24h d'"invitation" au poste de police, alors que pour nos chers partis politiques d'opposition, les condamnations à la prison ferme ne se comptent plus... Je ne suis pas entrain de dire que cette opposition ne sert à rien en Tunisie, mais juste qu'elle devrait se réveiller un peu en remarquant qu'une bande de jeunes sans budget et sans expérience politique ait réussit à ramener du monde pour demander un droit constitutionnel inaliénable...

Je tiens donc à remercier Slim et Yassine d'avoir eu le courage d'avoir fait ce qu'ils ont fait, ils ont marqué un point et rappelé à tout le monde qu'on existe encore et que même si on ne peut pas parler de réussite totale vu les conditions dans les quelles ont vit, il ne faudra pas nous enterrer si vite...

سأواصل

2010-04-28T07:25:00.000-07:00

لأنني مقتنع بعبثية الحجب
لأنني لا أرى في نفسي تهديدا لأمن و مصلحة الوطن
لأنني لا أنشر في مدونتي ما يخالف القانون
لأنني لا أنشر الأخبار الزائفة
لأنني أحترم عقول التونسيين
لأنني أعترف بقدرة التونسيين على التفرقة بين الغث و السمين
لأن الحرية أقوى من كل عراقيل العالم
لأن الكلمة هي كل ما يجمعنا في هذا العالم

لكل هذه الأسباب أواصل التدوين من خلال عنوان جديد مع الحفاظ على المدونة الأصلية في إنتظار أن يحترم رقيب الأنترنات عقولنا و يعيد لنا حق الإبحار على

الشبكة كبقية شعوب العالم

http://arabasta2.blogspot.com

شكرا

Edit: suite à la censure du 2éme miroir, voici un 3éme lien (j'espère le dernier)

http://arabasta3.blogspot.com

404

2010-04-27T10:26:00.000-07:00

1
2
3
...
404

في الحجاب

2010-04-23T07:38:00.000-07:00

موضوع الحجاب عندي برشة نحب نحكي فيه، الحق هو موضوع شائك ومتشعب خاطر نلقاو فيه في نفس الوقت جانب ديني (الحجاب كفريضة إسلامية) و جانب سياسي (الحجاب دليل على انتماء سياسي) و جانب إجتماعي (الحجاب دليل مستوى أخلاقي معين)، و قصة التونسية و التونسي مع الحجاب طويلة برشة و قاعدة تعذي فيها بعض الأطراف الخارجية و الداخلية اللي تخلي لعباد غاطسة في مستوى معين من التحليل اللي ما يخليهاش تتطرق لأبعاد و مواضيع أخرى

قبل كل شي و كيف العادة نحب نوضح بعض النقاط باش ما يتحرفش الكلام اللي باش نقولو

ـ أنا ضد منع الحجاب في المطلق، مهما كان يبقى الحجاب لباس يختار إنسان يلبسو و إلا لا، موافق زادة على زي معين إلى حد عام الباكالوريا و منع الحجاب و الميني و الماكياج و الجال (إيه، مازالت في تونس ليسيات تخدم هكة) مما يسمح بتكوين شخصية متوازنة لطالب المستقبل إلى جانب التخفيف من الفوارق الإجتماعية

شنية المشكلة إذن يقول القايل؟ المشكلة تتمثل في زوز نقاط: التاريخ و المستقبل متاعنا

من ناحية تاريخية و إلى 100 عام لتالي، فمة نساء ناضلت من أجل التحرر من سلطة الرجل أو النظرة الباطريارقية للمجتمع و بالطبع كانت فمة معارضة من الشق ال"محافظ" للمجمتع و الناس الكل تعرف اللقطة اللي كشف فيها بورڨيبة راس مرا تونسية متلحفة بسفساري و عكس الظاهر بدات وقتها فعليا عملية تحرير المرأة اللي ما هياش كيما يتصورو برشة عباد أنك تلبسها بيكيني و تخرجها تشطح في الشارع لكن أنك تمكنها باش تتعلم و تقرى و تكون عنصر فعال في المجتمع كيفو كيف الراجل، إذن مع بورڨيبة خذات الحركة النسوية أكثر أهمية لكنها للأسف كانت شبه محتكرة من طرف السلطة و الوضع مازال متواصل إلى يومنا هذا

إذا نغضو النظر على إدخال الإسلاميين إلى الجامعة في الثمانينات و إستئصالهم في التسعينات (رجوع إلى وضع شبه عادي) يمكن القول أنو "موضة" الحجاب بدات مع القرن الحادي و العشرين و بصفة أدق بعد هجمات الحادي عشر من سبتمبر، العمليات هذي كانت فرصة كبيرة للإرهابيين باش يوصلو موقف كبير للعالم و بالطبع العباد اللي عندها نفس الإيديولوجيا و نفس الأسس أي الوهابية و منغير ما يكون عندها بالضرورة أهداف إرهابية و إلا حربية، العباد هذي إستغلت الفرصة باش تحاول تنشر مذهبها و إيديوليجيتها بالطرق الكل و نجحت في إستعمال الفضائيات على النيل سات على أحسن وجه و مما كمل سهل المهمة هو الصفعات المتتالية اللي كلاتها الأمة العربية في وقت وجيز: العراق، صدام، حزب الله، غزة

المهم أنو الماكينة الإعلامية وصّلت برشة حاجات للتوانسة و غيرتلهم بعض المفاهيم اللي ما كانتش عندنا قبل، مثلا شكون في تونس قبل كان يخمم بمنطق شبيه نهار الجمعة ماهواش عطلة أسبوعية

نتعداو لمعبوكة الحجاب كلباس، فمة حاجتين ما يلزمش ننساوهم:

الحجاب كلباس "مجرد" يلبسو شخص معين هو حرية مطلقة

الحجاب كلباس نقابلو بيه المجتمع عندو معاني أخرى و واضحة أولها أنو المرا يلزمها تحتشم قدام الراجل

الحجاب من الناحية الدينية

من حق أي إنسان إعتبار الحجاب واجب شرعي

أصل التشريع في تونس ما هواش ديني، مثلا ما عنداش تطبيق الحدود على السارق أو الزاني و طبعا منغير ما نقارنو أهمية الزوز حسب الفقه الإسلامي

الحجاب من ناحية إجتماعية

لهنا الحكاية تولي صعيبة برشة و نرفض إعطاء أحكام خاطر كل واحد واقعو المعيش، لكن نفضل القول بأنو في المطلق لبس الحجاب من عدمو ما عندو حتى علاقة بالمستوى الأخلاقي و التربية

منطقيا بعد هذا الكل نجمو نعتبرو الحجاب مسألة شبه شخصية لكن فمة نقطة مهمة تخلي الإنسان يتدرك الموقف هذا:

العباد اللي أقنعتنا بفكرة الحجاب شنوة ناوية منبعد؟ هل أنو الحجاب يبقى لباس عادي كيما الدجين و البولو؟

الجواب اللي العباد الكل تتناسى فيه هو أنو الحجاب ـ بعد أهدافو المباشرة عورة و حشمة و بلابز ـ هو إعادة المرأة للمنزل و إرجاع "السلطة" للرجل، و باش ما يتهمني حتى حد بالتهويل يكفي أنك تعرف أنو الإختلاط ممنوع في الإسلام الأورتودكسي اللي قاعد ينتشر عبر النايلسات، عمل المرأة ماهواش ضرورة كما لو أنو ممكن فعليا في ظل إقتصادنا اليوم، من الحاجات اللي تخليك زادة تقتنع بوجهة النظر هذي، يكفي أنك تشوف مراحل تحرر المرأة في الدول العربية وقت اللي كان الهدف الأول الخروج إلى سوق الشغل و تحصيل العلم رغم التضييقات اللي تصير على النساء في المجتمع هذا و ما يلزمش ننساو أنو الفكر هذا متأصل في كل الإيديولوجيات اليمينية المتطرفة و منها الإسلام السياسي

الوصول إلى النقطة هذي يخليني نجبد زادة على غياب أي نظرة سياسية تاريخية إجتماعية نقدية للوضع اللي نعيشو فيه من طرف نسبة كبيرة من الشباب التونسي، نسبة من الخطأ ترجع للمنظومة التعليمية و الباقي يتحمل مسؤوليتو كاملة هو وحدو لإنو فضل السهولة متاع قناة الرحمة أو ميلودي أفلام على تثقيف نفسو و الإنخراط السياسي أو الجمعياتي (موش الإفريقي و الترجي) الهادف

ملاحظة : ما حبيتش نجبد على برشة جوانب للخمار ممكن خاطر تحكى فيها أكثر من اللازم، ممكن نتطرقلها حسب تعليقاتكم

مهما خدتني المدن - عماد عبد الحليم

2010-04-17T05:40:00.000-07:00

Parce qu'on n'a pas besoin d'un jour en particulier pour témoigner de son amour et sa gratitude envers sa mère et à toutes les mères du monde...

Bourguibisme

2010-04-06T05:44:00.000-07:00

En commémoration du dixième anniversaire de la mort de l'ancien président de la république tunisienne Feu Habib Bourguiba, un article pour analyser et se remémorer les idéaux d'un homme qui a changé le cours d'histoire de tout un pays ne serait pas un luxe.

Si j'ai parlé de Bourguibisme, c'est d'abord parce que je crois que ce qu'a fait Bourguiba (malgré ses nombreuses erreurs) peut être qualifié de "doctrine" ou de mode de pensée, on ne peut pas en dire autant pour tout les leaders du monde entier.

N'étant pas adulte à la fin du règne de Bourguiba, les impressions que j'ai eu ont été fortement imprégnées par des avis très subjectifs de personne qui l'ont vécu pleinement, voire qui n'ont connu que ça, bien sur, à cela s'ajoute certaines études sur la période Bourguiba (et il y en a tellement peu) ainsi que des archives de ses discours d'anthologie qui faisaient vibrer son auditoire de manière très sincère et spontanée

Ce qui m'a impressionné dans le Bourguibisme pourrait se résumer dans les points suivants:

- Un charisme et une éloquence rarement égalés

- Des discours spontanés et surtout en dialecte tunisien

- Un langage proche des tunisiens, des exemples inspirés de leur vie quotidienne

- Une paternité (qui lui sera reprochée après) pour la Tunisie et les Tunisiens

- La sincérité politique: il n'a évoqué que rarement la démocratie et les libertés individuelles

- Un attachement jusqu'au boutiste au progrès au changement (ce qui le poussera -à tort je crois- à interdire le jeun au mois de Ramadan)

- Une laïcisation de la société et surtout de la politique (malgré l'utilisation de El Nahdha pour contrer la Gauche)

- Un profond attachement aux droits de la femme, un respect profond et non de façade pour cette moitié de la société tunisienne avec le CSP et ce en adéquation avec les attentes du peuple Tunisien contrairement aux affabulations de certaines personnes qui prônent un retour sur les acquis de la femme dans notre pays

- L'apprentissage de la vie aux tunisiens: "Il faut se raser", "prendre des douches", "bien s'habiller", "bien peindre sa maison" et plein d'autres "consignes"

- Le courage d'assumer ses erreurs (en faisant tomber d'autres têtes parfois) et de prendre des décisions qui ne peuvent plus être prises de nos jours (dissolution de l'EST par exemple)

- Le fait d'avoir misé sur la Tunisie et les Tunisiens, alors que d'autres chefs d'état arabes avait décidé de garder le peuple dans l'ignorance afin de mieux le gouverner, il a tout misé sur l'alphabétisation de toute la société même si cela lui coutera très cher après

Ceci est donc le récap de ce qui m'a impressionné personnellement dans cette idéologie là et non pas une critique ou un éloge d'un personne même si je la respecte beaucoup et aussi malgré tout les reproches qu'on peut lui faire notamment en ce qui concerne son fin de règne...

Vous pouvez écouter certains des discours de Feu Habib Bourguiba ici (Merci Moultaka.info)

Et pour finir, je voulais vous rapporter cette citation:

« Mon vœu est que vous vous armez d’audace pour venir à bout des traditions qui s’opposent au progrès. C’est à ce prix que nous pourrons mener à bien notre révolution sociale. » Habib BOURGUIBA. Monastir, le 14 Mai 1960

à bon entendeur

الإنتخابات البلدية في عيون وسائل الإعلام

2010-03-31T03:10:00.000-07:00

كيما تعرفو الناس الكل، باش تصير في تونس إنتخابات بلدية يوم 9 ماي و رغم أنو الإنتخابات هذي ما عندهاش نفس الأهمية عند التوانسة كيما الإنتخابات الرئاسية و التشريعية فإنها تبقى ذات أهمية بما أنو البلديات عندها تأثير مباشر على حياة المواطن اللي يتمنى أنو أعوان رفع الفضلات يكون عندهم نفس الضمير المهني متاع أعوان التراتيب، على كل، قلت نعمل طلة على الصحف المتوفرة على انأنترنات و نشوف كيفاش قاعدة تتم تغطية الحدث الوطني هذا

أولا، رئيس الدولة قرر تعيين مسؤول عن مرصد الإنتخابات و هو السيد عبد الوهاب الباهي و هو على فكرة نفس الشخص اللذي عين رئيسا لمرصد الإنتخابات الرئاسية و التشريعية في أكتوبر الفارط

Carthage-TAP - Le Président Zine El Abidine Ben Ali a reçu, hier, M. Abdelwaheb El Béhi qui a déclaré, à l'issue de l'entrevue: "J'ai été honoré de rencontrer le Président de la République qui m'a chargé de présider l'Observatoire national des élections municipales de mai 2010 et d'en choisir les membres, pour contrôler les conditions dans lesquelles se dérouleront toutes les étapes de l'opération électorale, avant de soumettre un rapport à ce sujet au Chef de l'Etat".

استقبل الرئيس زين العابدين بن علي صباح يوم الثلاثاء السيد عبد الوهاب الباهي الذي أدلى عقب المقابلة بتصريح قال فيه :”تشرفت بمقابلة رئيس الدولة الذي كلفني بمهمة رئاسة المرصد الوطني للإنتخابات البلدية ماي 2010 وتشكيل أعضائه للقيام بمعاينة ميدانية لكل الظروف التي ستتم فيها الإنتخابات بكافة مراحلها على أن يقع رفع تقرير في هذا الشأن إلى رئيس الجمهورية”.
وأضاف قوله: “وقد جدد سيادة الرئيس دعمه للمرصد قصد تسهيل عمله والقيام بمهامه في كنف إلاستقلالية والحياد بما يضمن حسن سير الإنتخابات”.

بالنسبة لثلاثة جرائد منتشرة بصفة كبيرة في تونس، الأخبار عن الإنتخابات هي التالية

مقال أول في الشروق عنوانه
خاص: قائمة مرشحي «التجمع» للانتخابات البلدية بصفاقس

و مقال ثان عنوانه

كواليس سياسيّة جمعها: خالد الحدّاد

قائمات مستقلة
يروّج في الساحة السياسية أنّ عددا من العناصر المنضوية سابقا وحاليا لأحزاب معارضة تنشط من أجل إعداد قائمات مستقلة للانتخابات البلدية المقبلة وذلك بعد شبه استحالة المشاركة الحزبية لمسائل تنظيمية.
مجلس وطني
يتّـجه حزب سياسي مُعارض إلى تأجيل انعقاد مجلسه الوطني إلى ما بعد الانتخابات البلدية ليوم 9 ماي المقبل، علما أنّ المكتب السياسي للحزب قرّر في وقت سابق تنظيم المجلس بداية شهر أفريل المقبل.
تحالف انتخابي
قالت مصادر من التحالف الانتخابي «التجديد – التكتّل-تيار الإصلاح والتنمية- تيار العمل الوطني) أنّ تقدّما تمّ على مستوى إعداد القائمات «المواطنية» المزمع الدخول بها للسباق الانتخابي البلدي المقبل مع وجود تركيز خاص على قائمات دوائر تونس وصفاقس وجهات الساحل، علما أنّ «التحالف» عقد مؤخرا اجتماعا بجهة صفاقس حضره السيدان أحمد إبراهيم ومصطفى بن جعفر وممثلين عن بقية الشركاء وعدد من النقابيين والسياسيين في الجهة.
تباين في وجهات النظر
تقول الكواليس بوجود تباين كبير بين مجموعة من السياسيين الحزبيين المعارضين حول صيغة المشاركة في الانتخابات البلدية المقبلة بين الدخول في شكل مستقل أو ضمن الأطر الحزبية، التباين يؤكد تخوفات من مآل المشاركة المستقلة ونتائجها على عدّة مستويات.

أما في جريدة الصباح، فالمقال الوحيد إلى حد الأن هو

التجمع يبدأ انتخاباته الداخلية.. والتجديد يصل إلى 60 بالمائة

طبعا، التجديد هنا هو "التجديد على مستوى القوائم" و ليس حزب التجديد المعارض

بالنسبة لجريدة الحدث، فالصفحة الأولى تتحدث عن مرشحي التجمع الدستوري الديموقراطي فقط

هذه تغطية الصحف التونسية "المستقلة" لتحضيرات الإنتخابات البلدية، أما بالنسبة لوكالة تونس إفريقيا للأنباء، فالتغطية ـ و الحق يقال ـ أكثر حيادا و موضوعية، إذا يمكن العثور بسهولة على مقالين يتحدثان عن أحزاب المعارضة و إستعدادتها لهذه الإنتخابات

المقال الأول : اجتماع عام بالقيروان لحزب الخضر للتقدم

القيروان 27 مارس 2010 (وات) - عقد حزب الخضر للتقدم بعد يوم السبت بمقر جامعة الحزب بالقيروان اجتماعا عاما بمناضلى الحزب استعدادا للانتخابات البلدية ليوم 9 ماى المقبل.
وأكد السيد المنجى الخماسى الامين العام للحزب لدى اشرافه على هذا الاجتماع ايمان حزب الخضر للتقدم منذ نشاته بخيار المشاركة فى الاستحقاقات الانتخابية وذلك فى سياق التزامه بالمساهمة فى مسار الاصلاح السياسى الذى تعيشه البلاد منذ اكثر من عقدين وفى ترسيخ مفهوم المواطنة ودعم انخراط التونسى فى الحياة السياسية.
ونوه في هذا السياق بحرص الرئيس زين العابدين بن على على مزيد ترسيخ وتطوير المسار التعددى مثمنا بالخصوص قرار سيادته بمناسبة الاحتفال بالذكرى 54 للاستقلال الترفيع فى المبلغ التقديرى للكلفة التى سيتم على أساسها احتساب استرجاع مصاريف طبع المعلقات الانتخابية للقوائم المتحصلة على 3 بالمائة على الاقل من الاصوات المصرح بها على مستوى الدائرة الانتخابية.
واوضح ان هذا القرار يعد دلالة اضافية على ارادة رئيس الدولة في توسيع دائرة المشاركة السياسية امام جميع المواطنين مهما اختلفت اراؤهم وتوجهاتهم وبين ان الانتخابات البلدية هى احدى المحطات الهامة فى تعميق النهج الديمقراطى التعددى المحلى فى الجهات وهى مناسبة كذلك لمزيد الحوار والتشاور بخصوص المسائل التى تشغل المواطن على المستوى المحلي داعيا مناضلى حزب الخضر للتقدم الى التحلى بالانضباط واحترام القوانين المنظمة للعملية الانتخابية ودعم حضور المراة والشباب فى هذا الموعد السياسى الهام

المقال الثاني : اجتماع عام لحزب الوحدة الشعبية بباجة

باجة 27 مارس 2010 (وات)- عبر السيد محمد بوشيحة الامين العام لحزب الوحدة الشعبية عن ارتياحه للمناخ الايجابي الذي يسود الحياة السياسية بتونس وللدعم الذى تجده الأحزاب المعارضة من لدن الرئيس زين العابدين بن علي في ظل ارادته الاصلاحية الراسخة لتكريس الديمقراطية والتعددية. واكد لدى اشرافه، يوم السبت، على اجتماع عام بمدينة باجة، خصص للنظر في استعدادات الحزب للانتخابات البلدية 2010، أهمية هذه الانتخابات باعتبار ان البلدية تمثل المدرسة الاولى للديمقراطية ومحطة لقياس ما بلغته الاحزاب من نضج وانتشار. وتولى السيد محمد بوشيحة بالمناسبة تدشين مقر فرع الحزب بتبرسق التابعة لولاية باجة

و يمكن بعد قراءة أولية للزوز ملاحظة وجود إسم الرئيس زين العابدين بن علي في الزوز مقالات

شنية الإستنتاجات الأولية اللي نجمو نخرجو بيها شهر قبل الإنتخابات البلدية؟

* المعارضة غايبة عن الساحة السياسية
* الصحافة التونسية قاعدة مكملة على مرمة المعارضة موش معقول في جريدة محترمة تقول "يروج" و "يتجه" "حزب معارضة" دون ذكر إسمو، هذا قلة إحترام للناس اللي منخرطة في الحزب هذا
* التجمع الدستوري الديموقراطي عندو تغطية إعلامية ما تسمحش ببروز أحزاب معارضة
* الإعلام التونسي مازال في ميدان التثمين و الإكبار و بعييييييييييد عن النقد و المحاسبة، فرغم وجود التجديد (60%) في قوائم التجمع (وهو إعتراف ضمني بوجود نقائص) ما فمة حتى رجل إعلام تحدث عن النقائص هذي أو عن كيفية تفاديها
* المعارضة التونسية داخلة في حيط وقت اللي يكون عندها تغطية إعلامية، إذا إنت للدرجة هذي مغروم بالرئيس بن علي، اللي يبقى في الوضع هذا منافس سياسي ليك، علاش تسمى في روحك معارضة؟ عندك زوز حلول: تكون معارض و تقدم حاجة جديدة و أشخاص جديدة أو ما تقدم حتى حاجة جديدة و حتى وجه جديد، وقتها تنتفى عنك صفة المعارضة و كان تمشي تلقى صنعة أخرى خير

خلاصة القول، نتمنى أنو الإعلام التونسي يحسن تغطيتو للإنتخابات هذي، ما فماش كان التجمع الدستوري الديموقراطي عندو قوائم و نتمنى زادة أنو المعارضة التونسية تقدم ما أحسن للمواطن التونسي و نوعدكم باش نرجع للموضوع هذا مع نهاية الإنتخابات

يوم الأرض

2010-03-30T14:45:00.000-07:00

منغير ما نطول عليكم بالحديث، نتصور أنو الصورة هذي معبرة أكثر من ألف كلمة و كلمة، تواصل الإحتلال و التوسع و المستوطنات ينسف أي أمل في السلام و قيام دولتين و إنهاء الحرب

أنقر على الصورة لتكبيرها

Un peu d'humour

2010-03-25T07:43:00.000-07:00

Pierre Desproges - L'artiste dégagé

Pierre Desporges - J'ai envie de tuer qqn

On me dit que les juifs - Pierre Desporges

Sketches - Raymond Devos

Je Zappe - Raymond Devos

Le millefeuille - Raymons Devos

Coluche - L'administration

منعرج تاريخي في العلاقات الإسرائلية الغربية

2010-03-24T06:45:00.000-07:00

الناس الكل تتفكر حكاية المبحوح، المسؤول في حماس اللي تمت تصفيتو على يد الموساد يوم 19 جانفي الفارط، المخابرات الإسرائيلية اللي عندها ماضي أظلم في الإغتيالات و الإختطافات، من أشهرها تصفية منفذي عملية مونيخ 1972 و طبعا عملية حمام الشط اللي راح ضحيتها أبو جهاد و تقتلو فيها برشة أبرياء (توانسة و فلسطينيين) أو بعض عمليات الجوسسة في سوريا أو لبنان

عملية المبحوح إذن شهدت ضجة إعلامية كبيرة، خاصة مع ظهور أفلام مراقبة مكنت كل وسائل الإعلام من إبراز مراحل الإغتيال و بالتالي التعرف على القتلة، من سوء حظ الموساد، و رغم غياب أي إكتراث رسمي للعميلة في حد ذاتها، فإنو التحريات أثبتت إستعمال جوازات سفر بريطانية من طرف الإسرائلين و الأبحاث بينت أنها مزورة بالكامل

و أنو التزوير تم على الأرجح من قبل مخابرات محترفة و بريطانيا إتهمت إسرائيل رسميا، و مازلنا في إنتظار تطورات القضية هذي

شخصيا، نرى في العملية هذي ضربة كبيرة للمصداقية الكاذبة اللي كانت خالقتها إسرائيل في العالم الغربي، عهد الحرب الباردة و الإغتيالات و الجواسيس ولى دون رجعة، و كل من يخالف ذلك يتنبذ من المجموعة الدولية و لو لمدة قصيرة، و من حسن حظ الفلسطينيين أنو إسرائيل إرتكبت خطأ فادح بموافقتها على برنامج إستيطاني جديد في القدس الشرقية، و طبعا تعرفو أنو الأمم المتحدة في قراراتها تعتبر القدس الشرقية عاصمة الدولة الفلسطينية عندما سترى النور، بعد القرار هذا، قررت السلطة الفلسطينية إيقاف مفاوضات السلام مع إسرائيل بسبب تجاوز هذه الأخيرة أحد الخطوط الحمراء ألا و هو القدس

يوم الثلاثاء 23 مارس صار إجتماع بين ناتنياهو و الرئيس الأمريكي أوباما (اللي تمكن من تمرير قرار تاريخي بإجبارية التغطية الإجتماعية) و أيضا على خلفية تصريح هيلاري كلينتون القائل بأن القرار الإسرائيلي بمواصلة الإستيطان يعتبر شتما لجهودات الولايات المتحدة من أجل السلام" و يعتبر المحللون أن العلاقات الأمريكية الإسرائلية تشهد أزمة دون مثيل منذ 25 سنة

إذن، في ظل كل هذه التطورات، يدخل الطرف الإسرائيلي ممكن لأول مرة لمفاوضات في وضع ضعف، و رغم كل المزايدات و التهديدات الكلامية من قبل ناتنياهو، فإنو المؤشرات الكل تدل على إنفراج كبير في عملية السلام و إمكانية إعلان دولة فلسيطينية عاصمتها القدس الشرقية في أجال قريبة، و هذي حاجة ماتنجم تكون كان إيجابية بما إنها باش تمكن نسبة كبيرة من الفلسطينيين إلى الرجوع إلى ممارسة حياة شبه طبيعية في إنتظار مفاوضات أخرى و الحصول على مطالب أخرى كرفع الحصار، هدم حائط الفصل العنصري و نقاط التفتيش، عودة اللاجئين إلخ و طبعا، أهم شيئ هو إغلاق باب المزايدات الكلامية من مناضلي الصالونات العربية و إسقاط ورقة التوت عن الحكام العرب المتسترين بإسرائيل كشماعة لتعليق أخطائهم في التسيير و التداول على السلطة و الديموقراطية و الحريات

20 Mars 1956, la marche vers l'indépendance

2010-03-19T09:14:00.000-07:00

Le 20 Mars 1956, la Tunisie proclame son indépendance, après 75 ans de lutte contre le colonisateur Français, après tant de changements sur l'infrastructure, le mode de pensée et surtout dans un contexte mondial tout à fait différent, la Tunisie est devenu un pays souverain, le Bey ne fera que la transition entre le protectorat et la République Tunisienne bâtie par Feu Habib Bourguiba

La marche vers l'affranchissement total du pays est en cours de route, les faits les plus marquants seront l'abolition de la Monarchie, la proclamation du CSP (marquant ainsi une certaine différence avec les voisins arabes) en 1957 et après en 1963 la récupération de la base militaire de Bizerte encore aux mains des français ainsi que la nationalisation des terres agricoles (1964). Une fois ces actions accomplies, la construction de l'état souverain et moderne (déjà en marche) prit sa vitesse de croisière, la mise en place d'un état libre n'était pas que matérielle, Bourguiba prit la responsabilité d'éduquer le peuple et son influence est toujours très grande même 22 ans après sa destitution et 10 ans après sa mort, je vous propose d'écouter qqes uns de ses fameux discours fondateurs ( étudiants, formation des générations futures, autosuffisance ) .
Les difficultés viendront d'elles-même après, sans oublier bien sur quelques lacunes dans la mise en place d'un état souverain. L'expérience socialiste (avec tout les drames humains qu'elle causa) jusqu'à 1969, le panarabisme (1974) (auquel une majorité avait cru à un certain moment), et les évènements de Gafsa (1980) fragiliseront l'édifice national et entacheront la cohésion qui était entrain de se former entre les régions.
D'un point de vue économique, c'était un peu plus compliqué, l'échec cuisant du socialisme à la Tunisienne, poussa à promouvoir Hédi Nouira en tant que premier ministre: c'est le tournant libéral de l'économie tunisienne. L'économie du marché ne connaissant pas de frontières, la Tunisie trainera encore un peu sa dépendance envers l'occident ainsi que l'orient.

Bourguiba vieillissant et de plus en plus sous influence, subira les conséquences de sa décision de donner plus de pouvoir aux islamistes au sein de l'université tunisienne afin de minimiser l'influence d'une gauche forte et dynamique, les émeutes du pain selleront à jamais le destin du Pére fondateur de la Tunisie moderne, il sera déposé en 1987 par son "fils" Ben Ali qui cumulait à l'époque plusieurs postes clés comme celui de premier ministre, chef de la sûreté nationale ainsi que secrétaire général du PSD.

La tentative de la réconciliation nationale entamée par le nouveau président ne tiendra pas plus de deux ans, les élections de 1989 avec le raz-de-marée (information à vérifier) islamiste sonneront le glas de l'ouverture politique, s'en suit alors une purge des Islamistes et certains Hommes de Gauche applaudiront cette "laïcisation" de la scène politique tunisienne mais en seront rapidement victimes, car le durcissement de l'état envers les partis politiques ne s'arrêtera pas aux Frères d'El Nahdha, mais touchera bien d'autres formations qui se retrouveront constamment harcelées et empêchées de travailler dans de bonnes conditions.
La guerre en Irak aura permis au régime tunisien de regagner une crédibilité sapée par les évènements de 1989-1990, prenant position "avec" Saddam (chouchou des peuples arabes à l'époque) alors qu'il venait juste d'arriver au pouvoir, Ben Ali se rachètera en refusant de se rendre au Sommet Arabe qui donnera la permission aux forces de la coalition de libérer le Koweït, ce qui lui vaudra aussi les foudres de certains monarques du Golf.

Profitant d'un contexte local très avantageux: La guerre civile en Algérie et L'embargo en Lybie, le régime tunisien continua sur sa lancée de consolidation de la cohésion sociale, surtout avec le projet 26-26, qui malheureusement prendra à la fin rôle auquel il n'aurait pas du être destiné (je développerais ce point à un autre moment).

Malheureusement, un tournant très important a été raté en 1999, car avec 3 candidats s'opposant au président sortant, il recueillera quand même presque 99.5% des suffrages, les élections suivantes ne feront que montrer qu'un vrai pluralisme ne verra pas le jour demain en Tunisie.

Une autre dépendance irritera bien les Tunisiens, c'est celle des libertés en général, toujours pointée du doigt, la Tunisie n'a pas su s'affranchir des accusations portées par différentes ONG et états occidentaux, et malgré des tentatives timides dans le domaine (La fameuse "démocratie naissante" adoptée par les défenseurs du régime), le chemin est encore long avant de voire en Tunisie un démocratie où les élections ne seraient pas jouées d'avance, ou un seul parti ne serait plus le seul visible sur la scène médiatique, on aura donc rater le coche pour pouvoir batir un modèle tunisien qui serait digne de respect parmi les autres nations.

L'indépendance d'un pays, mélange entre autosuffisance et croyance d'un peuple en un avenir commun, est assez bien réussi en Tunisie, malgré les problèmes économiques et les problèmes qui lui sont inhérents (immigration clandestine, inégalités entre les régions, sentiments d'injustice, soulèvement du bassin minier), la dépendance culturelle envers et l'occident et l'orient entravera l'émergence d'une culture tuniso-tunisienne, le délassement des penseurs et autres artistes tunisiens après la déroute du communisme mondial, les répressions, les soulèvements et beaucoup de mauvais choix politiques...

Groland - Le syndrôme du TIF1 (Suvie d'un critique de la télévision)

2010-03-10T05:47:00.000-08:00

Pour une critique radicale de la télévision

Le texte qui suit est constitué d’extraits de la préface du livre Nouvelles et dessins contre la télé paru aux Editions Reflex. Il montre le poids écrasant de la télévision sur la vie des gens et sur la société. Il analyse aussi la manière dont le petit écran pénètre les esprits, chloroforme, isole, influence, impose ses lois…

Travailler, dormir et... regarder la télé !

Après l’exercice d’une activité professionnelle et le sommeil, regarder la télévision constitue la troisième occupation des occidentaux. Elle est, et de loin, la première des activités domestiques. On y passe en moyenne trois heures par jour en France, quatre heures aux Etats-Unis.

Au fil des décennies, la télévision a pénétré dans la plupart des foyers. En 1970, en France, 32 % des ménages ne possédaient pas de poste ; en 1977, 13 % ; aujourd’hui ce chiffre est tombé à 5 %. Aucun appareil ménager n’avait réussi à s’introduire dans les foyers aussi rapidement et aussi massivement. D’ailleurs, sa présence ne surprend plus du tout ; bien au contraire, c’est son absence qui étonne, et qui suscite parfois des inquiétudes. La grande majorité de la population ne se pose même plus la question de savoir pourquoi avoir un téléviseur. Les interrogations portent plutôt, pour une extrême minorité sur l’intérêt de ne pas en avoir un.

Cette conquête des esprits se traduit aussi par une présence physique particulière. Dans la plupart des foyers, le téléviseur a un statut exceptionnel. Il trône, à la meilleure place, dans la pièce principale. L’agencement de la salle de séjour se fait en fonction du poste et non pour former un cercle convivial. Cette pièce, à l’origine lieu de rencontre structuré pour permettre l’échange entre individus, s’est transformé en salle de projection. Cette configuration se retrouve partout où la télévision s’est imposée. Le philosophe Jean-Jacques Wunenburger le constatait (1) : “premier agent de la mondialisation des mœurs, elle suscite un ensemble quasi rituel de comportements uniformes, quels que soient les environnements et les messages visuels : disposition du mobilier, assemblée de spectateurs orientés vers la source lumineuse, horaires contraints par un spectacle généralement programmé à heure fixe, etc.”Beaucoup allume leur télévision comme on ouvre un robinet d’eau, par simple habitude. En 1990, une étude nous apprenait “qu’elle était si intégrée au quotidien que le fait d’allumer ne paraît pas constituer, dans la majorité des foyers une réelle décision correspondant à un véritable choix.” D’ailleurs, même les moments censés favoriser la discussion sont altérés ; dans une enquête, 62,8 % des enfants déclaraient que la télévision fonctionnait pendant le dîner. La télévision reste parfois allumée en permanence, des gens la regardent, sans en avoir la volonté, par automatisme.

Centralité, omniprésence, diktat, la place du petit écran a des conséquences dramatiques.

La télévision isole, renferme, aliène

Elle a largement participé au mouvement de repli sur soi qui s’est développé depuis l’avènement de la société de consommation. On ne peut cependant pas la considérer comme l’unique responsable de cette atomisation. Le triomphe du libéralisme, et ses effets sur la place et le rôle de l’individu dans une société explique ce repli sur la sphère privée. Les effets de ces processus d’éclatement ont réduit les liens sociaux, qui ne se tissent plus que dans le cadre du travail, et qui, avec l’émergence de la production post-fordiste, disparaissent totalement. La plupart des individus s’enferment dans leur cocon, protégés du reste du monde ; comme l’explique le sociologue Daniel Bougnoux (2) : “Nous demandons à la télé de nous mettre dans un état de relaxation qui permet sans bouger de chez nous et sans avoir à faire face à l’horrible monde et aux horribles “autres”, de vivre ensemble séparément, d’avoir le monde chez soi. Cette vitrification de tout ce qui peut arriver (la télé est d’abord une vitre) permet d’avoir la jouissance de la stimulation sensorielle, mais de fa« on filtrée et amortie.” Enfermé dans son petit confort, captivé par le tube cathodique, la passivité s’installe.

Le lien qui unit le téléspectateur à son téléviseur est de nature hypnotique. Regarder cette lucarne bleutée met en sommeil l’intellect, ramollit physiquement, et contrairement à ce que l’on pense communément, ne repose pas du tout. Elle fonctionne comme un anesthésiant dont on dépend très rapidement.

Le téléspectateur perd sa capacité, son pouvoir personnel de réflexion. Si on se réfère à la définition de terme aliénant : “l’individu perd la libre disposition de lui-même” (Petit Robert), on peut affirmer que la télévision aliène. Son fonctionnement coupe systématiquement l’individu de sa pensée. Le flux continuel d’images interrompt et empêche la communication et la réflexion. L’incessant déversement de programmes suscite une adhésion immédiate, qui génère le silence. Marie-José Mondzain explique ce processus (3) : “Quand on est privé de la possibilité de faire la différence entre ce qu’on voit et ce que l’on est, la seule issue est l’identification massive, c’est-à-dire la régression et la soumission.” Le réel devient ce que l’on voit. Or, s’il n’y a pas de distance entre le réel et le vu, il n’y a pas de jugement possible, donc plus besoin du politique. La réalité devient nôtre, pourquoi la changer ? Car c’est bien, comme l’explique M.J. Mondzain “cette résistance au réel qui suscite la pensée et qui incite les humains à se rassembler.” La télévision engendre donc une dépolitisation du monde. L’individu est réduit à l’état de client et de spectateur, comme l’avait pressenti Guy Debord dans Commentaire sur la Société du spectacle lorsqu’il écrivait : “celui qui regarde toujours pour savoir la suite n’agira jamais.” L’individu est convaincu de son impuissance face à son époque. La réalité de l’ordre établi s’impose alors d’elle même, immuable.

Une vie par procuration

Toutes ces heures passées devant le petit écran donnent au téléspectateur l’impression d’être dans la réalité. Et plus les chaînes se multiplient, plus il a le sentiment d’avoir accès au monde. Dans L’image publicitaire à la télévision, José Saborit va encore plus loin (4) : “Notre regard a été lesté du poids inévitable de l’expérience télévisuelle et les mécanismes de vérification sont inversés.” Les expériences réelles - la vie en somme - infirmeraient ou confirmeraient les “vérités” de la télévision.

Elle fabrique la réalité, comme l’explique Jacques Ellul dans Le bluff technologique : “Il n’y a pas vraiment d’information à la télévision, il n’y a que la télévision. Un événement ne devient nouvelle que si la télévision s’en empare”, et “sitôt que la télévision ne montre plus rien sur la question, il n’y a plus de question. C’est bien cela qui signifie que c’est la télévision elle-même qui est le message [...] et nous sommes seulement des consommateurs d’information.” Actuellement la télévision a pris une telle importance dans nos sociétés que le réel correspond pour la majorité de la population (70% des personnes ont pour seule source d’information la télévision) à ce qu’elle retransmet. L’événement pour exister, doit être diffusé ; ceci a des conséquences - comme nous le verrons ultérieurement - sur le déroulement même de cet événement. N’est alors visible, et comme nous venons de le montrer : réel, que ce qu’on veut bien nous montrer.

Les images, contrairement à ce qu’elles tendent à faire croire résultent d’une série de choix : du journaliste qui décide de se rendre à tel endroit, du cameraman qui filme telle scène, du monteur qui sélectionne telle partie, etc. Ces choix s’opèrent en fonction des opinions, des aspirations et de la structure dans laquelle travaille le journaliste. Et une image n’a de sens que dans un contexte particulier.

Pourtant, on présente les images comme objectives. Elles donnent l’impression au téléspectateur qu’il assiste à l’événement et que ce qu’il regarde est la réalité. Il n’a pas la possibilité de distanciation par rapport aux messages qui lui sont assénés. L’image télévisuelle ne laisse aucune place au recul et à la réflexion.

Le danger n’est pas tant de donner une vision subjective du monde que de se présenter comme objective, voir même sacrée. Alors que, comme l’écrit M.-J. Mondzain : “Tout est transmis sur le mode de la participation à une réalité, en dissimulant qu’il y a des appareils, un montage, un ensemble de contraintes qui font que, sur place, on n’aurait certainement pas vu la même chose.” Elle appelle « a : “l’effet balcon”. C’est-à-dire une effet qui donne à croire que ce que l’on voit au travers du petit écran est la réalité, dont le téléspectateur serait le témoin. Il n’assiste en aucun cas à un événement mais à une de ses représentations. Et avec les images, le travail de compréhension de la partie non visible devient très difficile. La télévision occulte, par son principe même l’analyse. Le téléspectateur intègre et fait sien d’autant plus facilement ce qu’on lui présente qu’il ne dispose pas de moyens pour élaborer une pensée, et donc, un autre discours. Voir ne permet pas de comprendre. L’abondance de l’information, le déferlement des images fausse la réalité bien plus qu’il ne permet d’en saisir la complexité. M.J. Mondzain résume parfaitement cette idée : “L’exercice de la liberté ne naît pas d’une accumulation. Ce n’est pas : plus je vois des choses, plus je comprends, mais toujours : plus je pense, mieux je comprends.”

Un modèle hégémonique

En quelques décennies, la télévision est devenue le média dominant. Elle a peu à peu occupé l’espace en reléguant les autres médias à des fonctions subalternes. Mais sa force et son hégémonie dépassent le cadre de cette concurrence. C’est sa vision de l’information - voir même du monde - qui s’est imposée. Les autres médias ainsi que d’autres domaines ont intégré, parfois pour pouvoir survivre, les valeurs et les normes du petit écran : fascination pour l’image, pour le spectacle, urgence, recherche de scoops, brièveté, superficialité, conformisme, idées re« ues, jeu avec l’émotion, etc. Pierre Bourdieu, dans son opuscule Sur la télévision, décrit ces mécanismes. Il montre comment “par sa puissance de diffusion, la télévision pose à l’univers du journalisme écrit et à l’univers culturel un problème absolument terrible [...] Par son ampleur, son poids tout à fait extraordinaire, la télévision produit des effets qui, bien qu’ils ne soient pas sans précédent, sont tout à fait inédits.” Si nous prenons le cas de la presse écrite, nous nous rendons compte de l’impact de la télévision. La grande presse a abandonné son rôle intellectuel pour se positionner sur le terrain de la télévision. Elle privilégie le spectaculaire, l’émotion, les faits divers et les questions relatives aux problèmes quotidiens. Aucun thème ne deviendra prioritaire si la télévision ne s’en empare pas. Bourdieu s’en inquiète : “Mais le plus important, c’est qu’à travers l’accroissement du poids symbolique de la télévision et parmi les télévisions concurrentes, de celles qui sacrifient avec le plus de cynisme et de succès à la recherche du sensationnalisme, du spectaculaire, de l’extraordinaire, c’est une vision de l’information, jusque là reléguée dans les journaux dits à sensation, voués aux spots et aux faits divers, qui tend à s’imposer à l’ensemble du champ journalistique.”La classe politique a rapidement compris l’intérêt qu’elle pourrait retirer d’une bonne exploitation de la télévision. Le petit écran est devenu l’élément centrale de la vie politique. Il lui a dicté ses règles. Le débat politique, qu’une minorité s’était déjà accaparée, est désormais proche de zéro, fait de petites phrases, de déclarations tonitruantes, de comportements mis en scène pour séduire. Il faut persuader devant la caméra, avoir des idées simples, faciles à expliquer... Les stratégies politiciennes s’élaborent avant tout en fonction des impératifs télévisuels .Pire encore, la télévision a la prétention d’occuper tout l’espace des débats. Elle traite de tous les sujets avec solennité. Elle voudrait investir tous les domaines de la société. Bourdieu le souligne : “le phénomène le plus important, et qui était assez difficile à prévoir, c’est l’extension extraordinaire de l’emprise de la télévision sur l’ensemble des activités de production scientifique ou artistique.”

On retrouve son hégémonie dans la production cinématographique. Désormais chaque réalisateur de films de fiction, et encore plus de documentaires doit tenir compte du passage à la télévision de son oeuvre. Il en va, la plupart du temps de la survie d’un projet. Cette mainmise entraîne un normalisation effrayante de la production audiovisuelle et assoit encore un peu plus les pouvoir de la télévision et de ses règles sur l’ensemble de la société. Tout instrument d’enregistrement agit sur ce qu’il enregistre. Seulement la télévision en devenant la référence est désormais “l’arbitre de l’accès à l’existence sociale et politique.” Ce qui la rend extrêmement dangereuse.

Cdric et Jean-Claude

Télérama, 15 octobre 1997.

Sciences et Avenir, février 1998.

Le Monde, 8 septembre 1998.

http://nopasaran.samizdat.net/article.php3?id_article=274